Księga Przysłów 26:24 – znaczenie i zastosowanie

Jest powód do ubolewania nie tylko nad tym, że ludzie nie są szczerzy w przyjaźni, nie kochają tak, jak twierdzą, i nie pomagają tak, jak obiecują. Niektórzy wykorzystują przyjaźń jako osłonę dla złych zamiarów. Właśnie o takim częstym zachowaniu mówi ten werset: człowiek, który nienawidzi bliźniego i knuje, jak mu zaszkodzić, ukrywa to za słowami. Zachowuje się tak, jakby go szanował i był gotów mu służyć. Mówi życzliwie, jak Kain do Abla albo Joab do Amasy, ukrywając nienawiść za słowami. Dzięki temu może uśpić czujność drugiego człowieka i zrealizować swoje plany. To złośliwość, niegodziwa nienawiść, podszyta przebiegłością i jadem pradawnego węża, szatana.

Wynikają z tego dwa ostrzeżenia. Po pierwsze, nie powinniśmy dać się zwieść pięknym słowom. Gdy ktoś mówi gładko, trzeba zachować ostrożność i nie obdarzać go zaufaniem zbyt szybko, jeśli dobrze go nie znamy. W jego sercu może kryć się „siedem obrzydliwości” — wiele skrytych planów wymierzonych przeciwko nam — choć ze wszystkich sił stara się je zasłonić życzliwą mową. Szatan jest takim wrogiem: nienawidzi nas, a jednak w czasie pokusy przemawia pięknymi słowami, jak wtedy, gdy zwodził Ewę. Zaufanie mu byłoby głupotą, bo jego serce jest pełne zła.

Po drugie, nie powinniśmy być tak niegodziwi, by zwodzić innych, udając przyjaźń. Nawet jeśli takie oszustwo przez jakiś czas wydaje się skuteczne, w końcu wyjdzie na jaw (Księga Przysłów 26:26). Nienawiść skrywana podstępem zostanie odkryta, a niegodziwość człowieka ujrzy światło dzienne, przynosząc mu wstyd wobec wszystkich. Nic nie sprawia, że człowiek jest bardziej znienawidzony przez otoczenie. Miłość jest najlepszą zbroją, ale najgorszą zasłoną. Fałszywi przyjaciele zostaną zdemaskowani, tak jak Achab, który próbował się ukryć, a mimo to zginął.