Księga Psalmów 104:35 – znaczenie i zastosowanie

Psalm 104 przez większość czasu brzmi jak spokojny zachwyt nad stworzeniem, a na końcu pojawia się ostre pragnienie: „Niech znikną z ziemi grzesznicy i niech już nie będzie występnych!” (Księga Psalmów 104:35). Słychać w tym zdaniu zmęczenie krzywdą i gniew wobec zła, którego nie da się przemilczeć. Psalmista nie ukrywa tego uczucia przed Bogiem, a obecność Boga nie wymaga od niego udawania spokoju. Warto jednak zauważyć, że wers nie zatrzymuje się na tej goryczy. Zaraz po nim pada wezwanie: „Błogosław, duszo moja, Pana! Alleluja.” Ta zmiana nie unieważnia wcześniejszego pragnienia, lecz pokazuje, że w jednym sercu mogą mieścić się sprzeciw wobec zła i wdzięczność za Bożą wierność. Modlitwa nie zaczyna się od uspokojenia, tylko od szczerości. Słowa z tego wersetu są prośbą wypowiedzianą wprost przed Bogiem, a nie zapowiedzią, że każdy ból zostanie w ten sposób rozwiązany. Ten koniec psalmu mówi o tym, że uwielbienie może wypłynąć z miejsca, w którym wciąż boli. Bóg, o którym mówi Księga Psalmów 104:32, patrzy na ziemię i jest w niej obecny, także wtedy, gdy człowiek nie potrafi jeszcze wyjaśnić swojego gniewu.

Psalm 104 kończy hymn o świecie podtrzymywanym przez Boga słowami, które mogą zaskakiwać: „Niech znikną z ziemi grzesznicy i niech już nie będzie występnych!”. Po opisie stworzenia, które raduje się Bożymi dziełami, pojawia się pragnienie, by znikło także zło zakłócające ten porządek. To zdanie jest ostre i nie należy go wygładzać. Psalmista nie przedstawia tu planu działania przeciw grzesznikom. Wyraża życzenie, by niesprawiedliwość i bunt nie miały już miejsca na ziemi należącej do Boga. Jest to modlitwa o świat, w którym Boże panowanie nie spotyka się z oporem krzywdzącym innych. Tekst nie rozwija jednak, jak ani kiedy miałoby się to dokonać. Ważne jest zakończenie: po tym życzeniu wraca wezwanie „Błogosław, duszo moja, Pana!”, znane z początku psalmu. Nie zmienia ono surowości poprzednich słów, lecz umieszcza je w szerszej perspektywie uwielbienia Stwórcy. Psalmista pragnie śpiewać Bogu, póki żyje, i widzi Jego dzieła jako źródło radości. „Alleluja” zamyka więc psalm nie łatwym pocieszeniem, lecz nadzieją, że Boży porządek ostatecznie nie ustąpi złu.

Psalm 104 jest hymnem zachwytu nad stworzeniem. Wiersz 35 zamyka go dwiema myślami, które na pierwszy rzut oka trudno połączyć. Najpierw pojawia się pragnienie: „Niech znikną z ziemi grzesznicy i niech już nie będzie występnych!”. Potem psalmista woła do swojej duszy: „Błogosław, duszo moja, Pana! Alleluja.” Ten układ pokazuje, jak wierzący może przeżywać świat pełen zła. Psalmista nie udaje, że niegodziwości nie widzi, i nie ukrywa sprzeciwu wobec niej. Nie przerywa jednak także uwielbienia. Sprzeciw i chwała brzmią w tej samej modlitwie. Warto zauważyć, że ostatnie słowo należy do błogosławieństwa, a nie do ciemności. W wersetach 33 i 34 psalmista mówi, że chce śpiewać Panu, dopóki starczy mu życia, i że jego pieśń ma być Bogu miła. Radość wypływa z przekonania, że Pan raduje się ze swoich dzieł. Ta pieśń nie czeka więc, aż świat stanie się doskonały. Zostaje wypowiedziana pośród prawdziwych ludzi i prawdziwych trudności jako wyznanie, że Bóg pozostaje wielki, a zło nie ma ostatniego słowa.

Psalm 104 kończy się słowami, które nie są łatwe: „Niech znikną z ziemi grzesznicy i niech już nie będzie występnych!”. Po hymnie o świetle, wodach, wietrze i żywych stworzeniach brzmią jak nagłe, surowe pragnienie. Nie warto ich wygładzać. Psalmista tęskni za światem, w którym zło nie niszczy życia i nie sprzeciwia się porządkowi Bożego stworzenia. Te słowa nie dają jednak podstaw, by człowiek sam wymierzał karę ani by wyrokować o losie konkretnych osób. Są modlitwą wypowiedzianą wobec Boga, przed którym ziemia i góry drżą, a wszystkie stworzenia zależą od Jego woli. Ich ciężar pozostaje, podobnie jak pytanie, jak pragnienie sprawiedliwości może współistnieć z miłosierdziem. Ostatnie wezwanie wraca do początku psalmu: „Błogosław, duszo moja, Pana!”. Po ostrym wołaniu pozostaje chwała, nie triumf nad upadkiem innych. Dusza zwraca się ku Bogu, którego wielkość obejmuje całe stworzenie i którego sprawiedliwość przekracza ludzką zemstę. Zakończenie nie rozwiązuje napięcia, lecz powierza je Temu, który jest źródłem życia i Panem ziemi.