Księga Psalmów 100:1 – znaczenie i zastosowanie

Wezwanie do uwielbienia jest tu pilne i powtarzane. Ten psalm rzeczywiście odpowiada swojemu tytułowi: jest psalmem pochwalnym. Zaczyna się takim samym wezwaniem, jakie słyszeliśmy już kilkakrotnie: cała ziemia ma radośnie wołać do Pana (Księga Psalmów 100:1). Wezwanie to w pełni się spełni, gdy wszystkie narody zostaną uczniami, a Ewangelia będzie głoszona wszelkiemu stworzeniu.

Jeśli uznamy ten psalm za wezwanie skierowane do wspólnoty żydowskiej, by radowała się panowaniem Boga pośród niej, podobnie jak wcześniejsze psalmy zapowiadały czasy Mesjasza, mógł on być przeznaczony również dla nawróconych spośród pogan, którzy przybywali z wielu krajów i przyjmowali wiarę żydowską. Tak czy inaczej, zaproszenie jest szerokie i serdeczne. Bóg nas nie potrzebuje, podobnie jak nie potrzebuje niczego, co możemy Mu ofiarować. Chce jednak, byśmy Mu służyli i oddawali Mu cześć.

Jesteśmy wezwani, by przychodzić przed Jego oblicze drogami, które sam wyznaczył, i tam, gdzie obiecał spotykać się ze swoim ludem (Księga Psalmów 100:2). Oznacza to wejście w Jego bramy i na Jego dziedzińce (Księga Psalmów 100:4), oczekiwanie na Niego pośród Jego sług i pozostawanie w miejscu, gdzie znajduje się Jego dwór. Również podczas osobistego i rodzinnego oddawania czci Bogu stajemy przed Nim, ale obraz wejścia w Jego bramy i na Jego dziedzińce szczególnie odnosi się do wspólnego oddawania Mu czci. Lud nie mógł wejść do miejsca świętego, gdzie służyli wyłącznie kapłani, powinien jednak być wdzięczny za to, że miał swoje miejsce na dziedzińcach domu Bożego.

Jesteśmy też zachęcani, by oddawać Bogu cześć z radością. Wezwanie, by służyć Panu z radością (Księga Psalmów 100:2), wskazuje zarówno na radość, która miała wyróżniać czasy Ewangelii, jak i na zasadę, która powinna kierować całym oddawaniem czci Bogu. Święta radość sama w sobie jest prawdziwą służbą Bogu. Oddaje Mu cześć, gdy radujemy się Nim, a ci, którzy oddają Mu cześć w czasach Ewangelii, powinni czynić to z radością.

Jeśli służymy Bogu szczerze, powinniśmy służyć Mu także z radością. Powinniśmy być gotowi i chętni, by to czynić, i cieszyć się, gdy jesteśmy zapraszani do domu Pana (Księga Psalmów 122:1). Wspólnotę z Bogiem powinniśmy uważać za źródło pociechy i przychodzić przed Jego oblicze ze śpiewem: pieśniami radości i uwielbienia. Oddawanie czci Bogu ma być dla nas pociechą, ale powinniśmy też wielbić Go naszą radością i dziękować Mu za to, co przynosi nam szczęście.

Jesteśmy wezwani, by być wdzięczni i błogosławić Jego imię. Po pierwsze, powinniśmy uważać za łaskę to, że zostaliśmy dopuszczeni do służby Bogu, i dziękować Mu za możliwość zbliżania się do Niego, za ustanowione przez Niego formy oddawania Mu czci i za to, że możemy Mu w nich służyć. Po drugie, uwielbienie i dziękczynienie powinny przenikać całą naszą służbę. Ta złota nić powinna przewijać się przez każdy jej element (List do Hebrajczyków 13:15), bo jest to również dzieło aniołów. We wszystkim, co czynimy, i w każdej ustanowionej przez Boga praktyce, a także pośród wszystkich Jego zrządzeń, powinniśmy składać Mu dziękczynienie.

Powody do uwielbienia są równie ważne jak samo wezwanie do oddawania Bogu czci (Księga Psalmów 100:3, 5). Musimy wiedzieć, kim Bóg jest sam w sobie i kim jest dla nas. Poznanie jest źródłem pobożności i wszelkiego posłuszeństwa. Ślepe ofiary nigdy nie spodobają się Bogu, który wszystko widzi. Jeśli naprawdę znamy te prawdy, będziemy oddawać Mu cześć z większą troską, wytrwałością, szczerością i powagą.

Po pierwsze, Pan jest Bogiem, jedynym żywym i prawdziwym Bogiem. Jest doskonały w nieskończony sposób, istnieje sam z siebie, niczego nie potrzebuje i jest źródłem wszelkiego istnienia. Jest Bogiem, a nie człowiekiem takim jak my. Jest wiecznym Duchem, którego nie możemy w pełni pojąć, niezależnym od wszystkiego, pierwszą przyczyną i ostatecznym celem wszystkich rzeczy. Narody pogańskie oddawały cześć temu, co sobie wyobraziły lub stworzyły, ale to, co ludzie wykonują własnymi rękami, nie może być Bogiem. My czcimy Tego, który stworzył nas i cały świat. Wszyscy fałszywi bogowie są pustym kłamstwem, a Bóg już nad nimi zatriumfował.

Po drugie, Bóg jest naszym Stwórcą. To On nas stworzył, a nie my sami. Wiem, że istnieję, ale nie mogę powiedzieć: „Sam jestem tym, który po prostu istnieje”. Muszę więc zapytać: „Skąd pochodzę? Kto mnie stworzył? Gdzie jest Bóg, mój Stwórca?”. To Pan, Jahwe. Dał nam istnienie i określony sposób istnienia. Ukształtował nasze ciała i dał nam ducha. Nie stworzyliśmy samych siebie i nie moglibyśmy tego uczynić.

Po trzecie, ponieważ Bóg nas stworzył, ma prawo do tego, byśmy do Niego należeli. Masoreci, zmieniając jedną literę w hebrajskim tekście, odczytywali ten fragment jako: „On nas stworzył i jesteśmy Jego” albo „do Niego należymy”. Oba odczytania razem uczą tej samej prawdy: skoro Bóg nas stworzył, a my nie stworzyliśmy samych siebie, nie należymy do siebie. Należymy do Niego. Ma pełne prawo do nas i do wszystkiego. Jesteśmy Jego, aby kierował nami swoją mocą, rozporządzał nami zgodnie ze swoją wolą i przeznaczał nas ku swojej czci i chwale.

Po czwarte, Bóg jest naszym suwerennym władcą. Jesteśmy Jego ludem i poddanymi, a On jest naszym księciem, władcą i rządcą. Daje nam prawo moralne i rozliczy nas z naszych czynów. Pan jest naszym sędzią i prawodawcą. Nie możemy robić wszystkiego, na co mamy ochotę, lecz powinniśmy starannie przestrzegać Jego przykazań.

Po piąte, Bóg jest naszym hojnym dobroczyńcą. Jesteśmy nie tylko Jego owcami, które już do Niego należą, lecz także owcami Jego pastwiska, stadem, które karmi i otacza opieką. Jesteśmy owcami, które są w Jego ręku, pod Jego opieką i władzą (Księga Psalmów 95:7). Ten, który nas stworzył, podtrzymuje nas przy życiu i obficie obdarza wszystkim, co dobre.

Po szóste, Bóg jest nieskończenie miłosierny i dobry (Księga Psalmów 100:5). Pan jest dobry, dlatego czyni dobro. Jego miłosierdzie trwa na wieki. Jest źródłem, które nigdy nie wysycha. Święci, którzy teraz są naczyniami miłosierdzia, oddzielonymi dla Boga, będą na wieki jaśniejącym świadectwem tego miłosierdzia w chwale.

Po siódme, Bóg jest prawdziwy i wierny, a Jego prawda trwa przez wszystkie pokolenia. Żadne Jego słowo nie utraci ważności ani nie zostanie odwołane. Jego obietnica jest pewna dla całego Jego ludu z pokolenia na pokolenie.