Księga Psalmów 108:5 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa pojawiają się w psalmie, który zaczyna się od gotowego serca. Psalmista chce śpiewać, budzić harfę i wstawać przed świtem, a dopiero potem mówi, czym jest Boża łaskawość i wierność. Jego wyznanie nie opisuje wąskiego wycinka życia. Sięga aż do niebios i po chmury, czyli tam, dokąd wzrok już nie dochodzi. Obraz nie mierzy ludzkiej miłości, lecz Bożą. Niebo i chmury są miarą, której nie da się objąć dłonią ani zamknąć w planie dnia. W Księdze Psalmów 108:5 nie ma zapewnienia, że trudności znikną natychmiast. Jest w niej pewność, że Ten, który rozpościera niebo, nie zostaje daleko od tego, co dzieje się na ziemi. Kolejność w tekście ma znaczenie. Wyznanie wierności pada w środku pieśni, zanim w wersecie 7 pojawi się prośba o wysłuchanie i ocalenie. Nie wynika z tego, że pomoc już nadeszła. Wynika z tego, że chwała zaczyna się od tego, kim Bóg jest, a nie od tego, co akurat widać. Wierność ma tu wymiar rozległy, tak jak niebo nad miastem, nad polem i nad każdym, kto podnosi wzrok.

Słowo „bo” łączy ten werset z poprzednim: psalmista zapowiada, że będzie chwalił Boga wśród ludów i narodów, a teraz podaje powód. Publiczna pieśń nie opiera się tu na chwilowym powodzeniu ani na tym, że wszystko układa się po myśli śpiewającego. Jej treścią jest charakter Boga: Jego łaskawość i wierność. Obrazy niebios i chmur nadają tej deklaracji rozmach. Nie wyznaczają granic, których Bóg nie może przekroczyć; ukazują, jak niezmierzone są Jego dobroć i niezawodność. „Wierność” nie oznacza, że psalmista nigdy nie zazna trudności. Już chwilę później prosi Boga o pomoc i ocalenie tych, których On miłuje. Prośba nie przeczy więc uwielbieniu: wyrasta z ufności, że Bóg pozostaje wierny także wtedy, gdy potrzebna jest pomoc. Werset uczy patrzeć na pochwałę Boga nie jak na zaprzeczenie ludzkiej zależności, lecz jak na odpowiedź na Jego stały charakter. Psalmista może prosić o ratunek, bo łaskawość Boga sięga dalej niż jego własne możliwości, a Jego wierność nie kończy się na granicy widzialnego świata.

Ten werset posługuje się obrazami, których nie da się zmierzyć ręką. Łaskawość sięga aż do niebios, a wierność po chmury. Psalmista opisuje Boga przez to, co przekracza ludzką miarę, a nie przez to, co mieści się w codziennym doświadczeniu. Słowa z Księgi Psalmów 108:5 nie mówią, że ludzkie błędy są małe. Mówią o wielkości Bożej dobroci. Obraz nieba i chmur przypomina raczej o rozmiarze Bożego serca niż o ciężarze ludzkiej winy. Wielu wierzących mierzy swoją relację z Bogiem sukcesami i porażkami. Ktoś, kto po raz kolejny wraca do tego samego grzechu, może uznać, że jego sytuacja wykracza poza Bożą wierność. Ten psalm idzie w przeciwnym kierunku. Wierność Boga zostaje tu opisana jako sięgająca ponad chmury, a więc ponad tym, co człowiek widzi nad sobą. Warto zauważyć, że w kolejnym wersecie psalmista prosi, by Bóg był wywyższony ponad niebo. Obraz z piątego wersu łączy się więc z uwielbieniem, a nie z lękiem o własny los. Wierność Boga staje się powodem chwały. Ten werset pokazuje, że Boża dobroć nie zależy od ludzkiego zamętu. Jest tak rozległa jak sklepienie nieba, pod którym żyjemy.

W Psalmie 108 pochwała nie wyrasta z beztroski. Dawid rozpoczyna od serca gotowego śpiewać, zapowiada głoszenie Bożej dobroci pośród narodów, a zaraz potem prosi o pomoc dla tych, których Bóg miłuje. W tej modlitwie uwielbienie i błaganie stoją obok siebie. Śpiew ma rozbrzmiewać pośród ludów, choć prośba o ocalenie wciąż pozostaje aktualna. Słowa: „bo Twoja łaskawość sięga aż do niebios, a Twoja wierność po chmury” nadają prośbie szeroką perspektywę. Obraz nieba nie jest miarą, którą można obliczyć, lecz językiem zdumienia: Boża łaskawość przekracza ludzką skalę, a Jego wierność nie kończy się na tym, co w danej chwili widać. Psalmista nie twierdzi, że trud już zniknął. Właśnie dlatego może prosić o ocalenie, opierając się na tym, kim jest Bóg. Chmury bywają zasłoną dla wzroku, lecz nie wyznaczają granicy nieba. Podobnie niepewność człowieka nie stanowi miary Bożej wierności. W tym wersecie nadzieja nie polega na pewności łatwego rozwiązania. Ma źródło w Bogu, którego dobroć jest większa niż zasięg ludzkiego spojrzenia.