Księga Psalmów 112:6 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy pokój ludu Bożego i niepokój niegodziwych.

Człowiek prawy ma głębokie poczucie stałości. Szczęściem sprawiedliwego jest to, że „nigdy się nie zachwieje” (Księga Psalmów 112:6). Szatan i jego pomocnicy próbują go zachwiać, ale jego fundament jest mocny. Może na jakiś czas stracić równowagę, lecz szybko ją odzyskuje, a jego ostateczny los jest pewny.

Człowiek prawy ma też dobre imię, które przynosi mu prawdziwe pocieszenie. Cieszy się dobrą opinią u Boga i ludzi, którzy postępują dobrze, a „sprawiedliwy nie będzie zapomniany” (Księga Psalmów 112:6). Niektórzy usiłują splamić jego imię i okryć go hańbą, lecz jego prawość zostanie potwierdzona, a jej chwała przetrwa jego życie. Wielu sprawiedliwych jest wciąż pamiętanych na ziemi wszędzie tam, gdzie czyta się Pismo Święte, a w niebie ich pamięć będzie trwać naprawdę wiecznie, podobnie jak ich nagroda.

Nawet gdy świat o nich zapomina albo nimi gardzi, Bóg o nich pamięta i ich czci. Ich prawość przyniesie im chwałę, cześć i uznanie (Pierwszy List Piotra 1:7). W końcu „róg” człowieka prawego, symbolizujący jego siłę i godność, zostanie wywyższony. Niegodziwi mogą teraz z dumą podnosić swoje rogi, lecz zostaną one odcięte (Księga Psalmów 75:5, Księga Psalmów 75:10). Pobożni, choć często byli poniżani, zostaną uhonorowani przez Boga.

Szczególną chwałę ludziom prawym przynosi ich hojność wobec ubogich. „Rozdziela hojnie, daje ubogim” (Księga Psalmów 112:9). Taki człowiek nie przeznacza całej swojej pomocy na jedno miejsce ani nie wspiera tylko kilku osób, które lubi. Dzieli się z wieloma potrzebującymi, a rozsiewając dobro, pomnaża je. To właśnie nazwano jego prawością, która trwa wiecznie.

Jałmużna, czyli dary dla ubogich, jest tu nazwana prawością nie dlatego, że gładzi grzechy, lecz dlatego, że jest dobrym uczynkiem, którego Bóg od nas wymaga. Jeśli więc nie jesteśmy hojni, nie postępujemy sprawiedliwie, bo zatrzymujemy dobro należne tym, którym powinniśmy je okazać. Chwała płynąca z takiego dawania przetrwa, ponieważ Bóg dostrzeże je w dniu ostatecznym. Sam Chrystus mówi: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść”. Te słowa są zachętą do hojności i uzasadniają troskę o potrzebujących (Drugi List do Koryntian 9:9).

Człowiek prawy ma także spokojne serce, co przynosi jeszcze większe pocieszenie niż dobre imię. Może cieszyć się przed Bogiem sobą samym, nawet jeśli inni go nie rozumieją. Nie porzuci swoich obowiązków ani pokoju, bo nie będzie się bał. „Jego serce jest niewzruszone” (Księga Psalmów 112:7, Księga Psalmów 112:8). To cecha i pociecha ludu Bożego.

Obowiązkiem i pożytkiem ludu Bożego jest nie lękać się złych wiadomości i nie wpadać w panikę, gdy docierają do niego trudne wieści. Nawet w obliczu przeciwności powinien móc powiedzieć za Pawłem: „Żadna z tych rzeczy nie zachwieje mną” (Dzieje Apostolskie 20:24) i ufać Bogu, choćby ziemia miała się usunąć (Księga Psalmów 46:2). Niewzruszone serce najlepiej chroni przed lękiem. Gdy zachowujemy spokój myśli, poddajemy Bogu swoją wolę i trwamy w wewnętrznej równowadze, lęk nie ma do nas łatwego dostępu.

Ufność pokładana w Panu jest najpewniejszą drogą do umocnienia serca. Przez wiarę zakotwiczamy się w Bożej obietnicy i wracamy do Niego, by znaleźć odpoczynek. Ludzkie serce nie może w pełni zaznać spokoju nigdzie poza prawdą Boga. Tam znajduje solidny grunt. Ci, których serca umacnia wiara, mogą cierpliwie czekać, aż zobaczą spełnienie tego, co Bóg obiecał.

„Nie będzie się bał, aż z triumfem spojrzy na swoich wrogów” (Księga Psalmów 112:8). W pełni nastąpi to wtedy, gdy dotrze do nieba i zobaczy, że szatan oraz wszyscy duchowi wrogowie zostali podeptani. Będzie to także podobne do widoku Izraelitów, którzy zobaczyli Egipcjan martwych na brzegu morza. Albo, jak wyjaśnia dr Hammond, człowiek prawy spojrzy bez lęku i śmiało na tych, którzy niegdyś go uciskali, bo nie będą już mieli nad nim władzy. To dopełni radości świętych: spojrzą wstecz na wszystkie swoje utrapienia i powiedzą za Pawłem: „Pan wybawił mnie ze wszystkich utrapień” (Drugi List do Tymoteusza 3:11).

Niegodziwych będą jednak dręczyć dwie rzeczy. Po pierwsze, będzie ich boleć pomyślność i cześć oddawana sprawiedliwym (Księga Psalmów 112:10). Rozgniewa ich widok niewinnych, których oczyszczono z zarzutów, i pokornych, których wywyższono. Będą patrzeć, jak ludzie, których nienawidzili i których chcieli zgładzić, stają się ulubieńcami Boga i panują nad nimi. Często dzieje się tak już na tym świecie. Szczęście świętych budzi zawiść niegodziwych, a zawiść ta wyniszcza ich jak próchnica kości.

Najpełniej zobaczymy to w przyszłym świecie, gdzie potępieni grzesznicy będą zgrzytać zębami, widząc Abrahama z daleka, a Łazarza na jego łonie, albo proroków w królestwie Boga, podczas gdy sami zostaną za jego bramą. Po drugie, zawiodą ich własne nadzieje. „Pragnienie niegodziwych zginie” (Księga Psalmów 112:10). Ich pragnienia skupiały się na świecie i cielesnych przyjemnościach, które nimi zawładnęły. Gdy te przeminą, zniknie ich radość, a ich nadzieje zostaną na zawsze odcięte. Ich nadzieja jest jak pajęczyna.