List do Filipian 1:15 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o ludziach, którzy głoszą Chrystusa, a jednocześnie noszą w sercu zawiść i przekorę. Nie ukrywa tego i nie upiększa obrazu. Zdanie „niektórzy wprawdzie z zawiści i przekory” opisuje wnętrze, które bywa poplątane, a tuż obok stoi zdanie o tych, którzy działają z dobrej woli. Oba opisują prawdziwych ludzi, nie tylko postawy, i oba mieszczą się w jednym świadectwie o Ewangelii. Warto zauważyć, że apostoł nie dzieli świata na czystych i winnych. Mówi o tym, co w człowieku ciągnie w różne strony, i pozwala temu być obecnym w tekście. Jednocześnie przypomina, że słowo o Chrystusie ma własną moc i nie zależy wyłącznie od miary ludzkich motywów. Dalsze wersety pokazują to wyraźniej. W Liście do Filipian 1:18 Paweł cieszy się, że Chrystus jest rozgłaszany, mimo że część tych słów padała z ciasnych intencji. Najbardziej poruszające jest to, że tekst nie stawia czystego serca jako warunku dla Ewangelii. Bóg zna poplątane motywy i mimo to pozwala, by Jego słowo docierało do ludzi, także przez tych, którzy sami wciąż szamocą się ze sobą.

Werset List do Filipian 1:15 rozdziela głoszenie Chrystusa od pobudek głoszących: jedni działają „z zawiści i przekory”, inni „z dobrej woli”. Paweł nie przedstawia tych motywów jako równoważnych. Są różne i mają znaczenie, choć sam fakt głoszenia Chrystusa może przynieść skutek wykraczający poza intencje głoszącego. Kontekst nadaje temu rozróżnieniu konkretny ciężar. Paweł pisze o swoich kajdanach, które stały się znane wśród ludzi, i o tym, że część braci dzięki nim odważniej głosi słowo Boże. Nie wszyscy jednak reagują z życzliwością: niektórzy, jak wyjaśnia dalszy ciąg, chcą powiększyć jego ucisk. Werset 15 nie pozwala więc utożsamiać publicznego głoszenia z czystą motywacją ani oceniać służby wyłącznie po widocznym działaniu. Zaskakująca jest odpowiedź Pawła: w wersecie 18 cieszy się, że Chrystus jest rozgłaszany, nawet gdy dzieje się to nieszczerze. Nie oznacza to pochwały zawiści ani obojętności wobec krzywdy. Pokazuje raczej, że Ewangelia nie staje się własnością głoszącego. Jej znaczenie nie zależy całkowicie od moralnej jakości jego motywów.

Ten werset mówi o dwóch motywach, które mogą łączyć się w tym samym dziele. Jedni głoszą Chrystusa z zawiści i przekory, inni zaś z dobrej woli. Apostoł nie udaje, że serce posługującego jest bez znaczenia. W Liście do Filipian 1:16 pisze o tych, którzy działają z miłości, a w Liście do Filipian 1:17 o tych, kierowanych niewłaściwym współzawodnictwem. Mimo to w Liście do Filipian 1:18 cieszy się, że Chrystus jest rozgłaszany, czy to obłudnie, czy naprawdę. Z tego wynika ważna rzecz. Moc Ewangelii nie zależy od czystości kaznodziei, bo prawda pozostaje prawdą, nawet gdy niesie ją niedoskonała ręka. Nie znaczy to jednak, że zawiść i przekora stają się czymś obojętnym. Werset nie usprawiedliwia tych motywów, lecz pokazuje, że w centrum przekazu stoi Chrystus. Dla kogoś, kto służy w kościele albo w zwykłej pracy, to przypomnienie, że pobudki warto nieustannie badać, a cudzych słabości nie używać jako miary własnej wartości. Radość Apostoła wyrasta z tego, że imię Chrystusa zostaje wypowiedziane, a nie z tego, kto je wypowiada.

W Liście do Filipian 1:15 Paweł dostrzega, że Chrystusa głoszą ludzie kierowani różnymi pobudkami: jedni z zawiści i przekory, inni z dobrej woli. Pisze o tym jako więzień, którego sprawa stała się znana w związku z Chrystusem. Jego położenie nie sprawiło, że wszyscy odpowiedzieli na nie z czystym sercem. Ten werset nie zaciera różnicy między życzliwością a rywalizacją. Słowa wypowiadane o Chrystusie mogą służyć dobru, a zarazem wyrastać z mało szlachetnych zamiarów. Paweł nie nazywa tych zamiarów dobrymi. W kolejnym zdaniu dopowiada, że część głosi Chrystusa z miłości, a inni nieszczerze, chcąc przysporzyć mu cierpienia. A jednak centrum jego spojrzenia pozostaje Chrystus, nie urażona duma. Skoro Chrystus jest głoszony, Paweł potrafi się cieszyć, choć nie udaje, że motywy wszystkich są jednakowe. To trzeźwa nadzieja: dobro Ewangelii nie zależy całkowicie od doskonałości jej głosicieli. Jak światło widoczne przez zabrudzoną szybę, pozostaje światłem, choć sama szyba domaga się prawdy i oczyszczenia.