Księga Przysłów 20:25 – znaczenie i zastosowanie

Dwie rzeczy szczególnie obrażają Boga i często stają się dla ludzi pułapką. Ściągają winę, a w końcu prowadzą także do kłopotów i zguby.

Pierwszą jest świętokradztwo, czyli traktowanie tego, co święte, jak czegoś zwyczajnego i wykorzystywanie tego dla własnej korzyści. Przysłowie mówi o „pożeraniu” tego, co święte. Wszystko, co zostało przeznaczone na służbę Bogu, na potrzeby oddawania Mu czci lub na pomoc ubogim, należy starannie zachować do tego celu. Kto przywłaszcza to sobie bezpośrednio lub pośrednio albo wypacza cel, na jaki zostało przeznaczone, będzie musiał zdać z tego sprawę. „Czy człowiek może okradać Boga, zatrzymując dziesięciny i ofiary?” (Księga Malachiasza 3:8). Można też „pożerać” to, co święte, gdy modlitwę, głoszenie Słowa i inne obowiązki związane z oddawaniem czci Bogu wykonuje się w pośpiechu, chcąc mieć je jak najszybciej za sobą.

Drugą rzeczą jest łamanie ślubów. Pułapką staje się złożenie obietnicy Bogu, a potem szukanie sposobów, by jej nie dotrzymać. Pułapką jest również wymyślanie wymówek, by uchylić się od wypełnienia ślubu. Jeśli sprawa była niejasna, a słowa nieprzemyślane, była to wina tej osoby. Należało mówić z większą rozwagą, bo późniejsze wątpliwości mogą niepokoić wrażliwe sumienie (Księga Koheleta 5:6). Gdy już złożyliśmy ślub Panu, jest za późno, by myśleć o wycofaniu się (Dzieje Apostolskie 5:4).