Księga Przysłów 4:20 – znaczenie i zastosowanie

Salomon właśnie przestrzegł nas przed czynieniem zła, a teraz uczy, jak postępować dobrze. Nie wystarczy unikać miejsc, w których może zrodzić się grzech. Musimy także uczyć się właściwego sposobu życia.

Powinniśmy zawsze mieć przed sobą Słowo Boże. Mądrość zawarta w jego pouczeniach ma kierować nami, ostrzegać nas i kształtować nasze wybory. Dlatego powinniśmy słuchać jej z ochotnym sercem: uważne wsłuchiwanie się w Słowo Boże świadczy o tym, że łaska zaczyna działać w sercu, i pomaga wzrastać w łasce. Jeśli jesteśmy gotowi poznać swoje obowiązki, możemy mieć nadzieję, że będziemy też gotowi je wypełniać.

Musimy też starannie zachowywać te słowa. Powinniśmy mieć je przed sobą jako zasadę postępowania, często do nich wracać i starać się dostosowywać do nich nasze życie. Należy je również przechowywać głęboko w sercu, jak coś cennego, czego nie chcemy utracić. Gdy Słowo Boże jest zapisane w sercu, pozostaje w nim.

Powinniśmy cenić słowa mądrości, bo są dla nas jak pokarm i lekarstwo, a także jak drzewo życia (Księga Objawienia 22:2; Księga Ezechiela 47:12). Ci, którzy ich szukają i strzegą, odnajdują w nich życie (Księga Przysłów 4:22). Życie duchowe zaczyna się dzięki Słowu, którego Bóg używa jako narzędzia, i tym samym Słowem jest podtrzymywane oraz umacniane. Nie możemy bez niego żyć, ale przez wiarę możemy nim żyć.

Słowo jest także lekarstwem. Przynosi zdrowie całej osobie, ciału i duszy, i pomaga zachować je w dobrej kondycji. Zawiera wszystko, co potrzebne, by leczyć choroby tego zepsutego świata. Jest lekarstwem dla całej naszej cielesności, czyli naszej skażonej natury i utrapień, które przylegają do nas jak ciernie. W Słowie Bożym można znaleźć właściwe lekarstwo na każdą duchową chorobę.

Powinniśmy też pilnie strzec naszego wnętrza, jak mówi Księga Przysłów 4:23. Bóg dał nam dusze i surowo zobowiązał nas, byśmy ich strzegli. Musimy czuwać nad sobą i pilnować każdego wejścia do duszy. Powinniśmy chronić serce przed wyrządzaniem krzywdy i przed doznawaniem krzywdy, przed grzechem i przed utrapieniem.

Powinniśmy strzec serca jak skarbu, winnicy albo czystego sumienia. Oznacza to niedopuszczanie złych myśli, podsycanie dobrych oraz kierowanie uczuć ku właściwym rzeczom we właściwej mierze. Chodzi o strzeżenie serca z najwyższą troską, bo potrzebne są różne rodzaje czujności i żaden z nich nie jest zbędny. Serce jest tak zwodnicze (Księga Jeremiasza 17:9), że musimy pilnować go bardziej niż czegokolwiek innego. Strzeżemy oczu (Księga Hioba 31:1), języka (Księga Psalmów 34:13) i stóp (Księga Koheleta 5:1), ale przede wszystkim musimy strzec serca.

Ta troska jest nam potrzebna, ponieważ z serca wypływają źródła życia. Dobrze strzeżone serce wydaje dobre owoce, które przynoszą chwałę Bogu i służą innym. Mówiąc ogólniej, wszystkie nasze czyny biorą początek w sercu. Jeśli więc dobrze go strzeżemy, nasze życie będzie bardziej uporządkowane i spokojne. Jeśli je zaniedbamy, życie stanie się chaotyczne i pełne nieszczęścia.

Powinniśmy też uważać na to, co wychodzi z naszych ust. Księga Przysłów 4:24 przestrzega przed przewrotną mową i krzywymi wargami. Ponieważ nasze serca są z natury skażone, łatwo wydobywa się z nich zepsuta mowa. Powinniśmy więc głęboko nienawidzić wszelkiej złej mowy: przekleństw, bluźnierstw, kłamstw, oszczerstw, kłótliwych wypowiedzi, słów nieprzyzwoitych i pustej gadaniny. Tak mówią usta i wargi, które nie poddają się rozumowi ani zasadom wiary. W oczach Boga są one równie odrażające, jak dla ludzi odrażająca jest wykrzywiona twarz.

Wszystkie grzechy języka trzeba odrzucać dzięki nieustannej czujności i stanowczemu postanowieniu. Powinniśmy trzymać się z dala nawet od słów, które choćby wyglądały na złe, i wystrzegać się uczenia się takiej mowy.

Powinniśmy też zawrzeć przymierze z własnymi oczami. Księga Przysłów 4:25 mówi, że nasz wzrok ma być skierowany prosto przed siebie. Oczy powinny być skupione, a nie błądzić. Nie powinny rozglądać się za wszystkim, co przyciąga uwagę, bo odciąga nas to od dobra i prowadzi ku złu. Musimy odwracać wzrok od rzeczy bezwartościowych oraz zachowywać jasny cel i szczere intencje.

Nasz wzrok powinien być zwrócony ku Mistrzowi, abyśmy żyli tak, by Mu się podobać. Powinien też być skierowany ku zasadom, których mamy przestrzegać. Wreszcie powinien skupiać się na celu, jakim jest nagroda niebiańskiego powołania; wszystko, co robimy, powinno prowadzić ku temu celowi.

Musimy również rozważnie przyglądać się wszystkim naszym czynom. Księga Przysłów 4:26 zachęca, by uważnie rozważać drogę, którą kroczymy. Oznacza to dokładne jej zbadanie. Na jednej szali połóżmy Słowo Boże, a na drugiej nasze czyny albo to, co zamierzamy zrobić, i sprawdźmy, czy są z nim zgodne. Starannie i dokładnie badajmy, czy nasze postępowanie jest słuszne przed Panem i czy przyniesie dobre owoce.

Powinniśmy wracać myślą do dawnych dróg i przyglądać się temu, co zrobiliśmy. Powinniśmy też rozważać nasze obecne postępowanie i pytać, dokąd zmierzamy. Dzięki temu będziemy mogli postępować ostrożnie i roztropnie. Ważne jest, by zastanawiać się nad obowiązkami, trudnościami, korzyściami i niebezpieczeństwami, które napotykamy na swojej drodze, aby działać mądrze. Nie podejmujmy działań pochopnie.

Musimy także postępować wytrwale, ostrożnie i konsekwentnie. Księga Przysłów 4:26 zachęca, by nasze drogi były utwierdzone. Nie bądźmy niestali jak człowiek o rozdwojonej duszy. Nie zatrzymujmy się ciągle między dwiema możliwościami. Trwajmy na wytrwałej drodze posłuszeństwa. Nie zbaczajmy ani w prawo, ani w lewo, bo po obu stronach czyhają błędy, a Szatan osiąga swój cel, gdy uda mu się sprowadzić nas z właściwej drogi w którąkolwiek stronę.

Powinniśmy bardzo pilnować się, by odwracać się od zła. Musimy wystrzegać się skrajności, bo i tam może kryć się zło. Patrzmy prosto przed siebie, aby pozostać na bezpiecznej drodze pośrodku. Ci, którzy chcą okazać się mądrzy, muszą nieustannie czuwać.