Księga Psalmów 110:1 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy nazywali ten psalm wyznaniem wiary Dawida, ponieważ zawiera niemal wszystkie główne prawdy wiary chrześcijańskiej. Tytuł przypisuje go Dawidowi, bo Dawid, ufając Bogu i wypatrując Mesjasza, oddawał Mu chwałę i znajdował pociechę. O ileż bardziej powinniśmy śpiewać ten psalm, skoro to, co Dawid jedynie oglądał z wyprzedzeniem, już się dokonało i zostało nam wyraźniej objawione.

Mowa tu o wspaniałych rzeczach dotyczących Chrystusa, które powinny skłaniać do namysłu nad Jego wielkością. Po pierwsze, jest On Panem Dawida. Warto zwrócić na to szczególną uwagę, bo sam Jezus wskazał, że Dawid, natchniony przez Ducha, nazywa Mesjasza Panem (Ewangelia Mateusza 22:43). Apostoł dowodzi wielkości Melchizedeka, a przez niego także wielkości Chrystusa, wskazując, że Abraham złożył mu dziesięcinę (List do Hebrajczyków 7:4). Podobnie to, że Dawid nazywa Jezusa swoim Panem, dowodzi wielkości Jezusa. Sam król pochyla się przed Nim jak sługa przed swoim panem.

Niektórzy sądzą, że Dawid nazywa Chrystusa swoim Panem, ponieważ Chrystus miał pochodzić z jego rodu: być jego potomkiem, a zarazem Panem. Podobnie Maryja nazwała Go swoim Zbawicielem (Ewangelia Łukasza 1:47). Nawet Jego rodzice byli Mu poddani, choć przyszedł, aby ich zbawić.

Po drugie, sam Bóg, zgodnie ze swoją wolą i postanowieniem, ustanawia Chrystusa suwerennym Panem: „Pan powiedział do mojego Pana: Usiądź po mojej prawicy” (Księga Psalmów 110:1). Chrystus otrzymuje cześć i chwałę od Ojca, źródła wszelkiej czci i władzy; nie przywłaszcza ich sobie (Drugi List Piotra 1:17). Jest więc prawdziwym i prawowitym Panem, a nikt nie może podważyć Jego prawa do panowania, bo słowa Boga nie można odwołać. Jest też Panem na wieki, ponieważ to, co Bóg powiedział, pozostanie na zawsze. Chrystus z pewnością obejmie i zachowa królestwo, które powierzył Mu Ojciec, i nikt nie zdoła Mu w tym przeszkodzić.

Po trzecie, Chrystus zostaje wyniesiony do najwyższej chwały i otrzymuje pełną władzę w niebie i na ziemi: „Usiądź po mojej prawicy”. Siedzenie oznacza odpoczynek. Po swojej pracy i cierpieniu Chrystus odpoczął od wszelkiego trudu. Jest to także postawa władcy, który zasiada, by ustanawiać prawo i wydawać sądy. Oznacza również trwałość, bo Chrystus zasiada jak król na wieki. Zasiadać po prawicy Boga znaczy cieszyć się czcią i władzą: godnością, którą Mu nadano, i mocą, którą Ojciec Mu powierzył.

Wszelkie błogosławieństwa, które od Boga spływają na ludzi, i wszelka służba, którą ludzie pełnią dla Boga, przechodzą przez Jego ręce. Po czwarte, wszyscy Jego wrogowie z czasem zostaną położeni pod Jego stopy, ale stanie się to dopiero w wyznaczonym czasie. Nawet wtedy Chrystus będzie panował w chwale Pośrednika, czyli Tego, który stoi między Bogiem a ludźmi, choć dzieło pośrednictwa w pewnym sensie będzie już zakończone. Chrystus ma wrogów, którzy sprzeciwiają się Jego królestwu, Jego ludowi i Jego czci na świecie. Niektórzy nie chcą, by nad nimi panował, a tym samym stają po stronie szatana, który w ogóle nie chce uznać panowania Chrystusa.

Wrogowie ci staną się podnóżkiem pod Jego stopy. Chrystus pokona ich i odniesie nad nimi zwycięstwo z łatwością, z jaką podnóżek trafia na swoje miejsce. Dokona tego w sposób przynoszący Mu chwałę, a im pozostawiający trwałą hańbę. Będzie „deptał bezbożnych” (Księga Malachiasza 4:3). Ojciec obiecał, że uczyni Jego wrogów podnóżkiem pod Jego stopy. Nie nastąpi to jednak od razu. Wrogowie Chrystusa są teraz powstrzymywani, ale jeszcze nie zostali położeni pod Jego stopy. Zwraca na to uwagę również apostoł: „Jeszcze nie widzimy, żeby wszystko było Mu poddane” (List do Hebrajczyków 2:8). Chrystus musi czekać, aż dopełnią się Jego zwycięstwa i triumfy.

Będzie jednak czekał, aż wszystko się dokona, a cała potęga i nienawiść Jego wrogów nie zakłócą nawet na chwilę Jego panowania. To, że zasiada po prawicy Boga, jest gwarancją, że w końcu położy stopy na karkach wszystkich swoich wrogów. Po piąte, ustanowi na świecie królestwo, którego początkiem będzie Jerozolima: „Pan pośle z Syjonu berło Twojej mocy” (Księga Psalmów 110:2). Oznacza to, że Jego królestwo zostanie ustanowione, umocnione i będzie rządzone za pomocą tego potężnego berła.

Gdy Mesjasz zasiądzie po prawicy Majestatu w niebie, nadal będzie miał swój Kościół na ziemi i będzie się o niego troszczył. Jest Królem na świętej górze Syjon (Księga Psalmów 2:6), w przeciwieństwie do przerażającej góry Synaj, gdzie zostało dane Prawo (List do Hebrajczyków 12:18, 12:24; List do Galatów 4:24–25). Królestwo Chrystusa rozpoczęło się na Syjonie, w mieście Dawida, ponieważ Chrystus był synem Dawida i miał otrzymać jego tron.

Berło Jego mocy, czyli potężne berło, oznacza trwałą Ewangelię oraz działanie Ducha Świętego, który jej towarzyszy: głoszenie słowa i ramię Pana wspierające to głoszenie (Księga Izajasza 53:1; List do Rzymian 1:16). Ewangelia przychodzi „nie tylko w słowie, ale także w mocy i w Duchu Świętym” (Pierwszy List do Tesaloniczan 1:5). Przez słowo Boga i Jego Ducha ludzie mieli najpierw zostać przyprowadzeni do posłuszeństwa Bogu, a następnie prowadzeni zgodnie z Jego wolą. Bóg posłał to potężne berło. Wylał Ducha i dał tym, którzy głosili słowo i służyli w Duchu, zarówno autorytet, jak i potrzebne dary (List do Galatów 3:5).

Berło zostało posłane z Syjonu, bo tam został dany Duch i stamtąd, z Jerozolimy, miało rozpocząć się głoszenie Ewangelii wszystkim narodom (Ewangelia Łukasza 24:47, 24:49). Z Syjonu miało wyjść także „prawo” wiary (Księga Izajasza 2:3). Ewangelia Chrystusa, ponieważ posyła ją Bóg, jest potężna dzięki Jego mocy i dokonuje wielkich rzeczy (Drugi List do Koryntian 10:4). To berło mocy Chrystusa. Niektórzy widzą w nim nie tylko berło władcy, ukazujące chwałę Chrystusa w Ewangelii, lecz także laskę pasterza, wyrażającą Jego troskliwą opiekę nad Kościołem. Chrystus jest przecież zarówno wielkim Pasterzem, jak i dobrym Pasterzem.

Po szóste, gdy Jego królestwo zostanie ustanowione, będzie trwać na świecie mimo wszelkich ataków potęg ciemności. Chrystus będzie panował nad swoim ludem, ustanawiał dla niego prawa i kierował nim. Będzie prowadził go ku dojrzałości, pokojowi i radości. Będzie spełniał swoją wolę, realizował swoje plany i bronił swojej sprawy pośród ludzi. Jego królestwo pochodzi od Boga, więc przetrwa. Jego korona mocno spoczywa na Jego głowie i będzie tam jaśnieć.

Będzie panował „pośród swoich nieprzyjaciół”. W niebie zasiada pośród przyjaciół, a Jego tron chwały otaczają wyłącznie wierni czciciele (Apokalipsa św. Jana 5:11). Na ziemi jednak panuje pośród wrogów, a Jego tron otaczają ludzie, którzy Go nienawidzą i z Nim walczą. Kościół Chrystusa jest lilią pośród cierni, a Jego uczniowie zostają posłani jak owce między wilki. Chrystus wie, gdzie żyją, nawet tam, gdzie znajduje się tron szatana (Apokalipsa św. Jana 2:13). Przynosi Mu to chwałę, bo nie tylko utrzymuje swoją pozycję, lecz także skutecznie realizuje swój zamiar. Nieprawe plany i moce piekła oraz ziemi nie są w stanie zachwiać skałą, na której zbudowany jest Kościół. Prawda jest wielka i zwycięży.

Po siódme, Chrystus będzie miał wielu poddanych, którzy oddadzą Mu cześć i chwałę (Księga Psalmów 110:3).

Chodzi o to, że ludzie ci mają należeć do Niego na mocy jasnego i niepodważalnego prawa. Dał Mu ich Ojciec, który dał im życie i istnienie, a któremu byli winni swoje życie z powodu grzechu. „Byli Twoi, a Ty dałeś ich Mnie” (Ewangelia Jana 17:6). Chrystus także ich odkupił, nabywając ich dla siebie jako szczególny lud (List do Tytusa 2:14). Należą więc do Niego na mocy prawa, jeszcze zanim zgodzą się za Nim pójść. Już wcześniej miał wielu swoich ludzi w Koryncie, zanim się nawrócili (Dzieje Apostolskie 18:10).

Powinni też dobrowolnie należeć do Niego i z radością oddawać się Jego służbie. Chodzi o sługi, które same wybierają służbę, a nie o ludzi zmuszonych do niej. Chodzi o ochotników, którzy zgłaszają się do służby jak ten, kto mówi: „Oto jestem, poślij mnie”, i o ofiary składane z własnej woli, a nie wyłącznie z poczucia obowiązku. Mamy składać samych siebie jako żywe ofiary. Lud Chrystusa chętnie oddaje się Jemu. Nawrócenie dokonuje się wtedy, gdy człowiek z pełną zgodą i przekonaniem chce należeć do Chrystusa, poddać się Jego władzy i uczestniczyć w Jego zamysłach.

Jego lud ma być ochoczy w dniu jego mocy, gdy jego władza ujawni się w działaniu. Niektórzy rozumieją ten dzień jako czas zbierania wojska, kiedy władca gromadzi żołnierzy i znajduje wielu gotowych zgłosić się na ochotnika. Gdy zostanie podniesiony sztandar, przyjdą do niego poganie (Księga Izajasza 11:10; Księga Izajasza 60:3). Inni widzą w tym dniu czas działania jego wojsk: pierwsi głosiciele Ewangelii wyruszają jako wojsko Chrystusa, by pokonać buntowniczych ludzi i obalić królestwo zbuntowanych aniołów. Wtedy wszyscy, którzy do niego należą, będą ochoczy, a jego królestwo zostanie ustanowione.

Wyrażenie to może też oznaczać „dzień twojej mocy”. Ewangelia niesie ze sobą powszechną moc, dostępną dla wszystkich ludzi dzięki autorytetowi jej autora, pięknu jej nauki i cudom, które ją potwierdziły. Niesie też szczególną moc Ducha dla tych, którzy należą do Chrystusa, i sprawia, że stają się naprawdę ochotni. Pierwsza moc nie pozostawia grzesznikom wymówki, druga zaś nie daje wierzącym powodu do chluby. Jeśli ktoś chce należeć do Chrystusa, dzieje się tak wyłącznie dzięki darmowej i potężnej łasce Boga.

Jego lud ma być ochoczy także w pięknie świętości. Oznacza to trzy rzeczy. Po pierwsze, piękno świętości pociąga ludzi do Chrystusa: zdobywa ich widok świętości samego Chrystusa i świętości Kościoła, który jest jego świętym narodem. Po drugie, Chrystus wprowadza ich w piękno świętości jako duchowych kapłanów służących w jego przybytku, bo dzięki krwi Jezusa możemy odważnie wejść do Miejsca Najświętszego. Po trzecie, służą mu odziani w piękny strój łaski i uświęcenia, stosowny dla jego ludu. Świętość jest znakiem rozpoznawczym rodziny Chrystusa i na zawsze przystoi jego domowi. Wszyscy żołnierze Chrystusa są tak odziani i noszą właśnie takie barwy. Wojska niebieskie podążają za nim w czystym, białym płótnie (Apokalipsa św. Jana 19:14).

Chrystus powinien mieć także wielu oddanych sobie ludzi. Liczny lud przynosi władcy chwałę i taką chwałę przyniesie temu władcy. Słowa o rosie młodych ludzi, która pojawia się „z łona jutrzenki”, mogą oznaczać wielką liczbę młodych nawróconych, niczym rosę pokrywającą trawę w letni poranek. We wczesnych dniach Ewangelii, o poranku Nowego Przymierza, wielu młodych ludzi przyszło do Chrystusa, a tłumy uwierzyły. Byli resztą, która była niczym rosa od Pana (Księga Micheasza 5:7; Księga Izajasza 64:4, 8). Możliwe jest też inne znaczenie: „z łona jutrzenki” wskazuje na najwcześniejsze lata życia, a rosa młodości ludu Chrystusa oznacza jego serca i uczucia, gdy są jeszcze młode. Są jego, bo zostały mu oddane. Ta rosa młodości to liczna, pełna blasku i nadziei grupa młodych ludzi przychodzących do Chrystusa. Są jak rosa dla ziemi, która dzięki niej wydaje plon. Rosę naszej młodości, nawet nasze wczesne lata, powinniśmy oddać naszemu Panu Jezusowi.

Chrystus ma być nie tylko królem, lecz także kapłanem (Księga Psalmów 110:4). Ten sam Pan, który powiedział: „Usiądź po mojej prawicy”, przysiągł też: „Jesteś kapłanem”, czyli ustanowił go kapłanem mocą swojego uroczystego słowa. Nasz Pan Jezus Chrystus jest kapłanem. Został powołany do tej służby i wiernie ją pełni. Jest ustanowiony dla ludzi w sprawach dotyczących Boga, aby składać dary i ofiary za grzechy (List do Hebrajczyków 5:1), dokonać zadośćuczynienia za nasze grzechy i przedstawiać Bogu nasze służby tak, by zostały przyjęte. Jest sługą Boga wobec nas, a naszym orędownikiem przed Bogiem. Jest więc pośrednikiem, który łączy dwie strony: nas i Boga.

Jest kapłanem na wieki. Został wybrany do tej służby w odwiecznym planie Boga i był kapłanem dla wierzących żyjących w czasach Starego Przymierza, a pozostaje nim dla wszystkich wierzących aż do końca czasu (List do Hebrajczyków 13:8). Nazywa się go kapłanem na wieki nie tylko dlatego, że poza kapłaństwem Chrystusa nigdy nie będzie innej drogi łaski, lecz także dlatego, że błogosławione skutki jego kapłańskiej służby trwać będą wiecznie.

Został ustanowiony kapłanem przysięgą, a apostoł przywołuje tę przysięgę, by pokazać, że jego kapłaństwo przewyższa kapłaństwo Aarona (List do Hebrajczyków 7:20-21). Pan przysiągł, aby pokazać, że nie ma żadnego ukrytego zamiaru, by odebrać Chrystusowi ten urząd. Nie zmieni zdania, jak zmienił je w sprawie kapłaństwa Helego (Pierwsza Księga Samuela 2:30). Miało to przynieść Chrystusowi cześć, a wierzącym pocieszenie. Kapłaństwo Chrystusa zostało potwierdzone w najwyższym możliwym stopniu, dlatego może stanowić trwały fundament naszej wiary i nadziei.

Chrystus jest kapłanem nie z rodu Aarona, lecz na wzór Melchizedeka. Ten porządek kapłański pojawił się wcześniej i pod wieloma względami przewyższał porządek Aarona, a przez to wyraźniej ukazuje kapłaństwo Chrystusa. Melchizedek był zarówno kapłanem, jak i królem; taki jest też Chrystus (Księga Zachariasza 6:13), król sprawiedliwości i król pokoju. Melchizedek nie miał następcy i Chrystus również go nie ma. Jego kapłaństwo się nie zmienia. Apostoł objaśnia te słowa obszernie w Liście do Hebrajczyków 7 i na tej bardzo pewnej zapowiedzi opiera nauczanie o kapłańskim urzędzie Chrystusa. Tak jak Nowy Testament objaśnia Stary Testament, tak Stary Testament potwierdza Nowy, a Jezus Chrystus jest początkiem i końcem obu.