Księga Psalmów 107:23 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista wzywa tu do oddawania chwały Bogu tych, którzy zostali ocaleni od niebezpieczeństw na morzu. Izraelici niewiele handlowali drogą morską, ale ich sąsiedzi, mieszkańcy Tyru i Sydonu, prowadzili taki handel. Być może więc ta część psalmu została napisana z myślą przede wszystkim o nich.

Morze nieustannie ukazuje wielką moc Boga, o czym mówią wersety 23 i 24. Widzą ją ci, którzy wypływają statkami na głębokie wody: marynarze, kupcy, rybacy i podróżni. Zwykle nikt nie wyrusza na morze bez ważnego powodu. Nawet o Salomonie, który cieszył się wieloma wspaniałymi rzeczami, nie czytamy, by miał statek do rozrywek. Ci jednak, którzy podróżują w uczciwych sprawach, mogą z ufnością powierzyć się opiece Boga. Widzą dzieła Pana i Jego cuda, które robią szczególne wrażenie, bo większość ludzi rodzi się i dorasta na lądzie, niewiele wiedząc o morzu. Już sama głębia zadziwia swoim ogromem, słonością, przypływami i zmiennym ruchem. Zachwyt budzą także żyjące w morzu stworzenia. Niech te cuda skłaniają ludzi wypływających na morze do rozmyślania o Bogu, do którego ono należy, i oddawania Mu czci, bo to On je stworzył i nim rządzi.

Moc Boga objawia się jeszcze wyraźniej podczas morskich burz, które są o wiele groźniejsze od burz na lądzie. Gdy Bóg rozkazuje i wzbudza potężny wiatr, głębina ukazuje Jego cuda, a wiatr wykonuje Jego słowo (Księga Psalmów 148:8). Bóg wzbudza wiatry jak władca wysyłający swoje wojsko. Szatan przypisuje sobie władzę nad powietrzem, ale to tylko jego roszczenie. Moce powietrza podlegają Bogu, a nie szatanowi. Gdy wiatr zmienia się w nawałnicę, podnosi morskie fale (Księga Psalmów 107:25). Statki są miotane na ich szczytach jak piłeczki tenisowe. Wydaje się, że wznoszą się ku niebu, a potem opadają, jakby miały zatonąć w głębinach (Księga Psalmów 107:26). Kto nigdy nie widział takiego sztormu, mógłby pomyśleć, że żaden statek nie zdoła się w nim utrzymać na powierzchni. Wyglądałoby na to, że pochłonie go następna fala. Jednak Bóg, który dał ludziom umiejętność budowania statków utrzymujących się na wodzie, otacza je także szczególną opieką, aby mogły spełniać swoje zadanie w sposób budzący zachwyt.

Gdy statki są tak miotane przez fale, marynarze tracą odwagę w obliczu niebezpieczeństwa. Podczas bardzo silnej burzy nawet ludzie przywykli do morza nie potrafią ukryć strachu. Kołyszą się na boki, kręci im się w głowie, zataczają się i mogą odczuwać mdłości jak ludzie pijani. Cała załoga wpada w zamęt i nie wie już, co zrobić, by się ocalić (Księga Psalmów 107:27). Ich mądrość zawodzi i są gotowi uznać, że wszystko stracone, jak w historii Jonasza (Księga Jonasza 1:5 i następne).

W takiej chwili najbardziej stosowne jest zwrócenie się do Boga w modlitwie. Ci, którzy wypływają na morze, powinni liczyć się z podobnymi niebezpieczeństwami, a najlepiej przygotują się na nie, jeśli będą mogli swobodnie przychodzić do Boga w modlitwie. Wtedy, gdy nadejdzie trudność, zawołają do Pana (Księga Psalmów 107:28). Często mówi się: „Kto chce nauczyć się modlić, niech wypłynie na morze”. Lepiej jednak powiedzieć: kto ma wypłynąć na morze, niech nauczy się modlić i uczyni modlitwę swoim nawykiem. Dzięki temu, gdy nadejdzie trudność, będzie mógł z większą ufnością przyjść przed tron łaski. Nawet pogańscy marynarze podczas burzy wołali do swoich bogów. Ci jednak, dla których Pan jest Bogiem, mają zawsze obecną i potężną pomoc w każdej potrzebie. Dlatego nawet gdy nie wiedzą już, co robić, nie tracą wiary.

Czasami Bóg w cudowny sposób przychodzi z pomocą ludziom zagrożonym na morzu i odpowiada na ich modlitwy. Bezpiecznie wyprowadza ich z niebezpieczeństwa. Najpierw morze się uspokaja, bo Bóg ucisza burzę (Księga Psalmów 107:29). Wiatry słabną, a ich cichy szum zdaje się usypiać fale, które znów stają się gładkie i spokojne. W ten sposób Chrystus pokazał, że jest kimś więcej niż człowiekiem: nawet wiatr i morze były Mu posłuszne. Po drugie, marynarze odzyskują spokój. Cieszą się ciszą, która przynosi wytchnienie zarówno od zgiełku, jak i od strachu przed niebezpieczeństwem. Po burzy cisza jest niezwykle upragniona i przynosi wielką ulgę. Po trzecie, podróż kończy się pomyślnie, bo Bóg prowadzi ich do upragnionego portu, bezpiecznej przystani (Księga Psalmów 107:30). Podobnie bezpiecznie przeprowadza swój lud przez wszystkie burze i nawałnice, które napotyka w drodze do nieba, aż w końcu prowadzi go do upragnionej przystani.

Dlatego wszyscy, którzy bezpiecznie przeprawili się przez morze, a zwłaszcza ci, którzy zostali ocaleni z wielkiego niebezpieczeństwa, powinni dziękować Bogu i oddawać Mu chwałę. Powinni robić to prywatnie, w swoich domach i rodzinach. Niech wysławiają Pana za Jego dobroć okazaną im samym i innym (Księga Psalmów 107:31). Powinni czynić to także publicznie (Księga Psalmów 107:32), podczas zgromadzenia ludu i pośród starszych. Niech stawiają znaki upamiętniające swoje ocalenie, aby oddawać cześć Bogu i zachęcać innych do pokładania w Nim ufności.