Księga Przysłów 20:4 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu zło lenistwa i zamiłowania do wygody. Powstrzymują one człowieka od najpotrzebniejszej pracy: orania i siewu we właściwej porze. Osoba leniwa ma ziemię do uprawy i siłę, by się nią zająć. Może orać, ale nie chce. Znajduje wymówkę, by odłożyć pracę, choć w rzeczywistości powstrzymuje ją to, że jest jej zbyt zimno.

Pora orki nie przypada w środku zimy, lecz tuż przed nią, gdy komuś wydaje się, że na zewnątrz jest za zimno. Zawstydzające jest takie lenistwo, które nie potrafi znieść niewielkiego wysiłku orki ani odrobiny niewygody związanej z chłodnym wiatrem, gdy wzywa do tego praca. Wiele osób podobnie lekceważy sprawy swojej duszy. Niewielka trudność odstrasza je od najważniejszego obowiązku. Dobrzy żołnierze muszą być gotowi znosić trudy.

Takie lenistwo pozbawia też człowieka tego, co jest mu najbardziej potrzebne do życia. Kto nie chce orać w porze siewu, nie może oczekiwać plonów w czasie żniw. Musi więc, ku swemu zaskoczeniu i ze wstydem, żebrać o chleb, podczas gdy pracowici z radością przynoszą do domu snopy. Kto nie chce podjąć trudu orki, musi przyjąć hańbę żebrania. Tacy ludzie będą prosić o chleb w czasie żniw, a mimo obfitości wokół nich nadal nie będą mieli nic.

Okazywanie pomocy osobom leniwym może być słuszne, ale można też zasadnie im jej odmówić. Zasługują na to, by pozostawić je skutkom własnego lenistwa. Te, które nie zgromadziły oliwy do lamp, prosiły o nią, gdy nadszedł oblubieniec, lecz im odmówiono.