Księga Przysłów 25:2 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, widzimy tu jeden ze sposobów, w jaki Bóg odbiera chwałę: Jego chwałą jest ukryć pewną sprawę. Nie musi niczego badać, ponieważ wszystko zna doskonale i jasno. Nic nie może się przed Nim ukryć, a jednak Jego drogi pozostają głębokie i niezgłębione. Jego plany przekraczają granice pełnego zrozumienia, jak czytamy w Liście do Rzymian 11:33. Wiemy o Nim tylko niewiele. Otaczają Go chmury i ciemność, dlatego widzimy, co czyni, ale nie zawsze wiemy, dlaczego.

Niektórzy odnoszą te słowa do ludzkiego grzechu. W takim ujęciu chwałą Boga jest przebaczać grzechy, czyli zakrywać je, nie wracać wciąż do nich i nie poczytywać ich grzesznikowi. Cierpliwość Boga wobec grzeszników także przynosi Mu chwałę, bo często zdaje się milczeć i nie reaguje od razu na ich złe czyny.

Po drugie, podobna, choć mniejsza, chwała przypada królom. W odróżnieniu od Boga król nie zna spraw bez uprzedniego dochodzenia. Jego obowiązkiem jest uważnie i przy użyciu wszystkich właściwych środków badać sprawy, które mu przedstawiono. Powinien dokładać starań, by przesłuchiwać winnych, odkrywać ich ukryte plany i wydobywać na światło dzienne skrywane zło. Nie powinien osądzać zbyt pochopnie ani powierzać całego zadania innym, lecz samemu przyglądać się sprawom.

Choć Boga nie można w pełni zgłębić, część królewskiej chwały należy też do mądrych królów, którzy starannie badają sprawy. Nie sposób w pełni przeniknąć ich serc, tak jak nie sposób zmierzyć wysokości nieba ani głębokości ziemi. Władcy mają tajemnice państwowe i sprawy polityki, których osoby prywatne nie są powołane osądzać, dlatego nie powinny się w nie wtrącać. Mądrzy władcy mogą też stosować w dochodzeniach nieoczekiwane metody, jak Salomon, król Izraela, który kazał przynieść miecz i rozdzielić żywe dziecko, by ujawnić jego prawdziwą matkę (Pierwsza Księga Królewska 3:24–27).