Księga Przysłów 27:7 – znaczenie i zastosowanie

Salomon pokazuje tutaj, jak często w tej księdze, że ubodzy mają pewne przewagi nad bogatymi. Po pierwsze, często głębiej cieszą się tym, co mają. Głód jest najlepszą przyprawą. Proste jedzenie smakuje osobie, która naprawdę jest głodna, w sposób, którego bogaci mogą nigdy nie poznać, bo ich serca obciąża nadmiar. Ci, którzy codziennie ucztują, mogą nawet stracić apetyt na wykwintne potrawy, jak stało się z Izraelitami w przypadku przepiórek. Tymczasem ci, którzy mają tylko to, co niezbędne, mogą uznać za słodkie jedzenie, które syta osoba nazwałaby gorzkim. Jedzą je z przyjemnością, dobrze je trawią i nabierają dzięki niemu sił.

Po drugie, ubodzy często są bardziej wdzięczni za to, co otrzymują. Głodni będą błogosławić Boga za chleb i wodę, podczas gdy syci mogą uznać, że nawet najlepsze potrawy i ich różnorodność nie zasługują na szczególną wdzięczność. Maryja, matka Jezusa, zdaje się nawiązywać do tej prawdy, mówiąc, że Bóg nasycił głodnych dobrami, a bogatych odprawił z niczym (Ewangelia Łukasza 1:53). Ci, którzy potrafią docenić Boże dary, zostają nasyceni, a ci, którzy nimi gardzą, słusznie odchodzą z niczym.