Księga Psalmów 109:6 – znaczenie i zastosowanie

Dawid wyróżnia tu jednego człowieka, gorszego od pozostałych i stojącego na ich czele. Mówi w duchu pobożności, nie z osobistej goryczy, lecz z gorliwości o Boga i nienawiści do grzechu. Ma też na myśli wrogów Chrystusa, zwłaszcza Judasza, który zdradził Jezusa i którego grzech był większy niż grzech Piłata, rzymskiego namiestnika, który Go skazał (Ewangelia Jana 19:11). Dawid przepowiada i ogłasza zagładę tego człowieka, a Chrystus później nazywa Judasza „synem zatracenia”, czyli człowiekiem przeznaczonym na zagładę.

Kalwin pisze, że w jego czasach franciszkanie i inni zakonnicy często dopuszczali się odrażającego nadużycia: ktoś żywiący urazę wynajmował ich, by każdego dnia przeklinali jego sąsiada, używając tych wersetów. Opowiada nawet o kobiecie we Francji, która po kłótni ze swoim jedynym synem wynajęła zakonników, by przeklinali go tymi samymi słowami. Trudno wyobrazić sobie większe zło niż wykorzystywanie słów Pisma Świętego do wyrażania niegodziwych namiętności albo podsycania konfliktu słowami zaczerpniętymi z ołtarza samego Boga.

Te przekleństwa są bardzo surowe, ale wymierzone przeciw tym, których Bóg już potępił, jeśli nie okażą skruchy i nie oddadzą Mu chwały. Zły człowiek zostaje tu najpierw przedstawiony jako postawiony przed sądem i skazany jak przestępca, z całym przerażeniem procesu i wyroku (Księga Psalmów 109:6-7). Słowa „wyznacz mu na wroga bezbożnika” oznaczają między innymi, że Bóg może dopuścić, by jeden niegodziwiec ukarał drugiego. Bóg często posługuje się jednym grzesznikiem jak rózgą przeciw drugiemu: pozwala łupieżcom ponieść straty, a tym, którzy postępowali podstępnie, odpłaca podstępem.

Niektórzy uważają, że „bezbożnik” oznacza tu Szatana, i że proroctwo spełniło się w Judaszu, w którego wstąpił Szatan, najpierw skłaniając go do grzechu, a potem do rozpaczy. Inni rozumieją te słowa jako obraz jego własnego złego serca lub sumienia, które występuje przeciw niemu. Niech Szatan stanie po jego prawicy, w miejscu, z którego można go wspierać i bronić, i niech nie znajdzie tam pomocy. W takim razie człowiek ten jest bezradny, bo nie ma obrońcy, który mógłby powiedzieć: „Niech cię zgani Pan, Szatanie” (Księga Zachariasza 3:1-2). Gdy ludzie będą go sądzić, niech zawiodą jego zwykłe wybiegi; a gdy stanie przed sądem Boga, niech zostanie uznany za winnego.

Niech jego modlitwa stanie się grzechem, jak wołanie skazańca, które nie tylko zostaje odrzucone, lecz także uznane za obrazę sądu. Modlitwy niegodziwych ludzi już teraz stają się grzechem, bo są zmieszane z obłudą i nienawiścią. W dniu sądu także będą grzechem, bo wtedy będzie już za późno, by wołać: „Panie, Panie, otwórz nam”. Niech wszystko zwróci się przeciw niemu, nawet to, co wydaje się najlepsze, i niech wszystko obróci się na jego szkodę.

Po skazaniu niech zostanie stracony jak znany przestępca. Niech jego życie zostanie skrócone, a jego dni będą nieliczne (Księga Psalmów 109:8). Ludzie krwawi i podstępni często nie dożywają połowy swoich dni. Niech ktoś inny obejmie jego urząd, jego miejsce służby i zaszczytu. Piotr odnosi te słowa do Judasza, gdy Maciej został wybrany, by zająć jego miejsce wśród apostołów (Dzieje Apostolskie 1:20). Ci, którzy nadużywają zaufania i powierzonej im odpowiedzialności, słusznie tracą swój urząd na rzecz kogoś, kto będzie wierny.

Niech jego rodzina zostanie rozbita i pogrążona w żałobie. Niech jego żona zostanie wdową, a dzieci sierotami po jego przedwczesnej śmierci (Księga Psalmów 109:9). Swoją niegodziwością źli ludzie często sprowadzają nieszczęście na własne żony i dzieci, o które powinni się troszczyć. Gdyby dzieci miały dość środków do życia, mogłyby być bezpieczne, lecz tutaj zostają skazane na tułaczkę i żebractwo. Nie mają stałego domu, pewnego posiłku ani miejsca, w którym mogłyby osiąść. Ze strachem wymykają się z ruin niczym zwierzęta z legowiska, by szukać chleba (Księga Psalmów 109:10), bo wiedzą, że ludzie mają powód, by ich nienawidzić ze względu na ich ojca.

Niech zniszczeje również jego majątek, jak często dzieje się z dobytkiem przestępców (Księga Psalmów 109:11). Niech wymuszyciel zagarnie wszystko, co posiada, a obcy, niemający z nim więzów rodzinnych, niech przejmą owoce jego pracy, czy to z powodu jego zbrodni, czy długów. Niech jego potomstwo zazna nędzy. Czasem sieroty znajdują opiekę dzięki miłosierdziu innych, lecz ten niegodziwiec sam nie okazywał miłosierdzia, więc po jego śmierci niech nikt nie okaże go jego dzieciom (Księga Psalmów 109:12). Dzieci niegodziwych rodziców często cierpią, bo ludzie zamykają przed nimi serca, choć nie powinni, gdyż dzieci nie odpowiadają za grzech ojca.

Niech jego pamięć okryje się hańbą i popadnie w zapomnienie (Księga Psalmów 109:13). Niech jego potomkowie wyginą, a jego koniec będzie zagładą, jak ujmuje to doktor Hammond. W następnym pokoleniu niech jego imię zostanie wymazane albo wspominane z pogardą i gniewem, a trwałe piętno hańby niech na nim pozostanie (Księga Psalmów 109:15). Grzech sprowadza na niektórych ludzi śmierć w niesławie, a na inne rodziny i ich majątek ruinę, pozostawiając dzieciom ubóstwo, hańbę i nędzę. Doktor Hammond odnosi te słowa także do ostatecznego rozproszenia i zagłady narodu żydowskiego za ukrzyżowanie Chrystusa. Jego przywódcy i lud zostali zgładzeni, ich kraj spustoszono, a ich potomkowie stali się uciekinierami i tułaczami.

Surowość tych przekleństw znajduje uzasadnienie w przyczynie, która za nimi stoi. Aby poprzeć modlitwę o pomstę na dzieciach grzesznika, Psalm przywołuje też grzechy jego przodków: winę ojców i grzech matki (Księga Psalmów 109:14-15). Bóg często karze taką winę na dzieciach i wnukach, i nie jest w tym niesprawiedliwy. Gdy grzech od dawna ciągnie się w rodzinie, przekleństwo słusznie za nim podąża.

W ten sposób na wrogie pokolenie spadła odpowiedzialność za całą niewinnie przelaną krew na ziemi, począwszy od krwi sprawiedliwego Abla. Skazując Chrystusa na śmierć, dopełnili winy swoich ojców i zgromadzili za sobą równie długi szlak sądu jak wcześniejszy szlak winy. Zgodzili się na to już wcześniej, mówiąc: „Krew Jego na nas i na dzieci nasze”.

Aby pokazać, dlaczego takie przekleństwa skierowane przeciw samemu grzesznikowi są sprawiedliwe, Psalm wskazuje na jego własny grzech, który ściągnął na niego sąd. Umiłował okrucieństwo, więc niech napoi się krwią (Księga Psalmów 109:16). Nie pamiętał o okazywaniu miłosierdzia. Lekceważył wszystko, co powinno skłonić go do litości, i zapominał o tych, którzy potrzebowali współczucia. Zamiast tego prześladował ubogich, których powinien był chronić i wspierać, oraz zabijał ludzi złamanych na duchu, których powinien był pocieszać i uzdrawiać. To prawdziwy barbarzyńca, godzien jedynie zagłady.

Umiłował także przekleństwo, więc niech spadnie ono na jego głowę (Księga Psalmów 109:17-19). Rzucał przekleństwa na tych, których nie dosięgało jego okrucieństwo, lecz te puste i bezmyślne słowa obrócą się przeciw niemu. Nie miał upodobania w błogosławieniu. Nie cieszyło go życzenie innym dobra ani to, że im się powodziło. Nie chciał powiedzieć nikomu życzliwego słowa ani wyświadczyć dobrego uczynku, więc niech wszelkie dobro będzie od niego daleko.

Przyodział się w przekleństwo. Nosił je jak ozdobę i był z niego dumny, bo przekleństwami, które tak hojnie rzucał, potrafił straszyć otoczenie. Ufał im też jak zbroi, sądząc, że ochronią go przed obelgami tych, których się bał. Niech więc zazna ich do syta. Jeśli umiłował przekleństwo, niech przekleństwo Boga wejdzie w niego jak woda i nabrzmieje w nim jak w człowieku cierpiącym na puchlinę wodną. Niech przeniknie jego kości jak oliwa.

Słowo przekleństwa wypowiedziane przez Boga jest żywe i skuteczne; przenika aż do szpiku kości. Działa głęboko i skutecznie, ogarnia duszę. Przeszywa i nie ma na nie lekarstwa. Niech otoczy go ze wszystkich stron jak szata (Księga Psalmów 109:19). Niech przekleństwo Boga stanie się jego hańbą, tak jak jego przeklinanie innych było jego chlubą. Niech przylgnie do niego jak pas i nigdy go nie opuści. Niech będzie dla niego jak woda zazdrości, od której puchnie brzuch i usycha udo.

Wskazuje to na całkowitą zagładę Judasza oraz na duchowe sądy, które spadły na Żydów za ukrzyżowanie Chrystusa. Psalm kończy wezwania do sądu uroczystym „Amen”, które znaczy więcej niż „Niech tak się stanie”. Oznacza: „Wiem, że tak się stanie”. „Taka niech będzie odpłata Pana dla moich oskarżycieli” (Księga Psalmów 109:20). Taka będzie odpłata dla wszystkich, którzy sprzeciwiają się Panu Jezusowi. Jego wrogowie, którzy nie chcą, by nad nimi panował, zostaną wyprowadzeni i zabici przed Jego obliczem. Odpłaci też utrapieniem tym, którzy zadają cierpienie Jego ludowi.