Księga Psalmów 112:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista zaczyna od wezwania do oddawania chwały Bogu, ale szybko przechodzi do pochwały Bożego ludu. Każdy zaszczyt, jaki spotyka tych ludzi, pochodzi od Boga i powinien do Niego wracać. Tak jak Bóg jest ich chlubą, tak oni są Jego chlubą. Mamy powód, by dziękować Panu za to, że na świecie są ludzie, którzy się Go boją i Mu służą, a także za to, że są błogosławieni. Jedno i drugie zawdzięczają wyłącznie Bożej łasce.

Psalm opisuje więc tych, których nazywa się błogosławionymi i do których odnoszą się zawarte w nim obietnice. Po pierwsze, kształtują ich święte i pobożne uczucia. Przywilejami królestwa Bożego cieszą się nie ci, którzy tylko mówią: „Panie, Panie”, lecz ci, którzy naprawdę przyjmują Jego panowanie. Stoją przed Bogiem z bojaźnią, nieustannie darzą Jego wielkość czcią i z pokorą odnoszą się do Jego woli. Szczęśliwy jest ten, kto boi się Pana (Księga Psalmów 112:1).

Ci ludzie znajdują też radość w wypełnianiu swoich obowiązków. Kto boi się Pana tak, jak dziecko darzy ojca szacunkiem i miłością, ten wielce raduje się Jego przykazaniami. Cieszy go ich treść, a także ich słuszność i dobro. Boże przykazania są zapisane w jego sercu. Z własnej woli postanawia im podlegać i przyjmuje je jako jarzmo lekkie i przyjemne. Z radością czyta, słucha i rozważa Boże przykazania, jak opisano w Księdze Psalmów 1:2. Cieszą go nie tylko Boże obietnice, lecz także Jego nakazy. Za szczęście uważa życie pod Bożym panowaniem, tak samo jak korzystanie z Jego łaski. Radość sprawia mu chodzenie drogą obowiązku, a najlepiej czuje się w służbie Bogu. Ceni ją bardziej niż każdą pracę czy przyjemność tego świata. Kieruje się wiarą i przekonaniem, bo dostrzega piękno i dobro, jakie niesie życie religijne.

Po drugie, ludzie ci są uczciwi i szczerzy w tym, co mówią i co mają na myśli. Nazywa się ich prawymi (Księga Psalmów 112:2, Księga Psalmów 112:4). Naprawdę są tak dobrzy, jak się wydają, i postępują uczciwie zarówno wobec Boga, jak i wobec ludzi. Bez szczerości nie ma prawdziwej religijności. To część ewangelicznej doskonałości: szczera, całym sercem wyznawana wiara, która nie jest podzielona.

Po trzecie, we wszystkich swoich relacjach są sprawiedliwi i życzliwi. O takim człowieku mówi się: „Jest łaskawy, pełen współczucia i sprawiedliwy” (Księga Psalmów 112:4). Nie ośmiela się nikogo skrzywdzić, a z serca pełnego współczucia i dobroci stara się jak najwięcej dobrego uczynić dla każdego. Przypomina to opis Boga z poprzedniego psalmu, gdzie również jest On przedstawiony jako łaskawy i pełen współczucia (Księga Psalmów 111:4). Boży lud ma Go naśladować jak umiłowane dzieci. Powinien być miłosierny, tak jak Bóg jest miłosierny. Bóg jest pełen współczucia, a zarazem sprawiedliwy. To, czym człowiek posługuje się, by czynić dobro, musi być uczciwie zdobyte. Tak jak Bóg, również ten człowiek brzydzi się składaniem ofiar z tego, co zdobyto przemocą.

Przykładem jego dobroci jest to, że „okazuje łaskę i pożycza” (Księga Psalmów 112:5). Czasem pożyczka jest równie wielkim aktem miłosierdzia jak darowizna, bo zachęca pożyczającego do pracy i uczciwego postępowania. Człowiek ten jest łaskawy i pożycza (Księga Psalmów 37:26). Kieruje się właściwymi pobudkami. Nie postępuje jak lichwiarz szukający zysku ani nie poprzestaje na pozornej hojności, lecz działa z czystej miłości. Czyni to też we właściwy sposób: bez urazy, lecz z radością i ochotą.

Zastanówmy się teraz nad szczęściem obiecanym ludziom, którzy odpowiadają temu opisowi. Wszelkie prawdziwe szczęście należy do człowieka, który boi się Pana. Niezależnie od tego, co inni o nim myślą lub mówią, Bóg nazywa go błogosławionym, a to słowo naprawdę czyni go błogosławionym.

Dzieci dobrego człowieka będą miały lepsze życie dzięki jego dobroci (Księga Psalmów 112:2). „Jego potomstwo będzie potężne na ziemi”. On sam może nie zdobyć wielkości w świecie ani nie zyskać rozgłosu, ale dzięki jego wierze mogą tego dokonać jego dzieci. Religia wyniosła już wiele rodzin. Nie zawsze czyni rodzinę sławną, ale często zapewnia jej bezpieczeństwo i trwałość. Gdy pobożni radują się w niebie, ich dzieci mogą nadal cieszyć się szacunkiem na ziemi i słusznie uznawać to za odziedziczone błogosławieństwo. „Pokolenie prawych będzie błogosławione”. Jeśli dzieci pójdą za przykładem rodziców, ich rodzinne pochodzenie tym bardziej przyczyni się do ich błogosławieństwa: będą kochane ze względu na ojca (List do Rzymian 11:28). Zgadza się to z obietnicą przymierza: „Będę Bogiem dla ciebie i dla twojego potomstwa”. Potomstwo niegodziwych nigdy nie będzie naprawdę szanowane. Dzieci pobożnych rodziców powinny cenić ten przywilej i uważać, by nie utracić związanego z nim błogosławieństwa.

Będą też pomyślni w życiu doczesnym, a przede wszystkim w życiu duchowym (Księga Psalmów 112:3). Otrzymają dostatek materialny w takiej mierze, w jakiej będzie im służył. „W jego domu będzie dostatek i bogactwo”. Może nie w jego sercu, bo nie rządzi nim miłość do pieniędzy. Może nie wszystko znajdzie się od razu w jego rękach, bo dopiero zaczyna budować dom. Jednak dostatek zagości w jego domu, a jego rodzina może wzbogacić się już po jego śmierci. Obiecane jest jednak coś znacznie lepszego: błogosławieństwo duchowe, które jest prawdziwym bogactwem. Dobra materialne pozostaną w domu, bo człowiek będzie musiał je zostawić. Sam jednak będzie cieszył się swoją sprawiedliwością, która trwa na wieki. Łaska jest lepsza od złota, bo złoto przemija, a łaska nie. Człowiek ten może mieć dostatek i bogactwo, a zarazem pozostać wierny swojej religii. Nawet w pomyślności zachowa prawość, którą wielu ludzi utrzymuje w trudnościach, lecz porzuca, gdy żyje im się wygodnie. Sukces doczesny jest prawdziwym błogosławieństwem, jeśli nie osłabia pobożności i pozwala nadal wytrwać w wierze. A gdy trwa to w rodzinie i dziedzice przejmują także cnoty ojca, jest to prawdziwie szczęśliwy dom. Sprawiedliwość dobrego człowieka trwa również na wieki w koronie sprawiedliwości, która nie więdnie.

Ludzie ci znajdą też pociechę w trudnościach (Księga Psalmów 112:4). „Dla prawych wschodzi światło w ciemności”. Oznacza to, że dobrych ludzi również mogą spotykać cierpienia. Obietnica nie sprawia, że ich unikną. Będą doświadczać powszechnych trudności ludzkiego życia. Kiedy jednak znajdą się w ciemności, Pan będzie dla nich światłem (Księga Micheasza 7:8). W trudnych chwilach zostaną podtrzymani na duchu i pocieszeni. Nawet gdy ich zewnętrzne życie pogrąży się w mroku, w ich sercach będzie jasno. Wewnątrz mają dość światła. Kiedy ciemność spowiła Egipt, Izraelici mieli światło w swoich domach. W odpowiednim czasie, być może wtedy, gdy najmniej będą się tego spodziewać, zostaną wyprowadzeni z trudności. Gdy noc jest najciemniejsza, zaczyna świtać. Nawet wieczorem, kiedy wydaje się, że noc już nadeszła, znów zajaśnieje światło.

Będą też umieli mądrze zarządzać swoimi sprawami (Księga Psalmów 112:5). Człowiek, który wykorzystuje swoje zasoby, by czynić dobro, dzięki Bożej opatrzności może je pomnażać — nie przez cud, lecz dzięki roztropnemu osądowi. „Rozumnie będzie kierował swoimi sprawami”. Bóg uczy go rozsądnego postępowania i daje mu zrozumienie (Księga Izajasza 28:26). Jedną z cech dobrego człowieka jest to, że roztropnie prowadzi swoje sprawy: zarabia i oszczędza po to, by mieć czym się dzielić.

Można te słowa rozumieć jako opis jego aktów miłosierdzia. Okazuje życzliwość i pożycza, ale czyni to roztropnie. Dba o to, by jego pomoc nie została zmarnowana i by trafiła do właściwych osób, we właściwym czasie i w odpowiedniej wysokości.

Częścią obietnicy dla człowieka, który postępuje z taką mądrością, jest to, że Bóg da mu jej jeszcze więcej. Ci, którzy najlepiej korzystają ze swojej mądrości, najjaśniej widzą też, jak bardzo jej potrzebują, dlatego proszą o nią Boga. Obiecał On hojnie dawać mądrość tym, którzy o nią proszą (List Jakuba 1:5). Bóg pomoże im mówić roztropnie. W żadnej dziedzinie życia mądrość nie jest nam bardziej potrzebna niż w panowaniu nad własną mową. Błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg daje taką mądrość.