List do Filipian 4:18 – znaczenie i zastosowanie

Paweł stwierdza, że wszystko ma i to w obfitości, a w tym zdaniu słychać spokój kogoś, kto czuje się naprawdę zaopatrzony. Źródłem tej pełni nie są jednak jego własne zasoby, lecz dar przyniesiony przez Epafrodyta od wspólnoty w Filippi. Apostoł nazywa ten dar przyjemną wonią i ofiarą miłą Bogu, sięgając po obraz znany z ofiar składanych w Świątyni. Warto zauważyć, że w tym zdaniu wdzięczność i ofiara spotykają się. Paweł nie patrzy na pieniądze i pomoc jak na rachunek do uregulowania, lecz jak na gest troski, który został zauważony i przyjęty. Ktoś, kto daje z miłości, często nie wie, czy jego skromny wkład ma znaczenie, a jednak ten werset mówi, że taki dar nie zanika w pustce. Szczególnie poruszające jest to, że pełność Pawła wynika z tego, że ktoś o nim pamiętał. Obfitość nie musi oznaczać nadmiaru rzeczy. Może oznaczać świadomość, że troska jest przyjęta i że przed Bogiem ma swoją wagę.

Werset 18 łączy dwie perspektywy: konkretną pomoc dla Pawła i jej znaczenie przed Bogiem. Apostoł pisze, że otrzymał od Filipian przez Epafrodyta wszystko, czego potrzebował, nawet z nadwyżką. Nie jest to ogólna obietnica, że wierzący zawsze będą materialnie zabezpieczeni. List pokazuje raczej rzeczywistą więź: wspólnota wzięła udział w ucisku Pawła i wcześniej wspierała jego działalność. Dlatego dar zostaje opisany językiem ofiary: jako „przyjemna woń” i dar miły Bogu. To nie znaczy, że pomoc kupuje Bożą przychylność. Paweł wyraźnie zaznacza, że bardziej niż samego daru pragnie owocu, który przynosi on ofiarodawcom. Ich hojność wyraża wierność i współudział w głoszeniu Ewangelii. Ważne jest też, że dziękczynienie nie zatrzymuje się na wartości rzeczy. Paweł uznaje hojność Filipian, lecz widzi w niej akt skierowany ku Bogu. Zwyczajna przesyłka, dostarczona przez współpracownika, staje się więc czymś więcej niż pomocą w trudnym czasie: świadectwem wspólnoty, której służba ma wymiar duchowy. Werset mówi o darze otrzymanym przez Pawła, a zarazem o dobru, które rodzi się w tych, którzy go ofiarowali.

Paweł dziękuje Filipianom za dar, który przywiózł mu Epafrodyt. Pisze, że ma wszystko i to w obfitości. Ta obfitość nie wynika z zapasów w spichlerzu. Wynika z tego, że pomoc przyszła od konkretnych ludzi, a Apostoł odczytuje ją jako coś, co dotarło przed oblicze Boga. Słowa, którymi opisuje ten dar, są mocne: „przyjemną woń, ofiarę przyjemną, miłą Bogu”. Obraz ofiary i woni przywodzi na myśl składanie darów w świątyni, gdzie każdy gest miał znaczenie wobec Boga. Filipianie wysłali coś bardzo zwyczajnego, a Paweł rozpoznał w tym akt oddania. Jest tu także głębsza prawda. Wartość daru nie zależy wyłącznie od jego rozmiaru. Pomoc udzielona w potrzebie i w związku z głoszeniem Ewangelii może mieć wymiar duchowy, bo łączy ludzi w jednym dziele. W Liście do Filipian 4:17 Paweł pisze wprost, że nie szuka daru, lecz owocu, który wzrasta na dobro darczyńców. Jego radość dotyczy więc tego, co dar przynosi dającym, a nie samego przedmiotu. Obfitość, o której mówi, jest przede wszystkim obfitością wspólnoty z Bogiem i z ludźmi.

W Liście do Filipian 4:18 Paweł mówi o darze, który otrzymał od wspólnoty za pośrednictwem Epafrodyta. Wcześniej nazwał ich udziałem w swoim ucisku. Nie ukrywa więc, że pomoc miała konkretną wartość: zaspokajała jego potrzeby. Zarazem widzi w niej coś więcej niż materialne wsparcie. Obraz „przyjemnej woni” przywołuje biblijny język ofiary składanej Bogu. Paweł nie nazywa Filipian ofiarą, lecz ich dar ofiarą przyjemną i miłą Bogu. Codzienna troska o człowieka staje się tu wyrazem oddania Bogu. Nie przez niezwykłość gestu, ale przez miłość, która przyjmuje konkretną postać. Ważne jest też, że Paweł nie zabiega o dar dla siebie. W poprzednim wersecie mówi o owocu, który wzrasta na dobro ofiarodawców. Ich hojność nie jest więc zapłatą za Bożą przychylność ani obietnicą łatwego życia. Jest świadectwem więzi, która dojrzewa w dawaniu i służbie. W tym krótkim zdaniu doczesna pomoc nabiera wymiaru wiecznego: zostaje przyjęta jako dar skierowany ku Bogu. Jej wartość nie kończy się na tym, co można policzyć.