Księga Psalmów 107:1 – znaczenie i zastosowanie

To ogólne wezwanie skierowane do wszystkich, by dziękowali Bogu (Księga Psalmów 107:1). Każdy, kto śpiewa ten psalm lub modli się jego słowami, powinien skupić serce na uwielbianiu Pana. Nawet ci, którzy nie czują, że mają szczególny powód, by Go chwalić, mogą znaleźć w ogromnej dobroci Boga dość powodów, by dziękować Mu z całego serca. Dobroć należy do samej natury Boga, a we wszystkich Jego darach miłosierdzie trwa na wieki i nigdy się nie wyczerpuje.

Odkupieni przez Pana są w szczególny sposób wezwani, by Go chwalić. Można odnieść te słowa także w wymiarze duchowym do tych, którzy należą do wielkiego Odkupiciela, Jezusa Chrystusa, i zostali przez Niego wybawieni od grzechu i piekła. Spośród wszystkich ludzi to właśnie oni mają najwięcej powodów, by wyznawać, że Bóg jest dobry, a Jego miłosierdzie trwa na wieki. Są rozproszonymi dziećmi Bożymi, za które Chrystus umarł, aby zgromadzić je w jedno ze wszystkich krain (Ewangelia Jana 11:52; Ewangelia Mateusza 24:31). Wydaje się jednak, że ten psalm mówi o wybawieniu w doczesnym życiu, udzielonym tym, którzy znaleźli się w udręce i wołali do Pana (Księga Psalmów 107:6).

Kto cierpi, niech się modli. A gdy człowiek się modli, Bóg z pewnością go wysłucha i przyjdzie mu z pomocą. Kiedy trudności stają się szczególnie dotkliwe, ludzie wołają najżarliwiej, a Bóg wtedy ich wybawia. Na górze okaże się, że Bóg działa. Przebywali w ziemi wroga, lecz Bóg wyrwał ich z jego rąk (Księga Psalmów 107:2). Być może uczynił to nie siłą ani ludzką mocą (Księga Zachariasza 4:6), ani za cenę zapłaty (Księga Izajasza 45:13), lecz przez działanie Ducha Bożego w ludzkich sercach.

Byli rozproszeni jak wygnańcy, lecz Bóg zgromadził ich ze wszystkich krajów, do których zostali rozproszeni w dniu ciemnym i pochmurnym, aby znów mogli być razem (Księga Psalmów 107:3). Zob. także Księga Powtórzonego Prawa 30:4 i Księga Ezechiela 34:12. Bóg wie, kto do Niego należy, i wie, gdzie tych ludzi odnaleźć. Byli też zagubieni i niepewni drogi, nie mieli szlaku, którym mogliby podążać, ani miejsca, gdzie mogliby odpocząć (Księga Psalmów 107:4).

Gdy zostali wyrwani z rąk wroga i zgromadzeni z różnych krajów, w drodze do domu wciąż groziło im niebezpieczeństwo: musieli przejść przez suche, pustynne tereny. Błąkali się po pustkowiu bez wytyczonej drogi, towarzystwa, noclegu, pocieszenia ani zamieszkanego miasta, w którym mogliby odpocząć i odzyskać siły. Lecz Bóg poprowadził ich właściwą drogą (Księga Psalmów 107:7). Zaprowadził ich do zajazdu, a nawet do domu: do zamieszkanego miasta, miejsca, w którym osiedlili się i które sami mieli zamieszkać.

Może chodzi tu ogólnie o ubogich podróżnych, zwłaszcza tych, których droga wiodła przez pustkowia Arabii, gdzie często nie mogli liczyć na pomoc. Wielu z nich w tak trudnym położeniu doznało jednak niezwykłej ulgi i niewielu zginęło. Warto dostrzegać życzliwą opiekę Boga podczas naszych podróży, kiedy wyruszamy i wracamy, a On kieruje naszymi krokami oraz zapewnia nam miejsca, gdzie możemy coś zjeść i odpocząć. Niektórzy sądzą, że ten opis nawiązuje też do czterdziestoletniej wędrówki Izraela przez pustynię. Mówi się, że Bóg prowadził ich okrężną drogą, a jednak tutaj czytamy, że poprowadził ich drogą właściwą (Księga Powtórzonego Prawa 32:10). Droga Boga może nam się wydawać okrężna, lecz z czasem okaże się drogą właściwą.

Te słowa pasują również do naszego życia na tym świecie. Jesteśmy tu jak ludzie na pustkowiu: nie mamy trwałego miasta, lecz żyjemy w namiotach jako przybysze i pielgrzymi. A jednak prowadzi nas mądra i dobra opatrzność Boga. Jeśli jej zaufamy, poprowadzi nas właściwą drogą do miasta mającego trwałe fundamenty. Ci ludzie byli też bliscy śmierci głodowej (Księga Psalmów 107:5). Trudna wędrówka pozbawiła ich sił i z braku pożywienia byli bliscy upadku.

Ci, którym nigdy niczego nie brakuje i którzy codziennie mają co jeść, nie potrafią w pełni pojąć, jak straszny jest głód i pragnienie, gdy nie ma żadnych zapasów. Tak bywało czasem z Izraelitami na pustyni, a być może także z innymi ubogimi podróżnymi. Lecz opatrzność Boga znajduje sposób, by zaspokoić pragnienie duszy i nasycić głodnych dobrem (Księga Psalmów 107:9). Potrzeby Izraela zostały zaspokojone we właściwym czasie, a wielu innych ludzi otrzymało niezwykłą pomoc, gdy byli bliscy śmierci.

Ten sam Bóg, który nas prowadził, karmił nas przez całe życie aż do tej pory. Dał nam potrzebny pokarm, a także zapewnił pokarm dla duszy, napełniając głodnych dobrem. Ci, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, Boga, Boga żywego i wspólnoty z Nim, zostaną obficie nasyceni dobrem płynącym z Jego domu, zarówno łaską, jak i chwałą.

Za to wszystko ci, którzy doznali miłosierdzia, są wezwani do dziękczynienia (Księga Psalmów 107:8). Oby ludzie, a zwłaszcza ci, których Bóg tak łaskawie wybawił, chwalili Pana za Jego dobroć wobec nich samych i za Jego wspaniałe dzieła dla ludzi! Dzieła miłosierdzia Boga są niezwykłe. Ukazują Jego niezwykłą moc, bo ci, którym pomaga, są słabi. Pokazują też Jego niezwykłą łaskę, bo ci, którym pomaga, na nią nie zasługują. Słuszne jest, by ci, którzy otrzymują miłosierdzie Boga, oddawali Mu chwałę. Powinniśmy uznawać dobroć Boga zarówno wobec wszystkich ludzi, jak i wobec Jego własnego ludu, zarówno wobec innych, jak i wobec nas samych.