Księga Psalmów 110:5 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu naszego wielkiego Odkupiciela.

Pokonuje On swoich wrogów, aby uczynić ich podnóżkiem dla swoich stóp, jak czytamy w pierwszym wersecie (Księga Psalmów 110:1, 5-6). Nasz Pan Jezus z pewnością obali każdą siłę występującą przeciwko Jego królestwu i zniszczy wszystkich, którzy nieustannie Mu się sprzeciwiają. Będzie zbyt potężny dla każdego, kto walczy przeciwko Niemu, Jego ludowi lub rozwojowi Jego królestwa wśród ludzi, czy to przez prześladowania, czy przez uporczywe spory.

Najpierw zwróćmy uwagę na zwycięzcę: „Pana”, czyli Adonai, Pana Jezusa, któremu powierzono wszelki sąd. Będzie bronił swojej sprawy przed wrogami. Niektórzy rozumieją słowa „Pan po twojej prawicy” jako obraz Pana bliskiego swojemu ludowi, obecnego u jego boku i gotowego, by go umacniać i ratować. Inni widzą w nich odniesienie do prawicy Boga, ukazujące zaszczyt i władzę, do których został wywyższony Chrystus.

To, że Chrystus zasiada po prawicy Boga, budzi trwogę w Jego wrogach, a Jego lud napełnia radością. Pokazuje, że Jego moc działa, jest blisko i gotowa do działania. Jeśli chcemy, by Chrystus wystąpił w naszej obronie, sami także powinniśmy gorliwie wykonywać powierzone nam zadania.

Następnie widzimy wyznaczony czas tego zwycięstwa: „dzień Jego gniewu”, czyli chwilę, którą Bóg przeznaczył na sąd, gdy miara ich grzechu się dopełni i będą dojrzali do osądzenia. Kiedy kończy się czas cierpliwości, zaczyna się dzień gniewu. Chrystus ma w sobie zarówno łaskę, jak i gniew. Dlatego tak ważne jest, by oddawać cześć Synowi, bo może się rozgniewać (Księga Psalmów 2:12), a Pismo Święte mówi o „gniewie Baranka” (Apokalipsa św. Jana 6:16).

Dzień gniewu jest wyznaczony, podobnie jak określony jest czas odpłaty za sprawę Syjonu i czas dla odkupionych. Zniszczenie niektórych wrogów nastąpi w porze wyznaczonej przez Boga, choć wcześniej może się to wydawać mało prawdopodobne. Wielki dzień Jego gniewu nadejdzie u kresu czasu (Apokalipsa św. Jana 6:17).

Zwycięstwo to będzie miało szeroki zasięg. Sięgnie wysoko, bo On „zetrze królów”. Nawet najpotężniejsi władcy sprzeciwiający się Chrystusowi upadną przed Nim. Choć są królami i władcami przywykłymi do narzucania swojej woli, nie zwyciężą Chrystusa, a ich próby sprawią jedynie, że okażą się nierozsądni (Księga Psalmów 2:2-5). Niezależnie od tego, jak brutalna jest ich władza, jak silne mają wojska i jak przebiegłe są ich plany, Chrystus okaże się od nich potężniejszy. Szatan jest nazywany władcą tego świata, śmierć królem strachu, a Pismo Święte wspomina królów, którzy toczą wojnę z Barankiem. Wszyscy jednak zostaną pokonani.

Zwycięstwo to sięgnie także daleko. Triumfy Chrystusa będą widoczne wśród narodów i w wielu krajach, wszędzie tam, gdzie znajdą się Jego wrogowie. Nie tylko ich dostrzeże, lecz także odnajdzie ich swoją ręką, tak jak widzi ich swoim okiem (Księga Psalmów 21:8), a Jego sąd ich dosięgnie. Będzie się spierał ze wszystkimi narodami (Księga Joela 3:2).

Zwycięstwo to będzie również sprawiedliwe. „Będzie sądził pośród nich”. Nie chodzi o bezładną zagładę, lecz o działanie sprawiedliwego sędziego. Zanim ich potępi i zniszczy, osądzi ich. Pokaże, że sami sprowadzili na siebie zagładę i że stoczyli kamień, który spadnie na nich. W ten sposób okaże się sprawiedliwy we wszystkim, co mówi i czyni, a niebo ogłosi Jego sprawiedliwość (Apokalipsa św. Jana 19:1-2).

Skutkiem będzie całkowita zagłada Jego wrogów. Zada im ranę, której nie da się uleczyć. Uderzy w głowy, co zdaje się nawiązywać do pierwszej obietnicy dotyczącej Mesjasza: że zmiażdży głowę węża (Księga Rodzaju 3:15). Uderzy w głowę swoich wrogów (Księga Psalmów 68:21). Niektórzy rozumieją ten obraz jako odniesienie do tego, który panuje nad wieloma krajami, czy to do Szatana, czy do Antychrysta, którego Pan zniszczy tchnieniem swoich ust.

Zagłada będzie tak wielka, że miejsca te wypełnią się trupami. „Wielu będzie zabitych przez Pana” (Księga Izajasza 34:3 i następne; Księga Ezechiela 39:12, 14; Apokalipsa św. Jana 14:20; Apokalipsa św. Jana 19:17-18). Jeśli zaś, jak sądzą niektórzy, chodzi o doliny pełne trupów, może to także wskazywać na piekło, które bywa porównywane z doliną Hinnom (Księga Izajasza 30:33; Księga Jeremiasza 7:32). Taki będzie los wszystkich, którzy pozostaną wrogami Chrystusa.

Następnie widzimy Odkupiciela, który ratuje swoich przyjaciół i przynosi im pociechę (Księga Psalmów 110:7). Ze względu na nich najpierw sam zostanie uniżony. „Napije się po drodze ze strumienia” — przyjmie gorzki kielich, który dał Mu Ojciec. Zostanie tak poniżony i ogołocony, a zarazem tak całkowicie pochłonięty swoim dziełem, że przedstawiono Go jako pijącego mętną wodę z przydrożnych kałuż. Strumieniem na drodze Jego misji był gniew Boga, płynący przez przekleństwo Prawa. Trzeba było przez niego przejść, bo stał na drodze naszego zbawienia.

Chrystus napił się z tego strumienia, gdy stał się za nas przekleństwem. Dlatego, wchodząc w swoją mękę, przeszedł przez potok Cedron (Ewangelia Jana 18:1). Pił głęboko z tego mrocznego potoku — Cedron znaczy „czarny” — a także z potoku krwi. Usunął go z drogi naszego odkupienia i zbawienia.

Dlatego zostanie wywyższony. „Podniesie głowę”. Kiedy umierał, skłonił głowę (Ewangelia Jana 19:30), lecz wkrótce własną mocą podniósł ją w zmartwychwstaniu. Podniósł głowę jako zwycięzca, a nawet jako ktoś więcej niż zwycięzca. Wskazuje to nie tylko na Jego zmartwychwstanie, lecz także na radość i triumf, jakie mu towarzyszyły. Rozbroił moce i wystawił je na widok publiczny (List do Kolosan 2:15).

Dawid mówił o Mesjaszu jako zapowiedzi tego, gdy powiedział, że jego głowa zostanie podniesiona ponad wrogami (Księga Psalmów 27:6). Wywyższenie Chrystusa było nagrodą za Jego uniżenie. Ponieważ się uniżył, Bóg także wielce Go wywyższył (List do Filipian 2:9). Ponieważ napił się strumienia na drodze, sam podniósł głowę, a przez to podnosi także głowy wszystkich swoich wiernych naśladowców. Jeśli będą cierpieć razem z Nim, będą też z Nim królować.