List do Filipian 1:9 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety ukazują, o co Paweł modlił się za Filipian. Często mówił przyjaciołom, o co prosi Boga w ich sprawie. Dzięki temu wiedzieli, o co sami mogą się modlić, a także zyskiwali otuchę, wiedząc, że tak gorliwy orędownik, który modli się za innych, prosi Boga o pomoc dla nich. Upewniało ich to również, że ich przyjaciele i duszpasterze naprawdę zwracają się do tronu łaski, miejsca, w którym Bóg okazuje miłosierdzie i niesie pomoc.

Paweł chciał też wskazać im, jak mają postępować na co dzień. Pragnął, by żyli tak, aby jego modlitwy znajdowały odzwierciedlenie w ich życiu. Modląc się z taką ufnością, spodziewał się dla nich dobrych rzeczy. Podobnie i my powinniśmy okazywać szacunek modlitwom pobożnych przyjaciół i duszpasterzy, wiernie żyjąc.

Najpierw modlił się, by byli ludźmi miłującymi innych, a ich miłość coraz bardziej wzrastała. Chodzi o miłość do Boga, siebie nawzajem i wszystkich ludzi. Miłość wypełnia zarówno Prawo, jak i Ewangelię. Nawet ci, którzy otrzymali wiele łaski, nadal potrzebują jej więcej, bo nasze najlepsze dary wciąż są niedoskonałe.

Modlił się również, by byli ludźmi mądrymi i rozważnymi, których miłość opiera się na poznaniu i rozeznaniu. Miłość, która podoba się Bogu, nie jest ślepa. Wyrasta ze znajomości wielkości i piękna Boga oraz dostrzegania Jego obrazu w naszych braciach i siostrach. Silne uczucia pozbawione wiedzy i trzeźwego osądu mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Żydzi pałali gorliwością o Boga, ale nie opartą na poznaniu, co prowadziło ich do przemocy i gniewu (List do Rzymian 10:2; Ewangelia Jana 16:2).

Następnie Paweł modlił się, by byli ludźmi umiejącymi rozeznawać. Wynika to z poznania i osądu. Mieli umieć rozpoznawać to, co najlepsze, albo, jak podaje uwaga na marginesie, sprawdzać, czym różnią się poszczególne rzeczy (List do Filipian 1:10). Chodzi o to, by badać różne możliwości, rozpoznawać to, co naprawdę najlepsze, i dostrzegać różnice. Prawdy i przykazania Chrystusa są doskonałe, a każdy wierzący powinien je uznawać i cenić. Jeśli szczerze je rozważymy, same przekonają każdego, kto myśli wnikliwie.

Modlił się też, by byli szczerzy, czyli uczciwi i prawi w sercu. Szczerość to doskonałość, do której wzywa Ewangelia: łaska, która powinna kształtować całe nasze życie i nadawać piękno wszystkim innym łaskom. Jesteśmy szczerzy, gdy nasze spojrzenie jest czyste, gdy w głębi serca jesteśmy prawdziwi przed Bogiem i rzeczywiście jesteśmy tacy, na jakich wyglądamy.

Chciał, by nie dawali nikomu powodu do upadku i sami unikali powodowania zgorszenia aż do dnia Chrystusa. Nie mieli pochopnie czuć się urażeni, a zarazem powinni uważać, by nie obrażać Boga ani współwierzących. Mieli żyć z czystym sumieniem przed Bogiem (Dzieje Apostolskie 23:1) i zachować sumienie wolne od zarzutu wobec Boga i ludzi (Dzieje Apostolskie 24:16). Powinni wytrwać na tej drodze do końca, aby w dniu przyjścia Chrystusa stanąć przed Nim bez zarzutu. Chrystus przedstawi sobie Kościół bez skazy i zmarszczki (List do Efezjan 5:27), a wierzących postawi przed swoją chwałą, nieskazitelnych i rozradowanych (List Judy 1:24).

Na koniec Paweł modlił się, by byli ludźmi przynoszącymi owoc i pożytek, napełnionymi owocami sprawiedliwości, czyli dobrymi uczynkami wypływającymi z odnowionego serca. Owoc pochodzi od Boga, dlatego powinniśmy Go o niego prosić. Jest on dowodem i skutkiem uświęcenia, czyli stawania się świętymi. To uczynki, do których prowadzi świętość, wyrastające z nowego życia, które daje Bóg. Ci, którzy czynią wiele dobra, powinni nadal starać się czynić więcej dobra.

Paweł mówi, że owoce te pojawiają się przez Jezusa Chrystusa, bo bez Jego siły i łaski nic nie możemy uczynić. To On jest korzeniem, z którego wyrasta każdy duchowy owoc, i od Niego wierzący czerpią siłę. Jesteśmy mocni dzięki łasce, która jest w Chrystusie Jezusie (Drugi List do Tymoteusza 2:1), i umacniani mocą przez Jego Ducha (List do Efezjan 3:16). Owoce te mają też służyć chwale i uwielbieniu Boga. Czyniąc dobro, nie powinniśmy zabiegać o własną chwałę, lecz o chwałę Boga, aby we wszystkim był uwielbiony (Pierwszy List Piotra 4:11). Cokolwiek czynimy, powinniśmy czynić ku chwale Boga (Pierwszy List do Koryntian 10:31). Bóg jest szczególnie uczczony, gdy chrześcijanie nie tylko sami są dobrzy, lecz także czynią dobro i obfitują w dobre uczynki.