Księga Przysłów 8:32 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu widzimy, do czego prowadzi nauczanie Mądrości. Ma ono skłonić nas do pełnego posłuszeństwa Bożym zasadom i uczynić nas mądrymi oraz dobrymi. Nie chodzi o to, by napełnić umysły teoriami, a usta argumentami, lecz by naprawić to, co złe w naszych sercach i życiu.

Jesteśmy więc wezwani, by słuchać głosu Mądrości i być mu posłuszni, czyli zwracać uwagę na dobre nauczanie, które Bóg daje nam w swoim Słowie, i rozpoznawać w nim głos Chrystusa, tak jak owce rozpoznają głos swojego pasterza. Powinniśmy pilnie słuchać Słowa, bo jak możemy uwierzyć w Tego, o którym nie słyszeliśmy? „Słuchajcie mnie, dzieci” (Księga Przysłów 8:32). Czytajmy spisane Słowo, słuchajmy Słowa głoszonego i dziękujmy Bogu za jedno i drugie, słysząc, jak przemawia przez oba.

Niech dzieci słuchają już od najmłodszych lat, bo to, czego słuchają na początku życia, prawdopodobnie ukształtuje je na całe życie. Dzieci Mądrości pokazują, że do niej należą, gdy jej słuchają. Powinniśmy przyjmować jej słowa z ochotnym sercem i uległym duchem. „Słuchaj pouczenia i nie odrzucaj go” (Księga Przysłów 8:33). Nie odrzucaj go jako czegoś, co nie jest Ci potrzebne albo czego nie lubisz. Jest ono ofiarowane z życzliwością, a jego odrzucenie naraża Cię na niebezpieczeństwo.

Powinniśmy też słuchać nieustannie i uważnie. Każdego dnia mamy czuwać u bram Mądrości: jak żebracy czekający na dar, jak osoby szukające porady albo pacjenci czekający na wskazówki, a także jak słudzy pokornie i cierpliwie wyczekujący u drzwi. Pokazuje to, jak dobrym domem zarządza Mądrość: każdy dzień jest tam dniem obdarowywania. Jest też dobrą szkołą, w której każdego dnia można się uczyć. Dopóki widzimy dzieła Boga, a Jego Słowo mamy w rękach, możemy codziennie słuchać Mądrości i uczyć się od niej.

Takiego uważnego oczekiwania wymaga się od wszystkich uczniów Chrystusa. Powinniśmy wykorzystywać każdą sposobność, by zdobywać wiedzę i łaskę, oraz nieustannie trwać w społeczności z Bogiem. Nasze podejście do Bożego pouczenia powinno być pokorne; powinniśmy cieszyć się nawet najniższym miejscem, jeśli tylko możemy stamtąd słuchać. Dawid chętnie zostałby odźwiernym w domu Boga. Powinniśmy też wiele oczekiwać od tych pouczeń i słuchać uważnie, cierpliwie i wytrwale, jak ci, którzy z przejęciem wsłuchiwali się w słowa Jezusa i przychodzili wcześnie rano, by Go słuchać (Ewangelia Łukasza 19:48; Ewangelia Łukasza 21:38).

Samo słuchanie jednak nie wystarczy. Powinniśmy pilnie wprowadzać naukę w czyn, bo błogosławieństwo wiąże się z tym, co czynimy. Nie wystarczy słuchać słów Mądrości, trzeba też trzymać się jej dróg (Księga Przysłów 8:32). Powinniśmy wykonywać wszystko, co nakazuje, pozostawać w granicach jej dróg i z nich nie zbaczać. Trzeba trzymać się wyznaczonej przez nią ścieżki, iść nią naprzód i pozostać wiernym. Słowa „słuchaj pouczenia i bądź mądry” znaczą, że nauka ma kształtować nasze postępowanie. Cała nasza wiedza jest bezużyteczna, jeśli nie pomaga nam mądrzej żyć na co dzień.

Wszystkim, którzy słuchają Mądrości, obiecano szczęście. Są nazwani błogosławionymi w Księdze Przysłów 8:32, a potem ponownie w Księdze Przysłów 8:34. Błogosławieni są ci, którzy czuwają i czekają u bram Mądrości, bo nawet samo oczekiwanie tam jest źródłem szczęścia. Nie ma dla nich lepszego miejsca. Nie będą też czekać bez końca. Jeśli przez jakiś czas będą pukać, drzwi zostaną im otwarte. Szukają Mądrości i znajdą to, czego szukają.

Odnalezienie Mądrości wynagrodzi im całe oczekiwanie. „Kto mnie znajduje, znajduje życie” (Księga Przysłów 8:35). Oznacza to pełnię szczęścia i wszystko, co jest dobre, czego człowiek potrzebuje lub może pragnąć. Życie odnajduje się w łasce, która daje życie duchowe i wskazuje na życie wieczne. Znajduje się je, zyskując przychylność Pana, a w Jego przychylności jest życie. Skoro przychylność króla jest cenna dla mądrego syna, o ileż większa jest przychylność Króla królów.

Chrystus jest Mądrością. Kto odnajduje Chrystusa i ma w Nim udział, znajduje życie, bo Chrystus jest życiem dla wszystkich, którzy wierzą. Kto ma Syna Bożego, ma życie wieczne. Zyskuje też przychylność Pana, bo Bóg ma upodobanie we wszystkich, którzy są w Chrystusie. Nie możemy cieszyć się przychylnością Boga, jeśli nie odnajdziemy Chrystusa i nie zostaniemy odnalezieni w Nim.

Równie jasne jest ostrzeżenie dla tych, którzy odrzucają Mądrość i jej ofertę (Księga Przysłów 8:36). Jeśli zostaną pozostawieni, by sami doprowadzili się do zguby, Mądrość ich nie powstrzyma, bo wzgardzili całą jej radą. Ich grzech jest bardzo poważny. Grzeszą przeciwko samej Mądrości, buntują się przeciwko jej światłu i zasadom, sprzeciwiają się jej zamysłowi i znieważają ją swoim szaleństwem. Grzeszą przeciwko Chrystusowi. Lekceważą Jego autorytet i działają wbrew całemu zamysłowi Jego życia i śmierci. W tym sensie nienawidzą Mądrości, a także Chrystusa. Są wrogami Tego, którego nie chcą uznać za swojego władcę.

Nie ma nic gorszego niż nienawiść do Tego, który jest źródłem wszelkiego piękna, źródłem wszelkiego dobra i samą miłością. Ich kara jest też w pełni sprawiedliwa, bo sami ją wybierają. Ci, którzy występują przeciwko Chrystusowi, wyrządzają największą krzywdę samym sobie. Ranią własne dusze, dręczą sumienia i kalają duszę w taki sposób, że stają się w oczach Boga godni odrazy i niezdolni do wspólnoty z Nim. Oszukują samych siebie, przysparzają sobie cierpienia i sami doprowadzają się do zguby. Grzech zawsze jest krzywdą wyrządzoną duszy.

Ci, którzy sprzeciwiają się Chrystusowi, lgną też do własnej zguby. „Ci, którzy mnie nienawidzą, miłują śmierć” (Księga Przysłów 8:36). Miłują to, co ich zabije, i odwracają się od Tego, który dałby im życie. Grzesznicy umierają, bo sami wybierają śmierć. Nie mają więc wymówki, ich sąd staje się surowszy, a Boża sprawiedliwość w sądzeniu zostanie na zawsze potwierdzona. „Izraelu, własna zguba jest twoim dziełem”.