Księga Przysłów 25:21 – znaczenie i zastosowanie

To pokazuje, że choć uczeni w Piśmie i faryzeusze wypaczyli Boże prawo, przykazanie miłości bliźniego, a nawet miłości nieprzyjaciół, nie było nowe. Było już obecne w Starym Testamencie. Jezus nadał mu jednak nową moc, wskazując na własny wielki przykład: umiłował nas, gdy byliśmy Jego nieprzyjaciółmi.

Miłość do nieprzyjaciół powinniśmy okazywać konkretnymi dobrymi uczynkami, nawet jeśli coś nas kosztują i najbardziej pomagają właśnie im. Jeśli są głodni lub spragnieni, nie powinniśmy cieszyć się z ich niedoli ani szukać sposobów, by odmówić im pomocy. Zamiast tego powinniśmy ulżyć im w potrzebie, jak Elizeusz, który tak postąpił wobec Aramejczyków przybyłych, by go pojmać (Druga Księga Królewska 6:22).

Są ku temu dobre powody. Życzliwość może ich pozyskać i doprowadzić do pokoju. Potrafi zmiękczyć serce, jak ogień topi metal w piecu. Najlepszym sposobem, by zmienić nieprzyjaciela w przyjaciela, jest traktować go jak przyjaciela. Jeśli życzliwość go nie odmieni, i tak pomnoży jego winę i karę, jak żarzące się węgle zgromadzone na jego głowie. Tak jak radość z upadku nieprzyjaciela może ściągnąć Boży sąd, tak życzliwość może pomóc odwrócić gniew (Księga Przysłów 24:17).

W każdym razie niczego nie tracimy, gdy w ten sposób rezygnujemy z własnej korzyści. Niezależnie od tego, czy nieprzyjaciel zmięknie, czy nie, Pan nas wynagrodzi. Bóg przebacza tym, którzy okazują ducha przebaczenia. Zatroszczy się o nas w naszych trudnościach, nawet jeśli sami postępowaliśmy niegodziwie i byliśmy niewdzięczni, tak jak my zatroszczyliśmy się o naszego nieprzyjaciela. A przynajmniej ta życzliwość zostanie zapamiętana przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych, gdy dobro wyświadczone nieprzyjaciołom będzie pamiętane wraz z dobrem wyświadczonym przyjaciołom Boga.