Księga Przysłów 5:15 – znaczenie i zastosowanie

Salomon wcześniej ukazał wielkie zło cudzołóstwa, nierządu i wszelkiego nieczystego postępowania. Teraz wskazuje, jak się przed nimi chronić. Jednym ze środków jest czerpanie radości z błogosławieństw małżeństwa zawartego zgodnie z Bożym prawem. Bóg dał je, by strzegło przed nieczystością. Z tego daru należy korzystać we właściwym czasie, aby zapobiegać grzechowi, zamiast próbować naprawiać to, czemu od początku można było zapobiec.

Nikt nie powinien skarżyć się, że Bóg jest niemiłosierny, bo zabrania przyjemności, których naturalnie pragniemy. Życzliwie wskazał właściwą i dozwoloną drogę, by z nich korzystać. Nie wolno nam jeść owoców z każdego drzewa w ogrodzie, ale mamy jedno, z którego możemy swobodnie jeść. To wystarcza, by zaspokoić naturalne potrzeby, lecz pożądliwość nigdy nie ma dość. Ograniczając mężczyznę do jednej żony, Bóg nie nakłada na niego ciężaru, lecz chroni jego prawdziwe dobro.

Salomon mocno podkreśla tę myśl. Radość z dozwolonego życia małżeńskiego jest o wiele lepsza niż fałszywe, zakazane przyjemności grzechu seksualnego. Młodzi mężczyźni powinni wstępować w związek małżeński, zamiast płonąć, czyli być trawionymi pożądaniem. Powinni mieć własną cysternę i studnię, to znaczy żonę poślubioną w młodości (Księga Przysłów 5:18). Powinni albo żyć w czystości, albo się ożenić.

Żonaty mężczyzna powinien czerpać radość z żony i być do niej mocno przywiązany. Nie tylko dlatego, że sam ją wybrał, lecz także dlatego, że Bóg dał mu ją w swojej opatrzności. Powinien się nią cieszyć, bo jest jego żoną. Niech jego źródło będzie błogosławione (Księga Przysłów 5:18). Niech uważa się za szczęśliwego, że ją ma. Niech widzi w niej błogosławieństwo, codziennie modli się za nią, a potem raduje się razem z nią. Radości, które daje nam Bóg, najpewniej pozostaną słodkie, gdy uświęcają je modlitwa i Boże błogosławieństwo.

Bóg nie tylko na to pozwala, lecz także nakazuje, byśmy cieszyli się bliskimi relacjami. Szczególnie mąż i żona powinni radować się sobą nawzajem i wspólnym życiem. Wspólna radość pomaga zachować wzajemną wierność. Nie tylko zakłada się, że pan młody cieszy się swoją oblubienicą (Księga Izajasza 62:5), lecz przedstawia się to również jako obowiązek. Mężczyzna ma cieszyć się życiem u boku żony, którą kocha, przez wszystkie dni swojego życia (Księga Koheleta 9:9). Ludzie nie korzystają z najlepszych Bożych darów, gdy są pełni życia i radości wśród przyjaciół poza domem, a wobec własnej rodziny pozostają chłodni i nieprzyjemni.

Mężczyzna powinien także otaczać żonę czułą miłością i głęboko ją kochać (Księga Przysłów 5:19). Niech będzie dla niego jak kochająca łania i miła sarna, łagodna i pełna wdzięku. W dawnych czasach możni trzymali czasem takie oswojone zwierzęta w swoich domach i bawili się z nimi. Podobnie mężczyzna powinien znajdować niewinną przyjemność i pociechę w towarzystwie własnej żony. Niech będzie mu tak bliska i droga jak ubogiemu człowiekowi była owieczka z przypowieści Natana (Druga Księga Samuela 12:3). Niech zawsze mu to wystarcza i niech nie szuka przyjemności gdzie indziej.

Jeśli miłość mężczyzny stanie się tak silna, że przerodzi się w przesadę, niech dotyczy tylko jego własnej żony, bo w takim związku najmniejsze jest niebezpieczeństwo przekroczenia granicy. To jak picie wody z własnej cysterny: czystej, słodkiej i zdrowej wody z własnej studni (Księga Przysłów 5:15). Taka radość małżeńska jest godna szacunku i bezpieczna. O tej samej trosce o wzajemne prawa małżonków mówi Paweł (Pierwszy List do Koryntian 7:2–3).

Mężczyzna powinien także czerpać radość ze swoich dzieci i patrzeć na nie z upodobaniem (Księga Przysłów 5:16–17). Powinien widzieć w nich strumienie wypływające z jego czystego źródła. O Izraelitach mówi się, że pochodzą z wód Judy (Księga Izajasza 48:1). Podobnie dzieci są częścią własnego rodu mężczyzny. Jeśli mężczyzna pozostaje wierny swojej żonie, może oczekiwać dzieci, które będą jego na kilka dobrych sposobów.

Będzie miał liczną rodzinę, niczym obfite strumienie wody. Dzieci założą przez małżeństwa kolejne rodziny, podczas gdy potomstwo zrodzone z grzechu seksualnego nie będzie się pomnażać (Księga Ozeasza 4:10). Będzie miał też dzieci, które rzeczywiście są jego, podczas gdy dzieci poczęte w wyniku niewierności mogą, o ile wie, wcale nie być jego, choć i tak będzie musiał ponosić związane z nimi ciężary. Będzie miał również dzieci godne szacunku, przynoszące mu chlubę, które będzie mógł bez wstydu pokazywać innym. Cnota przynosi mężczyźnie zarówno radość, jak i szacunek, dlatego słusznie nazywa się ją mądrością.

Niech więc odrzuci pokusę zakazanej przyjemności. Jeśli cieszy się już miłością wiernej i cnotliwej żony, nierozsądnie byłoby dać się pociągnąć obcej kobiecie (Księga Przysłów 5:20), nieczystej nierządnicy, i obejmować ciało nieznajomej. Jeśli ma choć trochę poczucia godności i cnoty, sama myśl o takim postępowaniu powinna wzbudzać w nim odrazę. Dlaczego miałby tak niemądrze i na własną szkodę przedkładać brudną, skradzioną i zatrutą wodę nad czystą, żywą wodę z własnej studni? Gdy człowiek słucha rozumu, przestrzega zasad cnoty.

Mężczyzna powinien także stale pamiętać o Bożym spojrzeniu i pozwolić, by bojaźń Boża kierowała jego sercem (Księga Przysłów 5:21). Ludzie żyjący w takim grzechu często obiecują sobie, że nikt się o nim nie dowie. Cudzołożnik czeka na zmrok (Księga Hioba 24:15). Lecz jaki pożytek z tajemnicy, skoro przed Bogiem niczego nie można ukryć? On widzi wszystko. Pan widzi wszystkie drogi człowieka, każdy jego ruch i czyn, a także ukryte myśli i zamysły serca. Widzi to, co dzieje się w sekrecie, nawet gdy ktoś starannie to ukrywa i sprytnie maskuje. Widzi jasno wszystko, wraz z przyczynami, okolicznościami i skutkami.

Bóg nie tylko od czasu do czasu zerka na ludzkie postępowanie. Jest ono zawsze przed Nim i nieustannie podlega Jego osądowi. Czy człowiek odważy się grzeszyć przeciwko Bogu na Jego oczach i czynić zło pod Jego spojrzeniem, choć nie ośmieliłby się zrobić tego przy drugim człowieku? Bóg zażąda również od grzesznika zdania sprawy z jego czynów. Nie tylko widzi każdy krok, lecz także go waży i osądza, bo wkrótce osądzi grzesznika za jego postępowanie. Każdy czyn zostanie zważony i osądzony (Księga Koheleta 12:14). To mocny powód, by uważnie rozważać drogę swoich stóp (Księga Przysłów 4:26) i już teraz osądzać samych siebie, by później nie podlegać sądowi.

Powinniśmy też dostrzegać nieuchronną zgubę tych, którzy trwają w tym grzechu. Ludzie tak postępujący często obiecują sobie, że unikną kary, ale sami siebie zwodzą. Ich grzech ich dosięgnie (Księga Przysłów 5:22–23). Apostoł ujmuje to krótko: Bóg osądzi ludzi niemoralnych seksualnie i cudzołożników (List do Hebrajczyków 13:4). Z tego grzechu bardzo trudno się wyzwolić.

Gdy grzesznik się starzeje i słabnie, jego pożądliwość może nadal być silna i aktywna. Pamięć często przywołuje przyjemności młodości, jak w opisanym obrazie (Księga Ezechiela 23:19). W ten sposób własne grzechy chwytają człowieka, bo sam im się oddał. Zdecydował się im podporządkować, a teraz jest związany sznurami własnego grzechu.

Grzech może zdobyć nad człowiekiem taką władzę, że nie potrafi się on z niej uwolnić. W swojej wielkiej głupocie — a cóż może być większą głupotą niż zostanie sługą tak okrutnych panów? — błądzi coraz dalej. Nieczystość seksualna należy do tych grzechów, z których ludzie bardzo rzadko się podnoszą, gdy już się w nie rzucą. Głęboko ich zniewala i często nie potrafią od niej uciec.

Jeśli człowiek nie odwróci się od tego grzechu, nie uniknie również kary. Grzech ten z pewnością doprowadzi do zguby. Tak jak własne grzechy chwytają ludzi i przynoszą im wstyd z powodu winy oraz napomnienia, których doświadczają już teraz (Księga Jeremiasza 7:19), tak samo zatrzymają ich przed Bożym sądem. Nie potrzeba więzienia ani kajdan. Ludzie już są związani sznurami własnych grzechów, podobnie jak upadłe anioły, utrwalone w złu i trzymane w kajdanach ciemności.

Grzesznik, który wielokrotnie otrzymywał ostrzeżenia, lecz nadal odrzucał napomnienia, w końcu umrze bez pouczenia. Dostał już dość ogólnych ostrzeżeń. Przed końcem nie otrzyma szczególnych ostrzeżeń. Umrze, nie dostrzegając niebezpieczeństwa, które ma przed sobą, bo nie chciał przyjąć pouczenia. W ogromie swojej głupoty wybrał drogę błądzenia i dlatego już nigdy nie odnajdzie drogi powrotnej.

Bóg słusznie pozostawia tych, którzy tak nierozważnie wybierają drogę grzechu, by nią szli, aż doprowadzi ich do zguby. To mocny powód, by uważnie i stanowczo strzec się pokusy grzesznego pożądania.