Księga Przysłów 27:3 – znaczenie i zastosowanie

Te dwa wersety ukazują wielką krzywdę, jaką wyrządzają dwa zjawiska: nieopanowany gniew i głęboko zakorzeniona wrogość. Gniew głupca, który sprowokowany nie zważa na to, co mówi ani robi, jest cięższy niż wielki kamień czy ładunek piasku. Przygniata tego, kto go nosi, bo ludzie, którzy nie potrafią panować nad swoimi namiętnościami, sami w końcu zostają przez nie przygnieceni. Ciąży też tym, na których gniew jest skierowany, ponieważ człowiek ogarnięty furią może wyrządzić im prawdziwą krzywdę. Dlatego mądrość podpowiada, by nie prowokować głupca, a gdy się gniewa, trzymać się od niego z daleka.

Drugim złem jest głęboko zakorzeniona złośliwość, jeszcze gorsza niż nagły gniew, podobnie jak ogień z drewna jałowcowego płonie mocniej niż ogień z cierni. Gniew jest okrutny i prowadzi do wielu niegodziwych czynów, a zapalczywość jest gwałtowna. Jednak ukryta nienawiść, zazdrość o powodzenie drugiej osoby i pragnienie zemsty są jeszcze niebezpieczniejsze. Nagłego wybuchu gniewu można czasem uniknąć, tak jak Dawid uniknął włóczni Saula, lecz gdy gniew przeradza się w trwałą zawiść, jak stało się w przypadku Saula, nikt nie może czuć się bezpiecznie. Osoba, która nie może znieść czyjegoś powodzenia, będzie wciąż knuć, jak wyrządzić krzywdę, i na zawsze zachowa w sobie gniew.