Księga Przysłów 8:22 – znaczenie i zastosowanie

Widać tu bardzo wyraźnie, że przemawia osoba mądra i boska. Nie chodzi jedynie o wewnętrzną cechę Boga, ponieważ Mądrość otrzymuje osobiste słowa i działania. Tą mądrą, boską osobą może być tylko sam Syn Boży, gdyż inne fragmenty Pisma mówią o Nim to samo, a Pismo należy wyjaśniać Pismem.

Jeśli Salomon chciał jedynie sławić mądrość jako jedną z Bożych cech i zachęcać ludzi, by jej szukali, Duch Święty poprowadził go dalej. Podobnie jak nieraz w przypadku Dawida, jego słowa wznoszą się na poziom, który pasuje wyłącznie do Syna Bożego. Dlatego te wersety prowadzą nas ku wielkim prawdom o Chrystusie, a całe Boże objawienie jest objawieniem Jezusa Chrystusa, które Bóg Mu dał. Ukazują, kim jest Syn w odwiecznym planie Boga: Pośrednikiem, który łączy Boga z ludźmi.

Najlepszego wyjaśnienia tych wersetów szukajmy na początku Ewangelii Jana, szczególnie w pierwszych czterech wersetach, gdzie czytamy, że na początku było Słowo. Gdy patrzymy na Syna Bożego, najpierw dostrzegamy Jego osobowość i odrębność. Jest jedno z Ojcem i ma tę samą boską naturę, a zarazem jest osobą odrębną. Pan miał Go przy sobie (Księga Przysłów 8:22), ustanowił Go (Księga Przysłów 8:23), zrodził Go (Księga Przysłów 8:24; Księga Przysłów 8:25), a On był u Jego boku (Księga Przysłów 8:30). Syn jest dokładnym obrazem istoty Ojca (List do Hebrajczyków 1:3).

Dostrzegamy również Jego wieczność. Został zrodzony przez Ojca, ponieważ Pan miał Go jako swojego Syna, umiłowanego Syna, i trzymał Go przy swoim sercu, co obrazuje bliskość i miłość. Został zrodzony jako Jednorodzony od Ojca, a wszystko to wydarzyło się, zanim powstał świat — ten fakt jest tu mocno podkreślony. Słowo jest wieczne i istniało przed światem oraz przed początkiem czasu, musi więc istnieć od wieczności. Pan miał Go przy sobie na początku swojej drogi, czyli w swoich odwiecznych zamysłach, które poprzedzały Jego dzieła.

Ta droga naprawdę nie miała początku, ponieważ zamysły Boga, obecne w Nim samym, są wieczne tak jak On. Bóg przemawia jednak do nas ludzkim językiem. Mądrość mówi, że została ustanowiona od wieczności (Księga Przysłów 8:23). W odwiecznym planie Boga Syn został wyznaczony i obdarzony czcią jako Mądrość i moc Ojca, Jego światło i życie, a także jako Ten, który stoi u źródła wszystkiego, co dotyczy stworzenia i odkupienia. Wiele użytych tu określeń przypomina sposób, w jaki Pismo opisuje wieczność samego Boga, na przykład mówiąc o czasie, zanim powstały góry (Księga Psalmów 90:2).

Syn istniał przed ziemią, która powstała na początku, i przed stworzeniem człowieka. Dlatego drugi Adam, Chrystus, istniał przed pierwszym Adamem: pierwszy został ukształtowany z ziemi, drugi zaś istniał przed ziemią i nie pochodzi z ziemi (Ewangelia Jana 3:31). Syn istniał przed uformowaniem morza (Księga Przysłów 8:24), zanim zebrały się wody głębin i wytrysnęły źródła, a także przed tą głębią, nad którą unosił się Duch Boży, gdy powstawał widzialny świat (Księga Rodzaju 1:2).

Istniał również przed górami i odwiecznymi pagórkami (Księga Przysłów 8:25). Elifaz zapytał Hioba, aby pokazać mu, jak niewiele wie o Bożych zamysłach: czy urodził się, zanim powstały pagórki? (Księga Hioba 15:7). Odpowiedź brzmiała: nie. Jednak zanim powstały pagórki, odwieczne Słowo już zostało zrodzone. Istniało przed zamieszkanymi obszarami świata, gdzie ludzie uprawiają ziemię i korzystają z jej plonów (Księga Przysłów 8:26). Istniało przed polami w dolinach i na równinach, które góry osłaniają niczym mur, a także przed ukształtowaniem się prochu ziemi w jakiejkolwiek postaci. Istniało przed człowiekiem, który został stworzony z prochu ziemi i sam jest prochem, a jednak stanowi jego najważniejszą część: prochem ożywionym i uszlachetnionym. Odwieczne Słowo istniało przed człowiekiem, bo w Nim było życie ludzi.

Widzimy także Jego udział w stworzeniu świata. Nie tylko istniał przed światem, lecz był obecny przy jego powstawaniu — nie jako obserwator, ale jako architekt. Bóg upokorzył Hioba, pytając go, gdzie był, gdy Bóg kładł fundamenty ziemi i wyznaczał jej miarę (Księga Hioba 38:4). Czy Hiob był tym odwiecznym Słowem i Mądrością, który kierował tym wielkim dziełem? Nie, istniał dopiero od niedawna. Syn Boży, nawiązując najwyraźniej do tego rodzaju wyzwania, mówi jednak, że brał udział w tym, czego Hiob nie mógł ani widzieć, ani dokonać: w stworzeniu świata. Bóg stworzył świat przez Niego (List do Efezjan 3:9; List do Hebrajczyków 1:2; List do Kolosan 1:16).

Gdy pierwszego dnia Bóg powiedział, by stało się światło, a przez Jego słowo pojawiło się światło, odwieczna Mądrość była tym wszechmocnym Słowem. Syn mówi, że był wtedy obecny, gdy Bóg przygotowywał niebiosa — źródło tego światła, czymkolwiek ono tutaj jest, lecz czymś rzeczywistym. Drugiego dnia działał, gdy Bóg rozciągał niebo, ogromną przestrzeń, i rozpościerał ją nad głębią niczym sklepienie (Księga Przysłów 8:27), osłaniając wszystko z każdej strony jak baldachim lub zasłona.

Może to również oznaczać dokładny porządek i plan, według którego Bóg ukształtował wszystkie części wszechświata, tak jak budowniczy wyznacza przebieg prac za pomocą sznura mierniczego i cyrkla. Nic w ukończonym dziele nie odbiegało od planu powziętego w odwiecznym zamyśle. Syn uczestniczył również w dziele trzeciego dnia, gdy wody nad niebem zostały zebrane dzięki umieszczeniu chmur wysoko, a wody pod niebem — dzięki umocnieniu źródeł głębin, z których wypływają (Księga Przysłów 8:28). Utrzymywał też morze w wyznaczonych granicach (Księga Przysłów 8:29).

Ukazuje to godność odwiecznej Mądrości. Bóg dowodzi przez nią, że należy się Go bardzo lękać (Księga Jeremiasza 5:22), ponieważ wyznaczył piasek jako granicę morza, aby suchy ląd pozostał ponad wodą i nadawał się do zamieszkania. W ten sposób ustanowił fundamenty ziemi. Syn Boży jest jakże odpowiedni, by być Zbawicielem świata, skoro jest jego Stwórcą.

Na koniec widzimy wielkie upodobanie Ojca w Synu i radość Syna w Ojcu (Księga Przysłów 8:30). Syn mówi, że był przy Nim jak ktoś wychowywany u Jego boku. Tak jak odwiecznie został zrodzony przez Ojca, tak odwiecznie przebywał u Jego boku w Bożym zamyśle. Po pierwsze, ukazuje to nieskończoną miłość Ojca do Syna, dlatego Syn jest nazwany Synem Jego miłości (List do Kolosan 1:13). Pokazuje też, że Ojciec i Syn wspólnie rozumieli i w pełni zgadzali się co do dzieła odkupienia ludzkości, którego miał się podjąć Syn. Między Nimi oboma istniał plan pokoju (Księga Zachariasza 6:13).

Można powiedzieć, że Syn był uczniem Ojca, od wieczności przygotowywanym do dzieła, które miał wykonać w czasie, gdy nadeszła właściwa chwila. W tej misji pozostawał pod szczególną opieką Ojca i mógł liczyć na Jego wsparcie — był Jego sługą, którego Ojciec podtrzymywał (Księga Izajasza 42:1). Czynił to, co widział u Ojca, podobał się Ojcu, szukał Jego chwały i we wszystkim postępował zgodnie z otrzymanym od Niego poleceniem — jak ktoś wychowywany u Jego boku.

Syn zawsze był radością Ojca: był Jego wybranym, w którym Ojciec miał upodobanie (Księga Izajasza 43:1). On sam również zawsze radował się przed Ojcem. Może to oznaczać nieprzemijającą radość osób błogosławionej Trójcy, które znajdują upodobanie w sobie nawzajem. Jest ona częścią szczęścia wpisanego w samą naturę Boga. Może też chodzić o radość Ojca z dzieła Syna podczas stworzenia świata: Bóg widział wszystko, co Syn uczynił, i było to bardzo dobre. Syn również radował się przed Ojcem pięknem i porządkiem całego stworzenia (Księga Psalmów 104:31).

Może to także oznaczać radość, jaką Ojciec i Syn znajdowali w sobie nawzajem w związku z wielkim dziełem odkupienia ludzkości. Ojciec miał upodobanie w Synu jako Pośredniku, czyli Tym, który staje pomiędzy Bogiem a ludźmi, i był zadowolony z tego, co Syn postanowił uczynić (Ewangelia Mateusza 3:17). Ojciec kochał Go, ponieważ zgodził się oddać życie za owce. Ufał Mu, że wypełni to dzieło do końca i nie zawróci z drogi.

Syn również zawsze radował się przed Ojcem, znajdując upodobanie w pełnieniu Jego woli (Księga Psalmów 40:8). Trwał przy swoim zadaniu i był w pełni gotów je wykonać. Gdy nadeszła właściwa chwila, powiedział, że przychodzi, aby wypełnić wolę Ojca, tak jak zostało o Nim napisane w zwoju księgi. Pokazuje to, z jaką gotowością podjął dzieło zbawienia.

Mądrość żywiła również życzliwą troskę o ludzkość (Księga Przysłów 8:31). Radowała się nie tyle bogactwem plonów ziemi czy ukrytymi skarbami, ile zamieszkanymi obszarami świata, bo jej radością byli ludzie. Dotyczy to nie tylko stworzenia człowieka, kiedy Bóg z wyjątkowym upodobaniem powiedział, że uczyni człowieka (Księga Rodzaju 1:26), lecz także jego odkupienia i zbawienia. Syn Boży został przeznaczony do tego wielkiego dzieła jeszcze przed powstaniem świata (Pierwszy List Piotra 1:20).

Reszta spośród ludzi została Mu dana, aby dzięki Jego łasce mogła dostąpić Jego chwały. To właśnie w nich miał upodobanie. Jego Kościół był zamieszkaną częścią ziemi, przygotowaną dla Niego, aby Pan Bóg mógł zamieszkać nawet pośród tych, którzy się zbuntowali. Cieszył się tym, gdy patrzył w przyszłość i widział swoje potomstwo.

Choć wiedział o wszystkich trudnościach, które Go czekały, o służbie i cierpieniu, które miał podjąć, patrzył na to z największym zadowoleniem, bo miało się to zakończyć chwałą Jego Ojca i zbawieniem tych ludzi, którzy zostali Mu dani. To daje nam wszelkie powody, by przyjść do Niego i Mu zaufać, oczekując wszystkich błogosławieństw, które miało przynieść Jego wielkie dzieło.