Księga Psalmów 107:33 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista już wcześniej wychwalał Boga za to, że przynosi ulgę ludziom w niedoli. Teraz oddaje Mu chwałę także za odmiany losu, za te niezwykłe zmiany, które Bóg niekiedy wprowadza w ludzkie sprawy.

Zaczyna od przykładów takich zmian. Żyzna ziemia może stać się jałowa, a jałowa — żyzna. Wiele z tego, co daje nam poczucie bezpieczeństwa, zależy od ziemi, na której żyjemy. Grzech ludzi często niszczył urodzajność gleby i czynił ją bezużyteczną (Księga Psalmów 107:33-34). Ziemia nawadniana rzekami może zmienić się w pustkowie. Grunt, z którego niegdyś tryskały źródła, może stracić nawet strumienie i stać się suchą, piaszczystą ziemią, która nie wydaje niczego wartościowego. Wiele żyznych krain zmienia się w słone pustkowia nie tyle z przyczyn naturalnych, ile na skutek sprawiedliwego sądu Boga nad niegodziwymi mieszkańcami. Tak stało się z doliną Sodomy. Jeśli ziemia jest jałowa, często winni są temu jej mieszkańcy. Słusznie ziemia przestaje rodzić plon dla tych, którzy sami nie wydają owocu dla Boga, lecz zbożem i winem służą Baalowi.

Jednak dobroć Boga nieraz uzdrawiała także jałową ziemię i zamieniała pustkowie w krainę źródeł (Księga Psalmów 107:35). Kanaan, niegdyś słynący z urodzajności, jest teraz opisywany jako miejsce bezwartościowe i nieurodzajne, zgodnie z tym, co zapowiedział Mojżesz (Księga Powtórzonego Prawa 29:23). Z kolei krainy, które kiedyś były nieuprawianymi pustyniami, stały się pełne dóbr. Porównanie osad w Ameryce z ruinami wielu niegdyś sławnych krain Azji i Europy może pomóc to zrozumieć.

Drugim przykładem jest to, że potrzebujące rodziny zostają podniesione i wzbogacone, a zamożne rodziny tracą pozycję i popadają w upadek. Gdy rozglądamy się po świecie, widzimy wielu ludzi, którzy doszli do wielkiego znaczenia, choć zaczynali od małych rzeczy, a ich przodkowie byli biedni i nieznani (Księga Psalmów 107:36-38). Głodujący otrzymują miejsce do życia w żyznych krainach. Osiedlają się tam, zapuszczają korzenie i budują miasto dla siebie i swoich dzieci. Bóg oddaje im w ręce dobrą ziemię, a oni ją zagospodarowują. Miasta często powstają tam, gdzie rozrastają się rodziny. Sama ziemia jednak nie wystarczy. Trzeba jeszcze przygotować miejsce do życia, obsiać pola i zasadzić winnice (Księga Psalmów 107:37), bo nawet król utrzymuje się z plonów ziemi.

Nawet żyzne pola nie przyniosą plonu, jeśli nie zostaną obsiane, a winnice nie powstaną, jeśli nikt ich nie zasadzi. Ludzka praca musi iść w parze z Bożym błogosławieństwem, a wtedy ono wieńczy ludzkie starania. Urodzajność gleby powinna zachęcać do pilnej pracy, bo zazwyczaj ręka człowieka pracowitego, z Bożym błogosławieństwem, przynosi mu dostatek (Księga Psalmów 107:38). Bóg błogosławi im także tak, że w krótkim czasie bardzo się rozmnażają, a ich bydło nie maleje. Tak jak na początku stworzenia, również dziś ziemia i stworzenia rozmnażają się dzięki Bożemu błogosławieństwu (Księga Rodzaju 1:22). Jesteśmy od Niego zależni zarówno w pomnażaniu bydła, jak i w zbiorach. Gdyby Bóg na to pozwolił, bydło zaczęłoby wymierać na wiele sposobów, a ludzie szybko odczuliby tego skutki.

Wielu jednak z tych, którzy tak się wzbogacili, równie nagle upada i ponownie traci pozycję (Księga Psalmów 107:39). Wskutek trudnych zrządzeń opatrzności Bożej popadają w ubóstwo i kończą życie w równie niskim położeniu, w jakim je zaczęli. Albo ich dzieci tracą równie szybko, jak wcześniej zdobyły. Roztrwaniają to, co niegdyś zgromadzili. Doczesne bogactwo jest niestałe. Często ci, którzy się nim nasycili, stają się tak beztroscy i pochłonięci jego posiadaniem, że tracą je, zanim zdążą zrozumieć, co się stało. Dlatego Pismo Święte mówi o zwodniczym bogactwie i bogactwie nieprawości. Bóg ma wiele sposobów, by doprowadzić ludzi do ubóstwa. Może to uczynić przez ucisk, cierpienie i smutek, jak wtedy, gdy upokorzył Hioba.

Kolejny przykład to ludzie wysoko postawieni i możni, którzy zostają poniżeni, oraz ci, którzy byli ubodzy i wzgardzeni, a teraz dostępują zaszczytów (Księga Psalmów 107:40-41). Książęta bywają pozbawiani tronów i skazywani na trudne życie. Bóg okrywa ich hańbą nawet w oczach tych, którzy wcześniej ich podziwiali. Tych, którzy sami się wywyższają, Bóg poniża. Może sprawić, że stracą jasność myślenia i popadną w zamęt. Każe im błąkać się po pustkowiu bez drogi. Niweczy plany, z którymi wiązali nadzieję na utrzymanie swojej władzy i chwały, i wpędza ich w bezradne oszołomienie, tak że nie wiedzą, dokąd się zwrócić. Wspomina o tym także Księga Hioba 12:24-25.

Bóg podnosi zarazem ubogich i wynosi ich do zaszczytnych godności (Księga Psalmów 107:41). Podnosi ich z prochu i sadza na tronie chwały (Pierwsza Księga Samuela 2:8; Księga Psalmów 113:7-8). Ludzie udręczeni i podeptani nie tylko zostają wybawieni, lecz także wyniesieni ponad zasięg swoich trosk i ponad swoich wrogów. Otrzymują władzę nad tymi, którzy niegdyś nad nimi panowali. Ich honor rośnie, a ich pozycja się umacnia dzięki licznym dzieciom, którymi Bóg ich obdarza. Sprawia, że ich rodziny stają się liczne jak stado owiec, które są pożyteczne, żyją w stadzie, są łagodne i spokojne. Ten sam Bóg, który daje im pożywienie, daje im też tych, którzy będą je spożywać. Szczęśliwy jest człowiek, którego kołczan jest pełen strzał: nie dozna wstydu, gdy będzie rozmawiać z wrogami w bramie (Księga Psalmów 127:5). Powinniśmy uznawać działanie Boga zarówno wtedy, gdy tworzy rodziny, jak i wtedy, gdy daje im siłę.

Nie zazdrośćmy więc żadnemu księciu i nie gardźmy żadnym ubogim, bo Bóg ma wiele sposobów, by odmienić położenie jednych i drugich.

Te zaskakujące zwroty w zrządzeniach opatrzności Bożej przynoszą pożytek na kilka sposobów. Pocieszają sprawiedliwych, którzy je dostrzegają i radują się nimi (Księga Psalmów 107:42). Cieszą się, widząc, jak Bóg ukazuje swoją moc i jasno pokazuje, że sprawuje władzę nad ludźmi. Wielkim pocieszeniem dla człowieka prawego jest obserwować, jak Bóg kieruje ludźmi niczym garncarz pracujący z gliną, aby przez nich urzeczywistniać swoje zamiary. Pocieszeniem jest także widzieć, jak pokorna cnota zostaje wywyższona, a pyszna bezbożność strącona w proch, i przekonać się, że rzeczywiście istnieje Bóg, który sądzi ziemię.

Te odmiany losu uciszają też grzeszników. Każdy rodzaj grzechu zostaje powstrzymany. Pokazują głupotę ateistów i tych, którzy zaprzeczają opatrzności Bożej, czyli Jego mądremu troszczeniu się o wszystko i sprawowaniu nad wszystkim władzy. Ponieważ praktyczny ateizm leży u podstaw każdego grzechu, te wydarzenia uciszają również sam grzech. Gdy grzesznicy widzą, jak kara odpowiada ich winie i jak sprawiedliwie Bóg odbiera im dary, których nadużywali, nie mają nic na swoją obronę. Bóg okazuje się sprawiedliwy i zostaje uznany za niewinnego.

Aby w pełni ukazać dobroć Boga, psalm mówi: „Kto jest mądry, niech to rozważa i niech rozpozna łaskawość Pana” (Księga Psalmów 107:43). Stawia nam to szlachetny cel: właściwie rozumieć łaskawość Boga. W życiu wiary bardzo pomaga pewność, że Bóg jest dobry, poznawanie Jego dobroci z doświadczenia i odczuwanie jej wagi w sercu, tak aby Jego łaskawość nie znikała nam z oczu (Księga Psalmów 26:3).

Psalm wskazuje też właściwą drogę do tego celu: powinniśmy uważnie obserwować Bożą opatrzność, Jego mądre kierowanie wydarzeniami. Mamy zachowywać te sprawy w sercu, zwracać na nie uwagę i o nich pamiętać (Ewangelia Łukasza 2:19). Nie jest to przelotna nauka, lecz coś, co należy pamiętać i nad czym trzeba się zastanawiać.

Psalm kończy się stwierdzeniem, że taka uważność jest przejawem mądrości. Mądry człowiek powinien dowodzić swojej mądrości, dostrzegając dzieła Boga, i stawać się dzięki nim jeszcze mądrzejszy. Uważne przyglądanie się Bożemu działaniu w życiu w znacznym stopniu kształtuje dojrzałego chrześcijanina.