Księga Psalmów 107:19 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 107:19 mówi krótko o tym, co dzieje się, gdy ucisk staje się zbyt ciężki: „W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi.” Psalm nie opisuje starannej modlitwy ani długiej mowy. Mówi o wołaniu, o krzyku, który wyrywa się wtedy, gdy na dłuższe słowa nie starcza sił. Taki głos bywa wspólny dla ludzi bardzo różnych dróg, bo ból i lęk nie pytają, skąd ktoś przychodzi. Psalm mówi o uwolnieniu od trwogi, a nie o tym, że cały ucisk nagle zniknął. To rozróżnienie jest ważne, bo strach potrafi zawęzić świat do jednego punktu. W następnym wersie (Księga Psalmów 107:20) Bóg posłał swoje słowo, aby uleczyć, lecz wers 19 zatrzymuje uwagę na wołaniu i odpowiedzi. Psalm nie ukrywa słabości tych, o których mowa wcześniej, bo w wersie 17 opisuje chorobę i nędzę wynikające z grzesznych czynów. Mimo to wołanie w wersie 19 nie wymaga żadnego warunku, a odpowiedź przychodzi. Najbardziej poruszające jest to, że krzyk z ucisku zostaje skierowany do Pana i że On na niego odpowiada. Głos, który mógłby wydawać się jedynie reakcją na ból, staje się w tym miejscu drogą do Boga.

Księga Psalmów 107:19 należy do pieśni o Bożej łaskawości wobec ludzi, którzy znaleźli się w skrajnej potrzebie. Psalmista opisuje chorych, osłabionych i bliskich śmierci; w tym położeniu wołają do Pana, a On uwalnia ich od trwogi. Werset nie przedstawia więc wiary jako zaprzeczenia cierpieniu. Wołanie rodzi się właśnie w ucisku, gdy własne siły i możliwości okazują się niewystarczające. Ważne jest jednak, czego tekst nie obiecuje. Nie daje podstaw, by uznać, że każdy wierzący zostanie natychmiast uwolniony od choroby albo że każde cierpienie wynika z osobistego grzechu. Sąsiednie wersety wiążą los opisywanych ludzi z ich występkami, ale nie ustanawiają takiego wyjaśnienia dla wszystkich cierpiących. Główny akcent pada na działanie Boga: słyszy wołanie i wybawia. „Uwolnił od trwogi” nie musi oznaczać jedynie zniknięcia zagrożenia; w kontekście psalmu obejmuje ratunek z sytuacji bliskiej zagładzie. Późniejsza odpowiedź wspólnoty ma postać dziękczynienia i opowiadania o Bożych dziełach. Psalm łączy zatem pamięć o ucisku z pamięcią o ocaleniu, nie pozwalając, by żadne z nich przesłoniło Bożą łaskawość.

Ten wers stoi w środku opisu ludzi, którzy znaleźli się na krawędzi. W Księdze Psalmów 107:17 czytamy, że chorowali na skutek swoich grzesznych czynów i cierpieli nędzę przez swoje występki, a w wersie 18 że byli bliscy bram śmierci. Ta przyczyna dotyczy właśnie tych ludzi i nie wolno z niej robić ogólnej zasady dla każdego cierpienia. Najbardziej uderza jednak to, co dzieje się w samym ucisku. „W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi” (Księga Psalmów 107:19). Wołanie nie pojawia się po ustąpieniu kłopotów, lecz wtedy, gdy wszystko jest jeszcze ciężkie. Psalmista nie opisuje, jak długo trwał ten stan ani jakie kroki poprzedziły ulgę. Mówi tylko, że wołali i że Pan ich wybawił. Ten obraz ma znaczenie dla wielu osób. Ktoś, kto nie ma siły na długą modlitwę przy łóżku chorego albo nad niespłaconym rachunkiem, nadal może wypowiedzieć jedno zdanie do Boga. Tekst nie żąda w tej chwili niczego więcej. Zostawia otwarte pytanie o sposób i czas wybawienia, a jednocześnie pokazuje, że krzyk skierowany do Pana nie zostaje bez odpowiedzi.

Psalmista opisuje ludzi, którzy znaleźli się w ucisku i wołali do Pana. Odpowiedź brzmi: „a On ich uwolnił od trwogi”. To świadectwo o Bożym miłosierdziu, wplecione w pieśń o ocaleniu i wdzięczności. Nie jest obietnicą, że każdy kryzys skończy się natychmiast ani że cierpienie zawsze ma tę samą przyczynę. W sąsiednich wersetach mowa o chorobie związanej z grzesznymi czynami, ale sam werset 19 mówi o ucisku i wołaniu, nie wyjaśniając ich źródła. Ważne jest samo wołanie: człowiek w potrzebie nie musi najpierw odzyskać spokoju ani znaleźć właściwych słów. Psalm nie przedstawia lęku jako przeszkody w zwróceniu się do Boga. Staje się on miejscem, z którego rozlega się prośba. Uwolnienie od trwogi nie musi oznaczać, że pamięć o ucisku znika. W tej pieśni prowadzi jednak ku wdzięczności za łaskawość Pana, który nie pozostaje obojętny na ludzkie wołanie. Nadzieja tego wersetu tkwi w relacji: w chwili zagrożenia człowiek może wołać, a Bóg słyszy.