Księga Psalmów 100:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje ruch ku Bogu, który zaczyna się od progu. Bramy i przedsionki to miejsca, do których wchodzi się stopniowo, a nie od razu do środka. Psalm nie każe jednak wchodzić z pustymi rękami ani z udawaną radością. Wcześniej pada zdanie, że to Pan nas stworzył i że jesteśmy Jego ludem oraz owcami Jego pastwiska (Księga Psalmów 100:3). Dziękczynienie wyrasta więc z poznania, czyj jest człowiek, a nie z zapewnienia, że wszystko już dobrze się ułożyło. To ważne dla kogoś, kto przychodzi do Boga z ciężkim sercem. Wejście przez bramy nie wymaga, by wszystkie uczucia zamilkły. Psalmista mówi o hymnach i wdzięczności, ale cały psalm pisany jest dla ludzi, którzy wiedzą, że są pod czyjąś opieką. Serce może wtedy być zmęczone i wdzięczne zarazem, ściśnięte i otwarte. Czasem dziękczynienie zaczyna się od jednego słowa wypowiedzianego po cichu, a nie od pieśni. Ten werset przypomina, że przedsionki są miejscem także dla tych, którzy jeszcze nie umieją śpiewać.

W Księdze Psalmów 100:4 wezwanie do wejścia przez bramy i do przedsionków opisuje wspólne oddawanie czci Bogu: „Wstępujcie w Jego bramy wśród dziękczynienia, wśród hymnów w Jego przedsionki; chwalcie Go i błogosławcie Jego imię!”. Dziękczynienie nie jest tu jedynie nastrojem pojedynczej osoby. Towarzyszy wspólnocie, która staje przed Bogiem i publicznie uznaje Jego dobroć. Obraz bram i przedsionków przywodzi na myśl wejście do świątyni, a więc zbliżenie się do Boga w przestrzeni kultu. Psalm nie opisuje jednak szczegółowego obrzędu. Podkreśla raczej postawę: wejściu towarzyszą wdzięczność, pieśń i błogosławienie Bożego imienia. To ostatnie nie oznacza, że człowiek obdarza Boga czymś, czego Mu brakuje; jest wyrazem uznania Jego chwały. Sens wezwania rozjaśniają sąsiednie wersety. Bóg jest Stwórcą i pasterzem swojego ludu, a Jego dobroć, łaskawość i wierność trwają. Psalm łączy więc kult z prawdą o tym, kim jest Bóg. Dziękczynienie nie wynika z udawania, że życie jest łatwe, lecz z pamięci, komu należy lud i na kim opiera się jego nadzieja.

Ten werset opisuje ruch. Lud idzie do bram i przedsionków, czyli do miejsca, w którym Bóg jest czczony. Brama i przedsionek wyznaczają granicę między codziennością a spotkaniem z Bogiem, a psalm każe tę granicę przekroczyć z pieśnią na ustach. Psalmista nie zatrzymuje się na uczuciach. Pokazuje konkretne wejście, krok za krokiem w stronę świątyni. Warto zauważyć, w jakim towarzystwie pojawia się to wejście. Ma się dokonać wśród dziękczynienia i hymnów. Wcześniej, w Księdze Psalmów 100:3, czytamy, że Pan jest Bogiem, który stworzył lud i jest jego pasterzem. W tym kontekście wdzięczność wyrasta z poznania, do kogo się przychodzi. W codzienności bywa to bardzo zwyczajne. Ktoś w niedzielny poranek zakłada płaszcz i wychodzi na nabożeństwo, choć jeszcze nie czuje wielkiej radości. Ten wybór jest wierny, zanim stanie się przyjemny. Dziękczynienie bywa najpierw decyzją o przyjściu, a dopiero potem uczuciem. Na końcu wersetu stoją dwa czasowniki, „chwalcie” i „błogosławcie”. Chwała mówi o tym, kim Bóg jest. Błogosławienie imienia odpowiada na to, co dla człowieka uczynił. Oba ruchy mieszczą się w jednym wejściu, bo ten, kto przychodzi, już wie, czyją jest własnością.

Bramy i przedsionki z wersetu 4 ukazują drogę ku obecności Boga. Psalm nie opisuje samotnego wejścia: zwraca się do wszystkich ziem i przypomina, że lud należy do Boga, który go stworzył i prowadzi jak pasterz. Dziękczynienie staje się więc wspólnym sposobem stawania przed Nim. Słowa „wśród dziękczynienia” nie wymagają, by życie było wolne od ciężaru. Wskazują raczej, że dobroć Boga pozostaje godna pamięci także wtedy, gdy człowiek nie widzi całej drogi. Wdzięczność nie jest zaprzeczeniem smutku ani próbą wymuszenia radości. Jest uznaniem, że stworzenie i przynależność do Boga są darem, którego nie trzeba sobie wypracować. Psalm kończy się przypomnieniem o łaskawości i wierności Pana, trwających przez pokolenia. Dlatego pochwała nie opiera się jedynie na chwilowym nastroju. Ma oparcie w charakterze Boga, który pozostaje wierny swojemu ludowi. Wejście przez Jego bramy jest obrazem życia zwróconego ku Niemu: pamięć o Jego dobroci nadaje wspólnemu uwielbieniu głębię, a dziękczynieniu — trwałość.