Księga Przysłów 21:27 – znaczenie i zastosowanie

Ofiary ustanowił Bóg. Gdy ludzie składali je z wiarą, okazując skruchę i zmieniając swoje życie, oddawali Mu cześć, a On znajdował w nich upodobanie. Jednak często ofiary były nie tylko nie do przyjęcia, lecz wręcz budziły w Bogu wstręt — i mówił o tym wprost. Pokazywało to, że ofiary nie były celem samym w sobie i że miały nadejść rzeczy lepsze, które miały prawdziwą moc, gdy składanie ofiar i darów zostanie zniesione.

Ofiary budziły wstręt, gdy składali je ludzie niegodziwi, bo nie okazywali prawdziwej skruchy, nie odwracali się od grzechu ani nie zmieniali swojego życia, choć właśnie temu służyła ofiara. Kain również złożył ofiarę. Nawet ludzie niegodziwi mogą uczestniczyć w zewnętrznych praktykach kultu. Wielu chętnie oddaje Bogu swoje zwierzęta, słowa czy zewnętrzne oznaki szacunku, ale nie swoje serce; faryzeusze dawali jałmużnę. Jeśli jednak człowiek budzi wstręt Boga — jak każdy człowiek niegodziwy — jego czyn również nie może Mu się podobać. Niektórzy rozumieją końcową część tego wersetu tak: nawet jeśli ich ofiary są zawsze przed Bogiem (Księga Psalmów 50:8), nadal budzą w Nim wstręt.

Jeszcze gorsze były ofiary składane w niegodziwych zamiarach. Wtedy nie tylko łączyły się ze złem, lecz także mu służyły — jak ślub Absaloma, post Izebel i długie modlitwy faryzeuszy. Gdy ludzie okazują pobożność, by łatwiej zrealizować chciwe lub nienawistne plany, i udają świętość, choć w rzeczywistości zamierzają czynić zło, takie postępowanie szczególnie budzi wstręt Boga (Księga Izajasza 66:5).