List do Filipian 1:21 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu świadectwo o życiu i śmierci błogosławionego Pawła. Chrystus był jego życiem, a śmierć zyskiem. Zwróćmy najpierw uwagę, że to wyraźny znak każdego prawdziwego chrześcijanina: żyć to Chrystus. Celem naszego życia powinna być chwała Chrystusa, jego łaska powinna być siłą, która nas napędza, a jego słowo — zasadą, która wyznacza nam drogę. Życie chrześcijańskie bierze początek w Chrystusie i ku Niemu zmierza. On jest jego źródłem, przewodnikiem i celem.

Po drugie, wszyscy, którzy mogą powiedzieć: „Żyć to Chrystus”, mogą też powiedzieć: „Śmierć jest zyskiem”. To wielki zysk — już teraz i na zawsze. Dla człowieka żyjącego sprawami tego świata śmierć oznacza wielką stratę, bo odbiera mu pociechy i nadzieje. Dla dobrego chrześcijanina jest jednak zyskiem. Kładzie kres słabości i cierpieniu, a przynosi pełnię radości i spełnienie nadziei. Uwalnia od wszelkiego zła tego życia i daje udział w najwyższym dobru.

Paweł może też mieć na myśli, że jego śmierć byłaby zyskiem nie tylko dla niego, lecz także dla Ewangelii. Jego krew stałaby się nowym świadectwem prawdy Ewangelii, tak jak jego życie już jej służyło przez jego pracę. W ten sposób Chrystus zostałby uwielbiony przez jego śmierć (List do Filipian 1:20). Niektórzy rozumieją całą tę wypowiedź tak: „Czy żyję, czy umieram, Chrystus jest dla mnie zyskiem”. Innymi słowy: „Nie pragnę niczego bardziej, czy to za życia, czy po śmierci, niż pozyskać Chrystusa i znaleźć się w Nim”.

Mogłoby się wydawać, że skoro śmierć była dla Pawła zyskiem, to z zapałem chciał opuścić życie i niecierpliwie wyczekiwał śmierci. Tak jednak nie było. Mówi, że jeśli nadal będzie żył w ciele, przyniesie to owoc jego pracy (List do Filipian 1:22). Tym owocem jest Chrystus. Paweł uważał swój trud za dobrze spożytkowany, jeśli mógł przyczyniać się do wzrostu chwały i wpływu królestwa Chrystusa na świecie. Dla dobrego chrześcijanina i dobrego duszpasterza warto żyć tak długo, jak długo można oddawać chwałę Bogu i służyć dobru Kościoła.

A jednak mówi, że nie wie, co wybrać, bo jest rozdarty między dwiema możliwościami. Było to błogosławione zmaganie, nie wybór między dwiema złymi rzeczami, lecz między dwoma dobrymi. Dawid stanął przed wyborem jednej z trzech kar: miecza, głodu albo zarazy. Paweł zmagał się z wyborem między dwoma błogosławieństwami: życiem dla Chrystusa i przebywaniem z Chrystusem. Rozważa tę sprawę w swoim sercu.

Początkowo skłaniał się ku śmierci. Widzimy tu moc wiary i łaski. Mogą one umocnić serce w obliczu śmierci i sprawić, że człowiek będzie gotów umrzeć, choć śmierć kończy obecne życie i jest największym złem naturalnym. Z natury wzdragamy się przed śmiercią, Paweł jednak pragnął odejść, by być z Chrystusem (List do Filipian 1:23). Warto zauważyć, że dla dobrego człowieka odejście staje się pożądane właśnie dlatego, że prowadzi do przebywania z Chrystusem. Samo umieranie, czyli opuszczenie ciała, nie jest przyjemne. Jeśli jednak jedyną drogą do bycia z Chrystusem jest odejście, staje się ono pożądane ze względu na Niego.

Gdy dusza opuszcza ciało, od razu przebywa z Chrystusem. Człowiek, który odchodzi, jest już z Chrystusem w raju; nie ma między tymi chwilami żadnej przerwy (Ewangelia Łukasza 23:43). Jest poza ciałem i u Pana (Drugi List do Koryntian 5:8). To o wiele lepsze, nieporównanie lepsze. Ci, którzy znają wartość Chrystusa i nieba, chętnie przyznają, że lepiej być w niebie niż na tym świecie, a z Chrystusem niż z jakimkolwiek stworzeniem. Tutaj otacza nas grzech, od urodzenia doświadczamy trudności, a nawet nowe narodzenie nie chroni nas przed utrapieniami. Gdy jednak znajdziemy się z Chrystusem, przeminą grzech, pokusy, smutek i śmierć.

Paweł uznał jednak, że dla dobra Kościoła lepiej będzie, jeśli pozostanie jeszcze przez jakiś czas na tym świecie: pozostanie w ciele jest potrzebniejsze Filipianom (List do Filipian 1:24). Kościół potrzebuje duszpasterzy, a brak wiernych duszpasterzy może być dotkliwie odczuwalny, gdy żniwo jest wielkie, a pracowników mało. Nawet ci, którzy mają najmocniejsze powody, by pragnąć odejścia, powinni być gotowi pozostać na świecie tak długo, jak długo Bóg ma dla nich pracę.

Paweł nie wybierał między życiem na tym świecie a życiem w niebie. Tu nie ma porównania. Zmagał się z wyborem między służeniem Chrystusowi tutaj a radowaniem się Nim tam. Chrystus pozostawał jednak w centrum jego serca. Dlatego ze względu na chwałę Chrystusa i dobro Kościoła wybrał, by jeszcze przez jakiś czas pozostać tutaj, pośród sprzeciwu i trudności, odkładając bezpośrednią radość z otrzymanej nagrody.

Następnie mówi, że jest przekonany, iż pozostanie i będzie z nimi wszystkimi dla ich postępu i radości w wierze (List do Filipian 1:25). Po pierwsze, widać, jak wielkie było jego zaufanie do Bożej opatrzności i tego, że Bóg pokieruje wszystkim dla dobra. Był przekonany, że Kościół potrzebuje jego dalszej obecności, dlatego wiedział, że pozostanie. Po drugie, Bóg z pewnością uczyni to, co najlepsze dla Kościoła. Jeśli wiemy, czego potrzeba, by budować ciało Chrystusa, możemy być pewni, że Bóg o to zadba, zatroszczy się o jego dobro i uczyni to, co najlepsze w każdej sytuacji. Po trzecie, duszpasterze pozostają przy Kościele, by wspierać postęp i radość w wierze oraz wzrost w świętości i pociesze. Po czwarte, wszystko, co umacnia naszą wiarę i radość z niej płynącą, bardzo pomaga nam podążać drogą do nieba. Im większa wiara, tym większa radość, a im więcej w nas wiary i radości, tym większy postęp w życiu chrześcijańskim. Po piąte, stała posługa duszpasterska jest naprawdę potrzebna nie tylko po to, by przekonywać grzeszników o grzechu i prowadzić ich do wiary, lecz także po to, by budować wierzących i pomagać im wzrastać w życiu duchowym.

Paweł dodaje, że dzięki jego ponownemu przybyciu ich radość w Jezusie Chrystusie stanie się jeszcze większa (List do Filipian 1:26). Cieszyli się nadzieją, że znów go zobaczą i otrzymają dalszą pomoc dzięki jego posłudze pośród nich. Dalsza obecność duszpasterzy w Kościele powinna być źródłem radości dla wszystkich, którym zależy na Kościele i jego dobru. Cała nasza radość powinna jednak ostatecznie skupiać się na Chrystusie. Radość z dobrych duszpasterzy powinna być radością w Chrystusie Jezusie z ich powodu. Są oni bowiem tylko przyjaciółmi pana młodego i należy przyjmować ich w imię Chrystusa i ze względu na Niego.