Księga Przysłów 21:25 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu nędzę ludzi leniwych, których ręce odmawiają uczciwej pracy, dzięki której mogliby się utrzymać. Są tak samo zdolni do pracy jak inni, a praca jest w ich zasięgu, jeśli tylko zechcieliby się do niej przyłożyć. Mimo to nie chcą pracować i błędnie sądzą, że dobrze na tym wychodzą (Księga Przysłów 26:16). Wmawiają sobie: „Duszo, odpoczywaj”. W rzeczywistości jednak sami sobie szkodzą.

Lenistwo nie tylko pozbawia ich tego, czego potrzebują, lecz także podsyca ich chciwe pragnienia. Ich ręce odmawiają pracy, ale serca wciąż pożądają bogactwa, przyjemności i zaszczytów, których nie da się zdobyć bez wysiłku. Ich pragnienia są silne i nigdy nie zostają zaspokojone. Przez cały dzień wołają: „Daj, daj”, oczekując, że inni będą ich utrzymywać, choć sami nic dla siebie nie robią, a dla innych jeszcze mniej.

Te pragnienia mogą doprowadzić ich do zguby. Stają się nieustannym źródłem kłopotów i wyniszczają ich. Mogą nawet skłonić ich do niebezpiecznych decyzji, by zaspokoić zachcianki, a to może doprowadzić do przedwczesnej śmierci. Wielu ludzi, którzy pragnęli pieniędzy, by prowadzić grzeszne życie, ale nie chcieli zadać sobie trudu, by uczciwie na nie zarobić, dopuściło się rabunku i za to zginęło. To samo dotyczy tych, którzy są leniwi w sprawach duchowych. Jeśli nadal pragną dobra dla swojej duszy, te pragnienia jedynie powiększą ich winę i staną się przeciwko nim świadectwem. Wiedzieli, jak cenne są duchowe błogosławieństwa, ale nie chcieli zadać sobie trudu, by je otrzymać.

Sprawiedliwi i pracowici mają zaspokojone pragnienia, a ponadto znajdują większą radość w pomaganiu innym. Leniwi wciąż czegoś pożądają i proszą, by im dawano, lecz sprawiedliwi mają pod dostatkiem i stale myślą o tym, jak się dzielić. Więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu. Dają hojnie i nie szczędzą darów. Nie boją się, że im zabraknie, i nadal dzielą się z innymi, nie lękając się przyszłego niedostatku.