Księga Przysłów 30:15 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej autor mówił o tych, którzy pożerają ubogich (Księga Przysłów 30:14), i wymienił ich na końcu jako najgorszą z czterech opisanych tam grup czyniących zło. Teraz pokazuje, że nigdy nie mają dość krzywdzenia innych. Kieruje nimi połączenie okrucieństwa i chciwości. Są jak dwie córki pijawki, zrodzone z jej natury, które wciąż wołają: „Daj! Daj więcej krwi, daj więcej pieniędzy!”. Okrutni pragną coraz więcej krwi, a chciwi nigdy nie przestają pożądać pieniędzy. Kto kocha srebro, nigdy nie nasyci się srebrem. Wyzyskując ubogich, sami pozostają niespokojni i nieszczęśliwi, jak wrogowie Dawida (Księga Psalmów 59:14–15).

Aby lepiej to wyjaśnić, autor wskazuje cztery inne rzeczy, które nigdy nie mówią: „Dosyć mi” ani „Mam już dość bogactwa”. Człowiek nie jest naprawdę bogaty, jeśli wciąż chce więcej. Pierwszą z tych rzeczy jest grób, który pochłania wielkie tłumy ludzi, a jednak wciąż pragnie kolejnych. Połyka ludzi i nikogo nie oddaje. Kraina umarłych i zagłada nigdy nie są nasycone (Księga Przysłów 27:20). Gdy nadejdzie nasz czas, grób będzie na nas czekał (Księga Hioba 17:1). Drugą rzeczą jest niepłodne łono, które cierpi i woła, jak Rachel: „Daj mi dzieci”. Trzecią jest wysuszona ziemia w czasie suszy, zwłaszcza w gorących krajach: gdy spadnie obfity deszcz, szybko go wchłania, a wkrótce znów potrzebuje wody. Czwartą jest ogień, który może strawić ogromną ilość opału, a mimo to wciąż pożera wszystko, co płonie.

Podobnie jest z grzesznymi pragnieniami: nigdy nie zostają zaspokojone, a człowiek czerpie niewiele prawdziwej radości nawet wtedy, gdy dostaje to, czego chce. Autor kieruje też poważne ostrzeżenie do nieposłusznych dzieci (Księga Przysłów 30:17). Jest ono skierowane do pierwszej z czterech niegodziwych grup, czyli do tych, którzy przeklinają rodziców (Księga Przysłów 30:11). Chodzi nie tylko o dzieci, które przeklinają w gniewie, lecz także o te, które naśmiewają się z rodziców, choćby samym pogardliwym spojrzeniem. Niektórzy patrzą na rodziców z góry z powodu ich wieku lub słabości, inni zaś, gdy zostają upomniani lub otrzymują polecenie, odpowiadają twardym, gniewnym spojrzeniem. Bóg widzi spojrzenie dziecka i osądzi zarówno złe spojrzenie, jak i złe słowa.

Ostrzeżenie dotyczy również tych, którzy odmawiają posłuszeństwa rodzicom i uważają, że okazywanie im szacunku jest poniżej ich godności, zwłaszcza gdy chodzi o matkę. Nie pozwalają jej sobą kierować, choć nosiła ich pod sercem i z bólem wychowywała, a później musi znosić ich złe postępowanie, co przysparza jej jeszcze większego smutku. Ich kara będzie surowa. Ci, którzy znieważają rodziców, staną się publicznym ostrzeżeniem przed Bożym sądem, jakby zawisali w okowach, by drapieżne ptaki wydziobały im oczy — te same oczy, którymi niegdyś patrzyli z dumą i pogardą na swoich dobrych rodziców. Ciał przestępców nie wolno było pozostawiać wiszących przez całą noc, lecz jeszcze przed nocą kruki wydziobałyby im oczy. Jeśli ludzie nie ukarzą nieposłusznych dzieci, zrobi to Bóg. Okryje wielką hańbą tych, którzy z pychą traktują swoich rodziców. Wielu ludzi, którzy skończyli w niesławie, przyznawało, że grzeszna droga prowadząca do ich upadku zaczęła się od pogardy dla rodzicielskiego autorytetu.