Księga Przysłów 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu trzy napomnienia, z których każde ma mocne uzasadnienie.

Po pierwsze, powinniśmy żyć w pokorze i z gotowością poddawać się Bogu oraz Jego władzy (Księga Przysłów 3:7). Bać się Pana znaczy uznawać Go za suwerennego Władcę i Pana, pozwalać, by wiara kierowała każdą dziedziną życia, i poddawać się Jego woli. Takie poddanie musi być pokorne: nie wolno uważać się za mądrego we własnych oczach. Nic tak nie szkodzi prawdziwej wierze i bojaźni Bożej w sercu jak zbyt wysokie mniemanie o własnej mądrości. Ludzie ufający własnemu osądowi często sądzą, że przestrzeganie Bożych zasad jest poniżej ich godności.

Poddanie powinno też wynikać z poczucia obowiązku: należy bać się Pana i odwracać od zła. Powinniśmy uważać, by nie robić niczego, co Go obraża albo oddala nas spod Jego opieki. Bać się Pana i odwracać od zła — to prawdziwa mądrość i roztropność (Księga Hioba 28:28). Kto ma w sobie tę mądrość, jest naprawdę mądry, ale jego mądrości towarzyszy pokora, a nie pycha.

Kolejny werset dodaje otuchy: takie życie służy nawet zdrowiu ciała. Przynosi mu zdrowie i pokrzepia kości (Księga Przysłów 3:8). Roztropność, umiarkowanie, spokój i samokontrola, których uczy wiara, służą duszy, ale pomagają również ciału. Zdrowe ciało jest wielkim błogosławieństwem, a bez niego nawet inne dobre rzeczy na tym świecie tracą wiele ze swej słodyczy. Zawiść wyniszcza kości, smutek je wysusza, natomiast nadzieja i radość w Bogu są dla nich jak szpik.

Po drugie, powinniśmy dobrze korzystać z pieniędzy i majątku — to droga do ich pomnażania (Księga Przysłów 3:9–10). Nakaz brzmi: czcij Pana swoim majątkiem. Zostaliśmy stworzeni i odkupieni, by oddawać Bogu cześć i przynosić Mu chwałę. W tym sensie wszystko, co mamy, należy do Niego — nie tylko nasze ciało i duch, lecz także nasze dobra. Nawet niewielki majątek powinien służyć Jego czci, a wtedy staje się naprawdę pożyteczny.

Mamy czcić Boga tym, co nam przybywa — całym przyrostem, a przede wszystkim tym, co pierwsze i najlepsze. Gdy rośnie nasz majątek, łatwo przypisać zasługi sobie i skupić serce na sprawach tego świata. Im więcej jednak Bóg nam daje, tym bardziej powinniśmy Go czcić. Dotyczy to zwłaszcza plonów ziemi, bo z roku na rok żyjemy z tego, co Bóg nam zapewnia. Powinniśmy oddawać Mu także pierwociny, jak uczynił Abel (Księga Rodzaju 4:4), jak nakazywało Prawo (Księga Wyjścia 23:19) i jak uczyli prorocy (Księga Malachiasza 3:10). Bóg, który jest pierwszy i najlepszy, zasługuje na to, co pierwsze i najlepsze ze wszystkiego.

Powinniśmy więc wykorzystywać dobra tego świata w służbie naszej wierze. Możemy używać tego, co posiadamy, i wpływu, jaki daje nam nasza pozycja, by wspierać pobożne życie, pomagać ubogim oraz spełniać uczynki miłosierdzia i dobroczynności. Obietnica pokazuje, że taka droga służy także naszemu dobru: nasze spichlerze będą pełne obfitości (Księga Przysłów 3:10). Nie ma tu mowy o sakwach ani garderobie, lecz o spichlerzach i tłoczniach. Chodzi o to, że Bóg błogosławi temu, co użyteczne, a nie temu, co służy wyłącznie pokazowi. Tym, którzy dobrze wykorzystują to, co mają, powierza więcej, by mogli czynić jeszcze więcej dobra. Jeśli nasz majątek oddajemy na służbę wierze, przekonujemy się, że wiara dobrze służy także naszym ziemskim sprawom. Pobożność niesie obietnicę również na obecne życie i daje wiele pociechy. Błędem jest sądzić, że dawanie doprowadzi nas do ruiny. Dając dla chwały Boga, otwieramy się na Jego błogosławieństwo.

Po trzecie, powinniśmy właściwie zachowywać się w doświadczeniach, cierpieniu i trudnościach (Księga Przysłów 3:11–12). Apostoł przytacza ten fragment i wyjaśnia, że zwraca się on do nas jak do dzieci — z ojcowskim autorytetem i miłością (List do Hebrajczyków 12:5). Żyjemy w świecie pełnym utrapień, dlatego potrzebujemy wskazówek, jak je znosić. Gdy przychodzi cierpienie, nie powinniśmy ani go lekceważyć, ani ulegać znużeniu.

Nie wolno lekceważyć utrapienia, nawet jeśli jest lekkie lub krótkotrwałe. Nie powinniśmy traktować go jak czegoś niewartego uwagi albo pozbawionego celu. Nie należy też zachowywać się jak kamień czy stoik, nie czując nic w obliczu trudności i sądząc, że poradzimy sobie bez Boga. Nie wolno również zniechęcać się utrapieniem, nawet jeśli jest ciężkie lub długotrwałe. Nie powinniśmy upadać na duchu, tracić odwagi ani porzucać nadziei. Nie należy uznawać, że trudność trwa dłużej, niż powinna, ani wnioskować, że pomoc nigdy nie nadejdzie tylko dlatego, że jeszcze jej nie otrzymaliśmy.

Pociechą jest to, że utrapienie stanowi Boże napomnienie — karcenie ze strony Pana. To powód, by się mu poddać, bo nierozsądnie jest walczyć z Bogiem, którego mocy nie można się oprzeć. To również powód, by znajdować w nim oparcie: Bóg doskonale czysty nie wyrządza nam krzywdy, a Bóg pełen dobroci nie chce dla nas zła. Skoro utrapienie pochodzi od Boga, nie powinniśmy go lekceważyć. Zlekceważyć posłańca to obrazić tego, kto go wysłał. Nie powinniśmy też ulegać znużeniu, bo Bóg zna naszą naturę — wie, czego potrzebujemy i co jesteśmy w stanie znieść.

To także napomnienie ojcowskie. Nie wynika z karzącej sprawiedliwości Boga-Sędziego, lecz z Jego mądrej miłości Ojca. Ojciec karci dziecko, które kocha, właśnie dlatego, że je kocha i chce, by stało się mądre i dobre. Troszczy się o to, co w dziecku piękne i godne upodobania, a karci to, co mogłoby tę piękność zniszczyć i osłabić jego radość z dziecka. Bóg mówi: tych, których kocha, upomina i karci (Apokalipsa św. Jana 3:19). To wielka pociecha dla Bożych dzieci w trudnościach: ich utrapienia nie świadczą o odrzuceniu ich przez Boga ani nie przeczą Jego przymierzu miłości, lecz właśnie z tej miłości pochodzą.

Utrapienia nie tylko nie wyrządzają im prawdziwej szkody. Dzięki łasce Boga, która w nich działa, przynoszą wiele dobra i stają się błogosławionym środkiem prowadzącym do zadowolenia.