List do Filipian 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Paweł przechodzi od pozdrowienia do podziękowania za wierzących w Filippi. Wyjaśnia, za co dziękuje Bogu w ich intencji. Przede wszystkim często o nich pamięta. Choć dzieli ich odległość i nie ma ich przed oczami, nie znikają z jego myśli. Za każdym razem, gdy o nich myśli lub słyszy o nich, sprawia mu to radość. Miło usłyszeć, że przyjaciel, który jest daleko, dobrze sobie radzi.

Paweł wspomina ich z radością, chociaż to właśnie w Filippi spotkało go złe traktowanie. Został tam pobity i zakuty w dyby, a początkowo jego wysiłki przyniosły niewielkie owoce. Mimo to myśli o Filippi z radością. Cierpienia znoszone dla Chrystusa uważał za zaszczyt, pociechę i koronę. Nie wstydził się więc tego miejsca ani nie unikał rozmów na jego temat.

Pamięta o nich w modlitwie. Najlepiej pamiętamy o przyjaciołach, gdy powierzamy ich Bogu, zasiadającemu na tronie łaski. Paweł często modlił się za przyjaciół, a szczególnie za tych wierzących. Sposób, w jaki o tym mówi, sugeruje, że podczas modlitwy wymieniał po kolei nazwy wspólnot, które leżały mu na sercu. Bóg pozwala nam tak otwarcie z Nim rozmawiać, a dla naszej pociechy wie, kogo mamy na myśli, nawet jeśli nie wymieniamy tej osoby z imienia.

Za każdym razem, gdy o nich myśli, dziękuje też Bogu. W każdej modlitwie powinno znaleźć się miejsce na dziękczynienie. Wszystko, co przynosi nam radość, powinno również skłaniać nas do wdzięczności. Za każdą pociechę, którą otrzymujemy, należy się chwała Bogu. Paweł modlił się więc z radością i z radością dziękował. Święta radość jest sercem wdzięcznej chwały, a wdzięczna chwała daje świętej radości głos.

W modlitwie i dziękczynieniu Paweł zwracał się do Boga jako do swojego Boga: dziękował mojemu Bogu. Modlitwa nabiera siły, a uwielbienie staje się pełniejsze, gdy pamiętamy, że każde dobrodziejstwo pochodzi z ręki naszego Boga. Paweł dziękował Bogu za łaskę, pociechę, dary i pożyteczną służbę innych ludzi, bo sam korzystał z ich dobra, a przez nich Bóg otrzymywał chwałę.

Przede wszystkim dziękował za pociechę, jaką dawała mu ich wspólnota w Ewangelii, trwająca od pierwszego dnia aż dotąd (List do Filipian 1:5). Wspólnota Ewangelii jest dobrą wspólnotą. Nawet najpokorniejsi wierzący mają udział w Ewangelii razem z największymi apostołami, ponieważ Ewangelia oferuje wszystkim jedno wspólne zbawienie (List Judy 1:3), a oni otrzymują równie cenną wiarę (Drugi List Piotra 1:1). Ci, którzy prawdziwie przyjmują Ewangelię, mają w niej udział już od pierwszego dnia wiary. Kto niedawno uwierzył i naprawdę narodził się na nowo, już ma udział we wszystkich obietnicach i przywilejach Ewangelii. Słowa „aż dotąd” podkreślają wartość wytrwałości. Dla duszpasterzy wielką pociechą jest to, że ci, którzy dobrze zaczynają, trwają dalej.

Niektórzy rozumieją wspólnotę w Ewangelii jako wsparcie Filipian dla jej szerzenia, odczytując użyte słowo jako „udział” lub „dawanie”. W tym kontekście znaczenie wydaje się jednak szersze. Prawdopodobnie chodzi o wspólny udział w wierze, nadziei i świętej miłości, łączących ich ze wszystkimi prawdziwymi chrześcijanami, a także o udział w obietnicach, ustanowieniach, przywilejach i nadziejach Ewangelii, od pierwszego dnia aż do tamtej chwili.

Paweł dziękował Bogu również za pewność, jaką miał co do nich (List do Filipian 1:6). Chrześcijańska ufność może być wielką pociechą, dlatego możemy dziękować nie tylko za obecne błogosławieństwa, lecz także za nadzieję na przyszłość. Paweł wypowiadał się o innych z ufnością, gdy miłość skłaniała go, by dobrze o nich myśleć, a wiara pozwalała mu ufać, że jeśli są szczerzy, otrzymają błogosławieństwo. Był przekonany, że Bóg, który rozpoczął w nich dobre dzieło, doprowadzi je do końca aż do dnia Chrystusa Jezusa.

Słowa te można rozumieć jako „w was wszystkich” albo „pośród was wszystkich” i odnosić do założenia wspólnoty w Filippi. Ten, który zaszczepił chrześcijaństwo na świecie, będzie je zachowywał tak długo, jak długo będzie istniał świat. Chrystus będzie miał swój Kościół, aż dopełni się Boża tajemnica i cały Kościół osiągnie pełnię. Kościół jest zbudowany na skale, a bramy piekielne go nie przemogą. Paweł ma jednak prawdopodobnie na myśli poszczególnych wierzących. Wtedy jego słowa znaczą, że dzieło łaski z pewnością zostanie dopełnione wszędzie tam, gdzie Bóg naprawdę je rozpoczął.

Dzieło łaski jest dobrym, błogosławionym dziełem, ponieważ czyni nas dobrymi i daje nam prawdziwą nadzieję na przyszłe dobro. Upodabnia nas do Boga i przygotowuje do radowania się Nim. Dzieło, które przynosi nam największe dobro, słusznie nazywa się dobrym. Wszędzie tam, gdzie się ono rozpoczyna, inicjatorem jest Bóg. Sami nie moglibyśmy go rozpocząć, bo z natury jesteśmy umarli z powodu swoich występków i grzechów (List do Efezjan 2:1; List do Kolosan 2:13). Umarli nie mogą sami przywrócić się do życia.

W tym życiu dzieło łaski dopiero się rozpoczyna, nie zostaje jeszcze ukończone. Dopóki pozostajemy niedoskonali, wciąż jest wiele do zrobienia. Gdyby Bóg nie podjął tego dzieła i nie prowadził go dalej, nigdy nie zostałoby ukończone. Ten, który je rozpoczyna, musi je także dokończyć. Możemy być pewni, że Bóg nie porzuci swojego dzieła, lecz doprowadzi je do końca i ukoronuje. Dzieło Boga jest doskonałe. Dzieło łaski osiągnie doskonałość dopiero w dniu Chrystusa Jezusa, gdy On się ukaże. Gdy przyjdzie sądzić świat i zakończyć dzieło pośrednictwa, swoje zbawcze dzieło, w którym jest naszym Pośrednikiem, wtedy wszystko zostanie dopełnione, a kamień wieńczący budowlę zostanie położony przy radosnych okrzykach. To samo wyrażenie pojawia się ponownie w Liście do Filipian 1:10.