Księga Przysłów 21:3 – znaczenie i zastosowanie

Wielu ludzi oszukuje samych siebie, sądząc, że złożenie ofiary zrekompensuje niesprawiedliwość. Wyobrażają sobie, że praktyki religijne mogą usprawiedliwić zło i pozwolić im postępować nieuczciwie. Właśnie dlatego czyjeś postępowanie może wydawać się słuszne, choć takie nie jest (w Księdze Przysłów 21:2). Ludzie mówią: „Pościliśmy” (Księga Izajasza 58:3) albo: „Mam przy sobie ofiarę biesiadną” (Księga Przysłów 7:14).

Prawda jest jednak jasna: życie w prawości, postępowanie sprawiedliwie i okazywanie miłosierdzia podobają się Bogu bardziej niż nawet najbardziej okazałe i kosztowne praktyki religijne. Bóg ustanowił składanie ofiar i przyjmował je, gdy składano je z wiarą i w duchu pokuty, ale nie w innych okolicznościach (Księga Izajasza 1:11). Nawet wtedy posłuszeństwo w postępowaniu było ważniejsze niż ofiara (Pierwsza Księga Samuela 15:22). Pokazuje to, że ofiary same w sobie nie miały wartości ani nie miały na zawsze pozostać najważniejszym obowiązkiem (Księga Micheasza 6:6–8).

Istotą prawdziwej religijności jest w dużej mierze troska o sprawiedliwość i uczciwość z poczucia obowiązku wobec Boga, bez zabiegania o uznanie świata i z miłością do bliźniego. To podoba się Bogu bardziej niż wszystkie całopalenia i ofiary (Ewangelia Marka 12:33).