Księga Przysłów 30:7 – znaczenie i zastosowanie

Po wyznaniu wiary Agur zwraca się do Boga w modlitwie. Widzimy tu zarówno samą modlitwę, jak i staranność, z jaką się do niej przygotowuje.

Zanim prosi, mówi: „Proszę Cię o dwie rzeczy”, czyli przedstawia dwie prośby. Mądrze jest najpierw zastanowić się, czego naprawdę potrzebujemy, zanim zaczniemy się modlić. Warto rozważyć, czego wymaga nasza sytuacja i o co chcemy prosić Boga. Dzięki temu wiemy, z jaką prośbą przychodzimy przed Jego oblicze.

Agur dodaje: „Nie odmawiaj mi, zanim umrę”. Modląc się, warto pamiętać, że śmierć nadchodzi, i uwzględniać to w swoich prośbach. Agur prosi przed śmiercią o przebaczenie, pokój i łaskę, bo po zakończeniu życia nie będzie już można tego dokonać. W grobie nie ma ani działania, ani mądrości, a jeśli Bóg nie udzieli łaski teraz, człowiek zginie. Dopóki żyjemy, powinniśmy prosić, by Bóg nadal nas prowadził i otaczał opieką.

Pierwszą prośbą Agura jest łaska dla jego duszy. Mówi: „Oddal ode mnie fałsz i kłamstwo”. Pragnie uwolnienia od grzechu, zepsutych myśli, złych nawyków, niewłaściwych pragnień i błędów prowadzących do grzechu. Chce też wyzwolenia z umiłowania świata, bo sprawy tego świata są puste i zwodnicze. Niektórzy rozumieją tę prośbę jako błaganie o przebaczenie, ponieważ gdy Bóg przebacza grzech, usuwa go. W obu ujęciach jej sens jest zbliżony do prośby, by Bóg nie dopuścił, abyśmy ulegli pokusie. Nic nie szkodzi nam bardziej niż grzech, dlatego przed niczym innym nie powinniśmy modlić się z większą gorliwością.

Drugą prośbą Agura jest odpowiednie pożywienie dla ciała. Po prośbie o Bożą łaskę zwraca się także o Bożą opiekę w codziennym życiu, ale tylko o to, co będzie służyć jego duszy, a nie jej szkodzić. Prosi, by Bóg przydzielił mu odpowiednią część dóbr tego życia, „chleb należny mi”, czyli pożywienie i zaopatrzenie, które Bóg uzna za stosowne. Tę sprawę powinniśmy powierzyć Bożej mądrości. To tak, jakby prosić o chleb odpowiedni do miejsca i powołania człowieka w życiu, niezależnie od tego, czy jest bogaty, czy ubogi, czy jest pracownikiem, czy głową rodziny.

Agur prosi również, by Bóg ustrzegł go przed takim sposobem życia, który mógłby skusić go do grzechu. Najpierw modli się o uniknięcie obu skrajności, ubóstwa i bogactwa: „Nie dawaj mi ani ubóstwa, ani bogactwa”. Nie twierdzi, że ubóstwo lub bogactwo samo w sobie jest złe. Dzięki łasce Bożej można dobrze wykorzystać każdą z tych sytuacji. Pokazuje jednak, że ludzie mądrzy i pobożni często wybierają drogę pośrednią, bez wielkich zaszczytów i bez wielkiej hańby. Wyraża też pokorną troskę o własną słabość, bo wie, że może nie oprzeć się pokusom związanym z żadną z tych sytuacji.

Powód tej modlitwy podaje w następnym wersecie. Nie mówi, że obawia się ubóstwa wyłącznie z powodu trudów ani bogactwa tylko z powodu niedogodności. W obu przypadkach lęka się grzechu. Gdyby się wzbogacił, mógłby się nasycić i zaprzeć Boga, jak Jeszurun, który utył i odrzucił Pana, swojego Stwórcę (Księga Powtórzonego Prawa 32:15). Mógłby popaść w pychę, zapomnieć o Bogu i zachowywać się tak, jakby Go nie potrzebował. Dobrobyt często skłania ludzi do pytania, kim jest Wszechmocny, by mieli Mu służyć (Księga Hioba 22:17). Obawiają się tego nawet ludzie dobrzy, bo wiedzą, że własne serce może ich zwodzić, a żaden ziemski zysk nie zdoła zrównoważyć choćby niewielkiej winy.

Agur boi się też ubóstwa, ponieważ może ono kusić do kradzieży. Bieda silnie popycha do nieuczciwości i wielu ludzi jej ulega. Niektórzy próbują usprawiedliwiać kradzież ubóstwem, ale takie usprawiedliwienie nie ostoi się przed Bogiem. Agur nie martwi się jednak przede wszystkim karą, taką jak pobicie, uwięzienie czy sprzedanie w niewolę. Obawia się, że mógłby znieważyć Boga. Nie chce kraść i przynosić hańby swojej wierze ani kraść, a potem kłamać, gdy ktoś go oskarży. Wie, że jeden grzech często prowadzi do następnego, bo grzech szybko pociąga człowieka w dół. Nazywa Boga „moim Bogiem” i właśnie ze względu na tę bliską więź boi się zrobić cokolwiek, co mogłoby Go obrazić.