Księga Psalmów 109:21 – znaczenie i zastosowanie

Dawid wyraził już Boży sąd nad swoimi wrogami, a teraz zwraca się do Boga z prośbą o pocieszenie dla siebie. Czyni to pokornie, bez pychy.

Wylewa przed Bogiem skargę na swoje trudne położenie, które zapewne dawało wrogom jeszcze więcej powodów do szyderstw. „Jestem ubogi i potrzebujący” — mówi, uznając, że zasługuje na współczucie i bardzo potrzebuje pomocy. Niepokój dręczy jego umysł; może chodzić zarówno o ranę zadaną przez poczucie winy, jak i przez smutek. Zranionego ducha trudno znieść, a uleczyć go może tylko Bóg.

Dawid czuje też, że jego życie dobiega końca. Mówi, że jest jak znikający cień, który niemal już przeminął. Życie człowieka zawsze jest krótkie, a tutaj przypomina wieczorny cień, zapowiedź zbliżającej się nocy. Dawid czuje się również rozchwiany, miotany jak szarańcza, niespokojny w myślach i pozbawiony stałego miejsca.

Osłabło i wyniszczyło się także jego ciało. Kolana uginają się pod nim z powodu postu — być może dlatego, że prześladowcy pozbawili go jedzenia, a być może dlatego, że sam pościł, by ukorzyć się przed Bogiem w żalu z powodu grzechu lub utrapienia, własnego albo czyjegoś (Księga Psalmów 35:13; Księga Psalmów 69:10). Jego ciało straciło tłuszcz, więc stał się wychudzony i wynędzniały, jak skóra i kości. O wiele lepiej mieć szczupłe ciało i zdrową duszę niż dobrze odżywione ciało i duszę, która marnieje.

Wrogowie Dawida także szydzą z niego i go znieważają. Naśmiewają się z jego modlitw i cierpień, a lud Boży często musi znosić drwiny ludzi żyjących w dostatku i spokoju. Wszystko to wskazuje na Chrystusa, który w swoim uniżeniu został zraniony, osłabiony i wyszydzony. Dawid ukazuje również Kościół, który często doświadcza ucisku, miota się pośród burz i pozostaje bez pocieszenia.

Następnie Dawid prosi Boga o miłosierdzie dla siebie. Ogólnie modli się: „Uczyń coś dla mnie, Panie Boże” (Księga Psalmów 109:21). Jeśli Bóg jest po naszej stronie, uczyni dla nas więcej, niż potrafimy prosić czy sobie wyobrazić. Dawid nie mówi Bogu dokładnie, co ma zrobić. Powierza się Bożej mądrości i prosi, by Pan uczynił dla niego to, co naprawdę najlepsze, nawet jeśli w danej chwili może się takie nie wydawać.

Bardziej konkretnie prosi: „Pomóż mi, Panie, mój Boże, i wybaw mnie” (Księga Psalmów 109:26). Pragnie pomocy w utrapieniu i uwolnienia od niego. Prosi też o zbawienie od grzechu i pomoc w wypełnianiu swoich obowiązków. Następnie mówi: „Niech oni złorzeczą, Ty zaś błogosław” (Księga Psalmów 109:28). Traktuje ich przekleństwa jak puste słowa. Mogą one jedynie ujawnić ich złośliwość, ale nie są w stanie naprawdę go skrzywdzić. Boże błogosławieństwo ma większą wagę niż ich słowa.

Jeśli Bóg nam błogosławi, nie ma znaczenia, kto nam złorzeczy. Nikt nie może przekląć tych, których Bóg nie przeklął, a przecież im błogosławi (Księga Liczb 23:8). Ludzkie przekleństwa nie mają prawdziwej mocy, Boże błogosławieństwo zaś jest potężne. Nawet gdy ludzie bez powodu mówią przeciwko nam wszystko, co mogą, wciąż możemy się modlić: „Niech oni złorzeczą, Ty zaś błogosław”. Dawid prosi również: „Niech Twój sługa się raduje” (Księga Psalmów 109:28). Ci, którzy znają wartość Bożego błogosławieństwa, będą się radować, jeśli mają pewność, że je otrzymali.

Modli się także, by jego wrogowie zostali zawstydzeni, okryci hańbą i odziani w upokorzenie (Księga Psalmów 109:28–29). Prosi, by pozostawiono ich ich własnym niedorzecznym planom, tak aby ich głupota stała się dla wszystkich oczywista. Może też prosić, by ich knowania przeciwko niemu spełzły na niczym, a porażka przyniosła im wstyd, jak stało się z wrogami Żydów za czasów Nehemiasza (Księga Nehemiasza 6:16). Co więcej, prosi o ich nawrócenie — o najlepszą rzecz, jakiej możemy życzyć naszym wrogom. Grzesznicy sami ściągają na siebie hańbę, ale ci, którzy naprawdę się nawracają, uznają swój wstyd i odwracają się od grzechu.

Przede wszystkim Dawid powołuje się na Bożą chwałę, a zwłaszcza na cześć Bożego imienia. Prosi: „Uczyń to ze względu na swoje imię” (Księga Psalmów 109:21). Odwołuje się do Bożej dobroci, przez którą Bóg objawił swoje miłosierdzie. Mówi w istocie: „Wybaw mnie, bo Twoje miłosierdzie jest dobre”. Nie prosi na podstawie własnych zasług, bo nie ma się na co powołać. Prosi ze względu na Boże miłosierdzie, czyniąc z niego źródło, podstawę i miarę swojego zbawienia.

Pod koniec psalmu Dawid mówi z radością płynącą z wiary, pewny, że obecne utrapienia zakończą się zwycięstwem. Obiecuje wielbić Pana — nie tylko w sercu, lecz także ustami, i nie tylko w ukryciu, ale pośród licznego zgromadzenia (Księga Psalmów 109:30). Ufa też, że Bóg stanie po prawicy ubogiego, czyli będzie blisko, by mu pomóc — jak obrońca i rzecznik, który odpiera oskarżenia i wybawia go od tych, którzy niesprawiedliwie go osądzają (Księga Psalmów 109:31). Bóg bronił Dawida w cierpieniu. Był także z Panem Jezusem w Jego cierpieniu, stojąc po Jego prawicy, by Jezus się nie zachwiał (Księga Psalmów 16:8). Ocalił Jego duszę od tych, którzy zachowywali się, jakby mieli nad nią władzę sądowniczą, i przyjął ją w swoje ręce. Wszyscy, którzy cierpią zgodnie z wolą Boga, powinni powierzyć Mu troskę o swoje dusze.