Księga Psalmów 108:7 – znaczenie i zastosowanie

Możemy się tu uczyć zarówno tego, jak się modlić, jak i tego, jak wielbić Boga.

W modlitwie powinniśmy pamiętać o innych i zanosić przed tron łaski potrzeby Kościoła Boga (Księga Psalmów 108:6). Skoro Kościół jest bliski sercu Boga, powinien być bliski także naszemu sercu. Powinniśmy modlić się o jego ocalenie i uznawać za odpowiedź na własne modlitwy to, że Bóg pomaga swojemu Kościołowi, nawet gdy zwleka z udzieleniem nam tego, o co sami prosimy. „Ocal swój Kościół, a moja prośba została wysłuchana. Niczego więcej nie potrzebuję”. Gdy Dawid mówi: „Niech cała ziemia będzie pełna chwały Boga”, jego modlitwa jest kompletna, bo nie pragnie już niczego więcej (Księga Psalmów 72:19–20).

Powinniśmy też modlić się z wiarą w moc i obietnice Boga. Ufamy Jego mocy, gdy prosimy: „Wybaw swoją prawicą, która ma moc ocalać”, a Jego obietnicom ufamy, pamiętając, że Bóg „przemówił w swojej świętości” w swoim świętym Słowie i przysiągł na swoją świętość, dlatego możemy się radować (Księga Psalmów 108:7). Bóg spełni to, co obiecuje, ponieważ Jego Słowo świadczy zarówno o Jego prawdomówności, jak i o Jego mocy. Żywa wiara potrafi radować się tym, co Bóg powiedział, jeszcze zanim się to wypełni, bo u Boga słowo i czyn nigdy nie są od siebie oddzielone tak, jak bywa to u nas.

W modlitwie powinniśmy też czerpać pociechę z tego, co Bóg już nam zapewnił, choć jeszcze nie otrzymaliśmy tego w pełni. Bóg obiecał Dawidowi serca jego poddanych, dlatego Dawid mówi o różnych częściach kraju tak, jakby już do niego należały: „Sychem i Sukkot, Gilead i Manasses, Efraim i Juda są moje” (Księga Psalmów 108:8). Podobnie możemy z ufnością mówić o tym, co Bóg obiecał Synowi Dawida, Jezusowi. Bóg z pewnością da Mu narody w dziedzictwo, a najdalsze krańce ziemi w posiadanie, bo przemówił w swojej świętości. Nie utraci też nikogo z tych, którzy zostali Mu dani, a serca Jego ludu będą należeć do Niego, tak jak serca poddanych należały do Dawida (Ewangelia Jana 6:37).

Bóg obiecał też Dawidowi zwycięstwo nad wrogami, dlatego Dawid mówi o Moabie, Edomie i Filistii tak, jakby już do niego należały (Księga Psalmów 108:9). Słowa „Zatriumfuję nad Filistią” wyjaśniają wcześniejszy wers: „Filistio, wznoś okrzyk triumfu z mojego powodu”. Niektórzy uważają, że należy go rozumieć jako: „Moja duszo, triumfuj nad Filistią”. Podobnie zmartwychwstały Zbawiciel zasiada po prawicy Boga, mając pełną pewność, że we właściwym czasie wszyscy Jego wrogowie zostaną Mu poddani, choć jeszcze nie wszystko jest Mu poddane (List do Hebrajczyków 2:8).

Pierwsze oznaki miłosierdzia powinny nas zachęcać, by nadal się modlić i ufać, że Bóg dokończy to, co rozpoczął (Księga Psalmów 108:10–11). „Kto wprowadzi mnie do warownych miast, które wciąż nie zostały zdobyte? Kto uczyni mnie panem Edomu, który nie został jeszcze podbity?” Być może rozmawiano o tym na prywatnej naradzie Dawida albo na radzie wojennej, ale Dawid przedstawia tę sprawę Bogu w modlitwie i pozostawia ją Jemu: „Czyż nie Ty, Boże? Z pewnością Ty to uczynisz”. Mógł też mówić z wyjątkową pewnością dzięki dawnej przepowiedni dotyczącej Jakuba i Ezawa, że starszy będzie służył młodszemu, oraz dzięki błogosławieństwu Jakuba, które dało mu władzę nad Ezawem (Księga Rodzaju 27:37).

Nie powinniśmy tracić ducha w modlitwie ani oddalać się od Boga, nawet jeśli czasem wydaje się, że Jego opatrzność obróciła się przeciwko nam. „Choć nas odrzuciłeś, wyruszysz z naszymi wojskami” (Księga Psalmów 108:11). „Po czasie utrapienia znów nas pocieszysz”. Trudne wydarzenia bywają próbą, która pokazuje, jak wytrwałe są nasza wiara i modlitwa. Dlatego w czasie przeciwności powinniśmy trwać w modlitwie i nie ustawać.

Powinniśmy prosić Boga o pomoc i porzucić wszelką ufność we własne siły oraz w ludzką pomoc (Księga Psalmów 108:12). „Panie, pomóż nam w utrapieniu, spraw, by nasze plany się powiodły, i pokrzyżuj plany naszych wrogów”. Wspominanie o utrapieniu, gdy mówimy o zwycięstwie, jest jak najbardziej na miejscu, zwłaszcza jeśli prowadzi nas do prośby o pomoc z nieba. Słowa „daremna jest ludzka pomoc” są mocnym argumentem w modlitwie. Znaczą: „Ludzka pomoc jest naprawdę bezsilna, więc bez Twojej pomocy zginiemy. Wiemy o tym i dlatego polegamy na Tobie oraz mamy podstawy, by oczekiwać Twojej pomocy”.

W naszej pracy i w naszych zmaganiach powinniśmy całkowicie polegać na Bożej przychylności i łasce, które dają nam siłę i powodzenie (Księga Psalmów 108:13). Powinniśmy robić, co do nas należy, ale sami nie możemy niczego dokonać. Tylko dzięki Bogu możemy mężnie działać. Apostoł Paweł wyraża tę samą myśl: niczego, co ma znaczenie, nie może uczynić bez Chrystusa, który go umacnia (List do Filipian 4:13). Nawet gdy zrobimy wszystko, co w naszej mocy, nie zwyciężymy dzięki własnym zasługom ani sile. To sam Bóg pokonuje naszych wrogów, bo inaczej cała nasza odwaga nie wystarczyłaby. Cokolwiek uczynimy i cokolwiek zdobędziemy, cała chwała należy się Bogu.