Księga Liczb 9:15 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu do czynienia z historią obłoku, a nie z przyrodniczym opisem chmur. Kto potrafi wyjaśnić ruch obłoków? To Boży opis obłoku, który został wyznaczony na widzialny znak obecności Boga pośród Izraela.

Gdy ukończono przybytek, obłok, który unosił się nad obozem, spoczął na przybytku i okrył go. Pokazywało to, że Bóg daje poznać swoją obecność pośród swego ludu przez ustanowione przez siebie sposoby oddawania Mu czci. Tam się objawia, a my powinniśmy szukać tam piękna Pana (Księga Psalmów 27:4; Księga Ezechiela 37:26; Księga Ezechiela 37:27). W ten sposób Bóg okazał szacunek dla tego, co sam ustanowił, i pokazał, że przyjmuje miłość oraz posłuszeństwo swego ludu.

To, co za dnia ukazywało się jako obłok, nocą wyglądało jak ogień. Gdyby był to tylko obłok, nocą nie byłoby go widać. Gdyby był to tylko ogień, w dzień trudno byłoby go dostrzec. Bóg chciał jednak dać wyraźne znaki, że Jego obecność pośród ludu jest niezmienna i że troszczy się o nich dniem i nocą, nieustannie ich strzegąc (Księga Izajasza 27:3; Księga Psalmów 121:6). Uczy nas to również, by zawsze mieć Boga przed oczami i pamiętać, że jest blisko zarówno dniem, jak i nocą. Może to także wskazywać na charakter objawienia w ramach dawnego przymierza, któremu towarzyszyły ciemność obłoku i groza ognia, w porównaniu z jaśniejszą i dającą większe pocieszenie chwałą, którą Bóg ukazał nam teraz w Jezusie Chrystusie.

Ten słup obłoku i ognia wyznaczał drogę wszystkim Izraelitom podczas wędrówki i postoju na pustyni. Dopóki obłok spoczywał na przybytku, pozostawali w tym samym miejscu i nie ruszali dalej. Niewątpliwie często chcieli spieszyć do Kanaanu, dokąd tęsknili i gdzie mieli nadzieję szybko dotrzeć. Jeśli jednak obłok pozostawał w jednym miejscu przez miesiąc, a nawet przez rok, oni również tam pozostawali (Księga Liczb 9:22). Wierzący nie muszą się spieszyć. Oczekiwanie na Boży czas nie jest czasem straconym. Ciche trwanie w miejscu, gdy Bóg każe czekać, jest równie prawdziwym posłuszeństwem jak działanie, do którego nas wzywa.

Kiedy obłok się unosił, wyruszali, niezależnie od tego, jak wygodnie było im w obozie (Księga Liczb 9:17). Czy ruszał w dzień, czy w nocy, nie zwlekali z podążaniem za nim (Księga Liczb 9:21). Zapewne wyznaczano ludzi, którzy dniem i nocą czuwali nad obłokiem i ostrzegali obóz, gdy zaczynał się unosić. Nazywano to pełnieniem służby wyznaczonej przez Pana. Ponieważ nigdy nie wiedzieli, kiedy obłok ruszy ani kiedy usłyszą polecenie, by się zatrzymać, musieli być zawsze gotowi. Podobnie nie wiemy, kiedy opuścimy to ziemskie ciało, dlatego powinniśmy być zawsze gotowi, by ruszyć na wezwanie Pana.

Wędrowali tak daleko i tak długo, jak prowadził ich obłok. Gdziekolwiek się zatrzymywał, rozbijali wokół niego namioty, a pod nim znajdował się przybytek Boga (Księga Liczb 9:17). Bolesne jest pozostawać, gdy Bóg odszedł, lecz bezpiecznie i dobrze jest iść tam, gdzie widzimy, że nas prowadzi, i odpoczywać tam, gdzie nam każe. Opis ten powraca raz po raz, ponieważ był to nieustanny cud, wielokrotnie powtarzany, który nigdy ich nie zawiódł podczas całej wędrówki. Warto przyglądać mu się uważnie, bo jest pełen znaczenia. Później wspomina o nim Dawid (Księga Psalmów 105:39), a po wygnaniu przypomina go sobie także lud Boży (Księga Nehemiasza 9:19). Prowadzenie przez obłok wskazuje również na prowadzenie przez Ducha Świętego (Księga Izajasza 63:14). Duch Pana dał im odpoczynek, a Bóg w ten sposób prowadził swój lud.

Po pierwsze, uczy nas to, z jaką troską Bóg opiekuje się swoim ludem. Nic nie ukazywało Jego czułości wobec Izraela wyraźniej niż prowadzenie przez obłok. Obłok wiódł lud właściwą drogą (Księga Psalmów 107:7) i poruszał się w jego tempie, jak gdyby Bóg osłaniał go swoimi skrzydłami. Nie powinniśmy dziś oczekiwać równie widzialnych znaków obecności i prowadzenia Boga, ale obietnica nadal pozostaje w mocy dla wszystkich, którzy naprawdę należą do Boga. Będzie ich prowadził swoją radą (Księga Psalmów 73:24) aż do końca (Księga Psalmów 48:14). Wszystkie dzieci Boże prowadzi Duch Boży (List do Rzymian 8:14), a Bóg prostuje ścieżki tych, którzy Mu ufają we wszystkich swoich sprawach (Księga Przysłów 3:6). Szczególna troska Boga obejmuje każdą ich sprawę: prowadzi ją i kieruje nią ku dobru. Pan kieruje krokami człowieka prawego (Księga Psalmów 37:23).

Po drugie, uczy nas to, jaką postawę powinniśmy przyjmować wobec Boga we wszystkim, co robimy. W naszych pragnieniach i działaniach musimy kierować się Jego słowem i Duchem. Każde poruszenie duszy powinno podlegać woli Boga. Na polecenie Pana nasze serca powinny wyruszać i odpoczywać. We wszystkich sprawach powinniśmy podążać za Bożą opatrznością, przyjmować wszystko, co Bóg zarządza, i uczyć się zadowolenia w każdych okolicznościach. Prowadzeni przez obłok Izraelici nie musieli trudzić się planowaniem każdego kroku, spierać o decyzje ani wysyłać zwiadowców, by poznali kraj, ludzi do przygotowania drogi czy urzędników, którzy wyznaczyliby miejsce obozu. Słup obłoku robił to wszystko za nich. Podobnie ci, którzy ufają Bogu i powierzają Mu swoją pracę, mogą ze spokojem zdać się na jej wynik, a zarazem mądrze korzystać z właściwych środków.

„Ojcze, niech się dzieje Twoja wola. Kieruj mną i wszystkim, co do mnie należy, według swego upodobania. Pragnę nieustannie czekać na Ciebie, mój Boże, wyruszać w drogę i odpoczywać na polecenie Pana. Niech będzie tak, jak zechcesz, i niech będzie tam, gdzie zechcesz. Byle tylko należeć do Ciebie i zawsze trwać na drodze obowiązku.”