Księga Psalmów 105:31 – znaczenie i zastosowanie

„Powiedział, i zjawiło się robactwo, komary w całym ich kraju.” Ten krótki wers przywołuje jedną z plag egipskich, o których psalmista opowiada w hymnie pełnym wdzięczności. Słowo wystarcza, by rój drobnych stworzeń ogarnął całą ziemię, aż po najbardziej prywatne miejsca życia. Komar wydaje się czymś niepozornym. Nie burzy murów i nie obala władców, a jednak potrafi zatruć noc, odebrać spokój i sprawić, że zwykłe dni stają się wyczerpujące. Psalm nie zatrzymuje się na tym, co widowiskowe. Pokazuje, że Boże słowo sięga także tego, co w oczach ludzi wydaje się drobiazgiem. Tekst mówi o tym, co wydarzyło się w Egipcie, i nie rozciąga tego obrazu na wszystkie cierpienia ludzkiego życia. Psalmista opowiada o wierności Boga wobec swojego ludu, pamiętając zarazem, że władza, która wyprowadza z niewoli, potrafi też obnażyć bezsilność tych, którzy jej się sprzeciwiają. Komary w kraju stają się przypomnieniem, że nic w stworzeniu nie leży poza zasięgiem Pana. Ta prawda ma w sobie spokój, bo w tym samym psalmie to Boże działanie prowadzi ostatecznie do wyjścia z Egiptu. Nawet najmniejsza rzecz pozostaje w Jego rękach.

Psalm 105:31 przedstawia plagę w Egipcie jednym krótkim zdaniem: Bóg „powiedział, i zjawiło się robactwo, komary w całym ich kraju”. W tym obrazie nacisk pada nie na opis samego zjawiska, lecz na słowo Boga, po którym następuje wydarzenie. Wersety sąsiednie układają podobne znaki w ciąg: wody stają się krwią, ziemię pokrywają żaby, potem pojawiają się owady, grad i szarańcza. Psalm nie jest więc oderwaną relacją o klęskach, ale częścią pieśni, która głosi Boże dzieła i wzywa do ich opowiadania. Ważne jest również, czyj kraj zostaje dotknięty: tekst mówi o Egipcie, nie o każdej ludzkiej katastrofie ani o cierpieniu jako znaku osobistej winy. W tym opowiadaniu plagi należą do historii wyzwolenia Izraela i ukazują, że władza faraona nie jest ostateczna. Psalmista wspomina je jako dzieła Boga, które mają być znane między narodami. Nie przedstawia natury jako bóstwa ani faraona jako pana nad biegiem wydarzeń. Krótki werset łączy zatem konkretny znak z szerszym przesłaniem: pamięć o Bożym działaniu staje się podstawą uwielbienia, a nie jedynie kroniką nieszczęść.

Ten werset jest krótki, ale wiele mówi o sposobie działania Boga. Nie słyszymy tu o długiej naradzie ani o wysiłku. Czytamy: „Powiedział, i zjawiło się robactwo, komary w całym ich kraju.” W Księdze Psalmów 105:31 jedno słowo wystarcza, by plaga dosięgła całego kraju. Komary nie są wielkim znakiem w oczach świata. Są drobne i uciążliwe, a jednak trudno je zignorować. Właśnie dlatego ten obraz pokazuje, że zwykłe miejsca również należą do Bożej władzy. Plaga nie zatrzymała się na pałacu ani na polu. Dotknęła całej ziemi. Psalm nie przedstawia tego wydarzenia jako popisu siły. Wcześniejsze wersety wzywają do opowiadania o Bożych dziełach, a w Księdze Psalmów 105:28 czytamy, że ludzie nie przestrzegali Jego słów. Psalmista pamięta te zdarzenia, bo mają być przekazywane dalej. Nie zostały zapisane tylko po to, by je podziwiać. Najważniejszy wniosek wiąże się z samym czasownikiem. Bóg nie potrzebuje długiego przygotowania, by Jego wola stała się widoczna. Wystarcza Jego słowo, a stworzenie mu odpowiada.

„Powiedział, i zjawiło się robactwo, komary w całym ich kraju”. Jedno krótkie zdanie, a jego zasięg obejmuje cały Egipt. Po wodach przemienionych w krew i żabach, które weszły nawet do królewskich komnat, pojawiają się drobne stworzenia. To, co łatwo zlekceważyć, staje się znakiem, którego nie da się odsunąć na obrzeża życia. Psalm nie opowiada tych wydarzeń jako odosobnionych klęsk. Pieśń pamięta o znakach dokonanych w Egipcie i wzywa, by głosić dzieła Boga. Słowo „powiedział” podkreśla, że w tej historii stworzenie nie jest poza zasięgiem Jego woli. Nie oznacza to, że każdy natrętny kłopot można odczytać jako karę albo szczególną wiadomość od Boga. Psalm mówi o konkretnych znakach w dziejach Egiptu. W obrazie komarów jest coś niepokojąco małego: potęga kraju nie zapewnia schronienia przed tym, co obejmuje wszystkich. Władcy, domownicy, pola i codzienność znajdują się w zasięgu wydarzeń, które psalm przypisuje Bożemu działaniu. Pamięć o wyzwoleniu obejmuje również sąd nad uciskiem; nie pozwala zamienić Bożych dzieł w gładką opowieść. W tym wersecie nawet najmniejsze stworzenia stają się częścią świadectwa, że historia nie należy wyłącznie do potężnych.