Księga Psalmów 104:31 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista kończy tę medytację uwielbieniem Boga, bo właśnie temu przede wszystkim służy cały psalm.

Wysławia Boga jako wielkiego, doskonałego pod każdym względem: „Niech chwała Pana trwa na wieki” (Księga Psalmów 104:31). Jego chwała będzie trwała w stworzeniu i Bożej opatrzności aż do końca czasu, a na wieki pozostanie przedmiotem radości i uwielbienia świętych oraz aniołów. Ludzka chwała przemija, lecz chwała Boga nigdy się nie kończy. Stworzenia się zmieniają, ale Stwórca pozostaje niezmienny.

Psalmista wysławia też Boga jako łaskawego: „Niech Pan raduje się swoimi dziełami” (Księga Psalmów 104:31). Bóg wciąż czerpie radość ze swojego stworzenia, tak jak wtedy, gdy ujrzał wszystko, co uczynił, i uznał, że było bardzo dobre. Siódmego dnia odpoczął, a nadal raduje się dziełem swojej mądrości i dobroci. Często robimy coś, czego później żałujemy i co chcielibyśmy cofnąć, ale Bóg zawsze raduje się swoimi dziełami, bo wszystkie są mądre. Zdarza nam się żałować własnej hojności, lecz Bóg nigdy jej nie żałuje i raduje się dziełem swojej łaski. Jego dary i powołanie są nieodwołalne: nie cofa tego, co daje.

Bóg jest też wysławiany jako wszechmocny, jak czytamy w następnym wersecie: spogląda na ziemię, a ta drży (Księga Psalmów 104:32). Ziemia nie może znieść Jego niezadowolenia i trzęsie się wobec obecności Pana, jak niegdyś Synaj. Gdy dotyka gór, te dymią. Płonące góry, takie jak Etna, ukazują potęgę Bożego gniewu, gdy spada on na dumnych i zatwardziałych grzeszników. Skoro gniewne spojrzenie i dotyk mogą wywołać tak wielkie skutki, tym bardziej Jego ciężka ręka i wyciągnięte ramię. Potęga Jego gniewu przekracza nasze pojmowanie i nikt nie odważy się jej rzucić wyzwania. Bóg raduje się swoimi dziełami, bo wszystkie są Mu posłuszne; podobnie ma upodobanie w tych, którzy się Go boją i drżą przed Jego słowem.

Psalmista mówi następnie, że sam będzie nadal wysławiał Boga: będzie śpiewał Panu i chwalił swojego Boga przez całe życie (Księga Psalmów 104:33). Będzie Go wielbił jako Pana i Stwórcę, a zarazem jako swojego Boga, który zawarł z nim przymierze. Nie tylko teraz, lecz tak długo, jak będzie żył i istniał. Skoro nasze życie i samo istnienie pochodzą od Boga, powinniśmy nieustannie Go chwalić, póki żyjemy. A gdy nasze ziemskie życie dobiegnie końca, mamy nadzieję na życie pełniejsze i istnienie w lepszym świecie, gdzie będziemy wielbić Boga doskonalej i we wspanialszym towarzystwie.

Ta medytacja przynosi radość także samemu psalmiście: rozważanie Boga będzie dla niego słodkie (Księga Psalmów 104:34). Jego myśli będą skupione na Bogu i blisko Niego; poruszą serce i ukształtują życie. Wtedy staną się źródłem słodyczy. Myślenie o Bogu jest najprzyjemniejsze, gdy najmocniej oddziałuje na człowieka. Rozważanie spraw Bożych to bardzo słodkie zadanie dla każdego, kto został uświęcony. Psalmista mówi: „Będę się radował w Panu”. Wysławianie Go będzie dla niego radością. Z ochotą będzie korzystał z każdej okazji, by ukazywać Bożą chwałę, i zawsze będzie radował się w Panu, i tylko w Nim. Wszystkie jego radości będą skupione na Bogu i w Nim znajdą pełnię.

Na końcu pojawia się groza dla bezbożnych: niech grzesznicy znikną z ziemi i niech nie będzie już niegodziwych (Księga Psalmów 104:35). Ci, którzy sprzeciwiają się Bogu pełnemu mocy i z Nim walczą, z pewnością zostaną zgładzeni. Nikt nie zwycięży, jeśli zatwardziale przeciwstawia się Wszechmocnemu. Ci, którzy odrzucają wyraźne świadectwo o istnieniu Boga i nie chcą służyć Temu, któremu służy całe stworzenie, zasługują na zagładę. Sprawiają, że ziemia jęczy pod ciężarem ich grzechów, choć Bóg napełnia ją swoimi bogactwami, i słusznie byłoby, gdyby ziemia ich odrzuciła.

Ci, którzy naprawdę pragną wielbić Boga, nie mogą nie odczuwać świętego oburzenia wobec tych, którzy bluźnią Mu i odbierają Mu należną cześć. Odczuwają też świętą satysfakcję, gdy myślą o Bożym sądzie i chwale, którą Bóg zdobędzie nad nimi. Nawet to powinno stać się częścią ich uwielbienia: gdy grzesznicy zostaną usunięci z ziemi, wierzący powinien błogosławić Pana za to, że nie został odrzucony razem ze złoczyńcami, lecz został oddzielony dzięki szczególnej łasce. Gdy niegodziwi odejdą, sprawiedliwi mają nadzieję wielbić Boga na wieki. Dlatego pada wezwanie: „Wysławiajcie Pana” i niech dołączą wszyscy wokół. „Alleluja” znaczy „Wysławiajcie Pana”; tutaj pojawia się w związku ze zgładzeniem niegodziwych. Podobna sytuacja występuje pod koniec Pisma Świętego, gdy zostaje zniszczony Babilon opisany w Nowym Testamencie (Księga Apokalipsy 19:1, 19:3, 19:4, 19:6).