Księga Przysłów 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Uczymy się tutaj, że mamy żyć w bliskiej więzi z Bogiem. To ważny wymiar pobożności, który przynosi nam wielką korzyść. Jak pokazuje ten werset, życie w taki sposób będzie dla nas nieocenionym dobrodziejstwem.

Powinniśmy stale mieć przed oczami Boże przykazania, jak uczą kolejne wersety (Księga Przysłów 3:1–2). We wszystkim mamy kierować się Jego prawem i przykazaniami. Musimy je poznać, bo nie można zapomnieć czegoś, czego nigdy się nie znało. Powinniśmy też o nich pamiętać, aby były gotowe, kiedy będą nam potrzebne. Nasza wola i uczucia mają się im podporządkować i być z nimi zgodne we wszystkim. Bożych przykazań mają strzec nie tylko nasze umysły, lecz także serca. Jak Arka Przymierza przechowywała dwie kamienne tablice Prawa, tak nasz umysł i nasze serce mają mocno trzymać się Bożego słowa.

Aby zachęcić nas do przyjęcia ograniczeń i nakazów Bożego prawa, otrzymujemy obietnicę, że jest to pewna droga do długiego życia i pomyślności. Prowadzi do długiego życia, a także do życia wiecznego w niebie, które nigdy się nie kończy (Księga Psalmów 21:4). Sam Bóg będzie naszym życiem i długością naszych dni, a to oznacza prawdziwie długie życie i coś więcej. Ponieważ długie życie może czasem stać się ciężarem, obietnica ta oznacza również życie spokojne i pełne radości. Nawet dni starości nie będą złe, lecz wypełnione szczęściem. Pokój będzie się pomnażał. Wraz ze wzrostem łaski będzie wzrastał pokój. Panowanie i pokój Chrystusa będą się umacniać w sercu i na świecie, i nie będzie im końca. Ci, którzy miłują Boże prawo, zaznają wielkiego pokoju, który będzie stale wzrastał.

Zawsze powinniśmy mieć też w pamięci Boże obietnice i łączyć je z Jego przykazaniami (Księga Przysłów 3:3). Wezwanie, by miłosierdzie i wierność nas nie opuszczały, może odnosić się do Bożego miłosierdzia, które okazuje, składając obietnice, oraz do Jego wierności w ich spełnianiu. Nie traćmy z nimi więzi. Żyjmy tak, by korzystać z pociechy i błogosławieństwa, które niosą. Nie zapominajmy o nich, lecz opierajmy na nich życie i czerpmy z nich otuchę. Nośmy je jak piękną ozdobę na szyi. Udział w Bożym miłosierdziu i wierności jest wielkim zaszczytem na tym świecie. Zapiszmy je na tablicy serca jako coś drogiego, jako naszą cząstkę i radość. Rozmyślajmy o nich z upodobaniem i odnośmy je do własnego życia.

Te słowa mogą też oznaczać miłosierdzie i wierność, które są naszym obowiązkiem: pobożność i szczerość, życzliwość wobec ludzi oraz wierność Bogu. Niech będą w nas trwałymi zasadami, które nami kierują. Aby nas zachęcić, otrzymujemy obietnicę, że właśnie tak można zyskać przychylność Boga i ludzi (Księga Przysłów 3:4). Dobry człowiek najpierw szuka przychylności Boga. Pragnie zaszczytu, jakim jest uznanie w oczach Pana, i znajdzie tę przychylność oraz dobre rozeznanie. Bóg spojrzy na niego życzliwie i przychylnie oceni jego słowa i czyny. Zostanie uznany za jedno z dzieci Mądrości i otrzyma pochwałę od Boga, ponieważ ma dobre rozeznanie, które cechuje tych, którzy przestrzegają Bożych przykazań.

Pragnie też przychylności ludzi, tak jak Jezus cieszył się przychylnością ludzi (Ewangelia Łukasza 2:52), a Mordechaj, żydowski przywódca w Persji, cieszył się szacunkiem wielu swoich rodaków (Księga Estery 10:3). Taka przychylność również będzie jego udziałem. Ludzie właściwie go zrozumieją, a w kontaktach z nimi okaże się mądry, roztropny i uważny. Niektórzy oddają tę myśl jako powodzenie, które często jest skutkiem dobrego zrozumienia.

Powinniśmy też stale mieć przed oczami Bożą opatrzność i ufać jej we wszystkich sprawach, zarówno przez wiarę, jak i modlitwę. Przez wiarę mamy całkowicie ufać Bożej mądrości, mocy i dobroci, pewni, że Jego troska obejmuje wszystkie stworzenia i wszystkie ich działania. Dlatego mamy ufać Panu całym sercem (Księga Przysłów 3:5). Powinniśmy wierzyć, że Bóg może uczynić wszystko, czego zechce, jest dość mądry, by wybrać to, co najlepsze, i zgodnie ze swoją obietnicą jest dobry i czyni to, co najlepsze dla tych, którzy Go miłują i Mu służą.

Z całkowitym oddaniem i spokojem mamy polegać na Nim, ufając, że zatroszczy się o wszystko. Nie powinniśmy opierać się na własnym rozumie, jak gdybyśmy mogli kierować swoim życiem i zapewnić sobie dobry wynik bez Boga. Kto zna siebie, przyzna, że jego własny rozum przypomina złamaną trzcinę. Oparcie się na nim prowadzi do rozczarowania. W całym naszym postępowaniu powinniśmy nie ufać własnemu osądowi, lecz Bożej mądrości, mocy i dobroci. Mamy iść za Bożą opatrznością, a nie próbować jej narzucać własnego biegu. To, co okazuje się najlepsze, często w najmniejszym stopniu zależy od naszych własnych działań.

Bogu mamy ufać także przez modlitwę (Księga Przysłów 3:6). Na wszystkich naszych drogach powinniśmy uznawać Boga. Nie wystarczy, że w myślach wierzymy, iż Bóg kieruje nami i wszystkimi naszymi sprawami. Powinniśmy otwarcie to wyznawać i odpowiednio postępować. Mamy prosić Go o pozwolenie i nie planować niczego, co nie jest zgodne z Bożym prawem. Powinniśmy prosić Go o radę i szukać Jego wskazówek nie tylko w trudnych sprawach, gdy nie wiemy, co robić, lecz w każdej sytuacji, nawet gdy droga wydaje się jasna. Powinniśmy też prosić Go o powodzenie, pamiętając, że zwycięstwo nie zawsze przypada najszybszemu.

Mamy powierzać się Bogu jako Temu, od którego pochodzi właściwy osąd, i cierpliwie, z pokornym poddaniem się oczekiwać na Jego decyzję. Gdy nasze drogi są proste, przyjemne i pomyślne, powinniśmy uznawać Boga z wdzięcznością. Gdy są trudne, bolesne i pełne przeszkód, powinniśmy uznawać Go z pokorą. Nasze oczy mają być zawsze zwrócone ku Bogu. We wszystkim powinniśmy przedstawiać Mu nasze prośby, tak jak Jefte, izraelski przywódca i sędzia, wypowiedział przed Panem wszystkie swoje słowa w Mispa (Księga Sędziów 11:11).

Na zachętę otrzymujemy obietnicę, że Bóg wyprostuje nasze ścieżki, aby nasza droga była bezpieczna i dobra oraz prowadziła do szczęśliwego celu. Ci, którzy poddają się Bożemu prowadzeniu, zawsze na tym skorzystają. Bóg da im mądrość, która pomoże im dobrze wybierać, by nie schodzili na grzeszne manowce. Z taką samą mądrością pokieruje biegiem wydarzeń, aby służyły ich dobru, a więc także ich zadowoleniu. Ci, którzy wiernie podążają za słupem obłoku i ognia, przekonają się, że choć może prowadzić ich okrężną drogą, wiedzie właściwą drogą i ostatecznie doprowadza do Kanaanu.