Księga Psalmów 104:10 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak wysławia Boga jako potężnego opiekuna ziemi, który uchronił ją przed zalaniem przez potop, autor wychwala Go teraz jako hojnego dawcę, zaopatrującego każde stworzenie we wszystko, czego potrzebuje. Bóg daje świeżą wodę do picia: „Wypuszczasz źródła w dolinach rzecznych” (Księga Psalmów 104:10). Morze jest pełne wody, ale jej słony smak nie gasi pragnienia. Bóg w swojej dobroci dał nam wodę zdatną do picia.

Można spierać się o to, skąd biorą się źródła, ale niezależnie od przyczyn pośrednich Bóg jest przyczyną pierwotną. To On kieruje źródła ku strumieniom, które łagodnie płyną między wzgórzami i zasilają je wodą deszczową spływającą z góry. Bóg daje tę wodę nie tylko ludziom i zwierzętom, które im służą, lecz także wszystkim zwierzętom polnym (Księga Psalmów 104:11). Gdzie Bóg daje życie, tam zapewnia też to, co jest do życia potrzebne.

Nawet dzikie osły, choć nieoswojone i nieprzydatne ludziom, mogą ugasić pragnienie. Nie powinniśmy mieć im tego za złe, bo sami otrzymaliśmy więcej, choć rodzimy się bezradni i zależni od innych. Mamy dobry powód, by dziękować Bogu za obfitość czystej wody w tych częściach ziemi, na których można mieszkać. Bez niej życie na ziemi byłoby niemożliwe. Dobrze widać wartość błogosławieństwa, gdy jego brak przyniósłby wielkie cierpienie. A im powszechniej jest ono dostępne, tym większym okazuje się miłosierdziem.

Bóg zapewnia pokarm ludziom i zwierzętom. „Niebiosa spuszczają obfity deszcz” i nawadniają ziemię, a Bóg wysłuchuje jej potrzeb (Księga Ozeasza 2:21). „Zraszasz góry ze swoich komnat” (Księga Psalmów 104:13), czyli z chmur, które są jak spichlerze, skąd spadają deszcze użyźniające ziemię. Wzgórza, których nie nawadniają rzeki, otrzymują wodę z deszczu z nieba. Tak było w Kanaanie, podczas gdy Egipt nawadniał Nil (Księga Powtórzonego Prawa 11:11-12). Bóg nazywa tę wodę „rzeką Bożą” (Księga Psalmów 65:9). W ten sposób ziemia nasyca się owocami dzieł Boga — zarówno dzięki wodzie, którą wchłania, jak i dzięki plonom, które wydaje.

Pokarm, który Bóg wydobywa z ziemi (Księga Psalmów 104:14), jest częścią Jego dzieł, a ziemia rodzi go dla dobra ludzi. Zwróćmy uwagę, jak różnorodne i cenne są te dary. Bydło otrzymuje trawę, a człowiek — rośliny, bardziej wartościowy pokarm. Nie należy też gardzić skromnym posiłkiem z ziół i korzeni. Bóg daje również wino, oliwę i chleb (Księga Psalmów 104:15). Powinno to budzić w nas pokorę i wdzięczność.

Powinno budzić pokorę, bo w każdym wymiarze życia zależymy od Boga. Żyjemy dzięki temu, co nam daje, a nasze własne ręce nie wystarczą, by zapewnić nam utrzymanie. Nasz pokarm pochodzi z ziemi, przypominając, skąd przyszliśmy i dokąd wrócimy. Nie powinniśmy więc sądzić, że do życia wystarczy sam chleb, bo karmi on tylko ciało. Trzeba szukać w Słowie Bożym pokarmu, który prowadzi do życia wiecznego. Pamiętajmy też, że pod tym względem jesteśmy na równi ze zwierzętami: ta sama ziemia żywi bydło i ludzi.

Powinno to także budzić wdzięczność, bo Bóg troszczy się zarówno o tych, którzy nam służą, jak i o nasze potrzeby. Szczególną opieką otacza zwierzęta przydatne człowiekowi: rośnie dla nich pod dostatkiem trawy, podczas gdy młode lwy, nieprzydatne ludziom, często cierpią głód. Nasz pokarm jest też blisko. Skoro mieszkamy na ziemi, tutaj znajduje się również nasz spichlerz, więc nie jesteśmy całkowicie zależni od statków handlowych przywożących żywność z daleka (Księga Przysłów 31:14). Z ziemi Bóg daje nam nie tylko to, co konieczne, lecz także to, co przyjemne i piękne. Widać w tym dobroć naszego Władcy.

Gdy ciało potrzebuje sił, by wytrwać i odnawiać je po codziennym trudzie, jest chleb, który krzepi serce człowieka i słusznie nazywa się podporą życia. Gdy potrzebuje czegoś przyjemnego, jest wino, które rozwesela serce i orzeźwia ducha, jeśli korzysta się z niego roztropnie i z umiarem. Dzięki temu możemy z radością wykonywać swoje obowiązki. Smutne jest, gdy to, co miało pokrzepiać serce, zostaje nadużyte, obciąża je i przeszkadza w wypełnianiu obowiązków. A gdy ciało potrzebuje ozdoby, jest oliwa, która rozjaśnia twarz, by człowiek był nie tylko pogodny, lecz także miły dla innych.

Bóg troszczy się nie tylko o zwierzęta, lecz także o rośliny (Księga Psalmów 104:16). „Drzewa Pana są pełne życiodajnych soków”. Chodzi nie tylko o drzewa pielęgnowane przez ludzi w sadach i parkach, ale także o te rosnące na odludziu, którymi opiekuje się wyłącznie Boża opatrzność. Nawet cedry Libanu, wysokie, potężne i potrzebujące wiele pożywienia, otrzymują go z ziemi pod dostatkiem. To drzewa, które Bóg zasadził, więc będzie ich strzegł i zapewni im wszystko, czego potrzebują.

Można odnieść te słowa również do drzew sprawiedliwości — ludzi, których Bóg sadzi w swojej winnicy. Są pełni życia, bo Bóg podlewa to, co sam zasadził. Ci, którzy zostali zasadzeni w domu Pana, rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga (Księga Psalmów 92:13).

Bóg zapewnia też stworzeniom odpowiednie miejsca do życia. Ludziom dał mądrość, dzięki której budują domy dla siebie i dla zwierząt, które im pomagają. Niektórym stworzeniom daje jednak schronienie w bardziej bezpośredni sposób. Ptaki, kierując się instynktem, zakładają gniazda w zaroślach nad rzekami (Księga Psalmów 104:12). Przy źródłach płynących między wzgórzami niektóre ptaki nieba znajdują swoje domy i śpiewają pośród gałęzi. Na swój sposób wysławiają w pieśni Stwórcę i Opiekuna, a ich śpiew powinien zawstydzać nasze milczenie.

Nasz Ojciec w niebie karmi ptaki (Ewangelia Mateusza 6:26), dlatego są spokojne i pogodne, nie martwiąc się o jutro. Skoro ptaki zostały stworzone, by latać nad ziemią (Księga Rodzaju 1:20), budują gniazda wysoko, na wierzchołkach drzew (Księga Psalmów 104:17). Można odnieść wrażenie, że przyroda uwzględniła to już wtedy, gdy wydała cedry Libanu, by mogły służyć ptakom za miejsce odpoczynku.

Te, które wznoszą się ku niebu, nie będą pozbawione miejsca na odpoczynek. Wspomniany jest zwłaszcza bocian. Wysokie jodły są jego domem, zamkiem i bezpiecznym schronieniem.

Bóg troszczy się także o mniejsze zwierzęta (Księga Psalmów 104:18). Dzikie kozy nie mają wiele siły ani szybkości, by się bronić, dlatego instynktownie szukają schronienia na wysokich wzgórzach. Króliki również są słabe, a jednak znajdują kryjówki w skałach, gdzie mogą chronić się przed dzikimi zwierzętami.

Skoro Bóg tak troszczy się o stworzenia niższe od nas, z pewnością jest schronieniem i domem dla swojego ludu.