Księga Liczb 6:22 – znaczenie i zastosowanie

Kapłanom powierzono również, oprócz pozostałych obowiązków, błogosławienie ludu w imię Pana (Księga Liczb 6:23). Należało to do ich zadań (Księga Powtórzonego Prawa 21:5). Bóg obdarzył ich tym zaszczytem, ponieważ mniejszy otrzymuje błogosławieństwo od większego. Dał też ludowi wielką pociechę: Izraelici widzieli w kapłanie rzecznika Boga.

Kapłani mogli jedynie prosić Boga o błogosławieństwo. Ponieważ jednak byli ustanowionymi pośrednikami, występowali w imieniu innych i działali w imię Tego, który nakazuje błogosławić, ich modlitwie towarzyszyła obietnica. Mieli przemawiać z autorytetem, z uniesionymi rękami i twarzą zwróconą ku ludowi. Zapowiadało to dzieło Chrystusa, który przyszedł na świat, aby nam błogosławić (Dzieje Apostolskie 3:26) jako arcykapłan naszej wiary. Ostatnią rzeczą, jaką Jezus uczynił na ziemi, było uniesienie rąk i pobłogosławienie uczniów (Ewangelia Łukasza 24:50–51).

Biskup Pearson przytacza żydowską tradycję, według której kapłani błogosławili lud tylko po porannej ofierze, a nie po wieczornej. Uważa, że wskazywało to, iż w dniach ostatecznych, w czasach Mesjasza, błogosławieństwo Prawa ustąpi miejsca błogosławieństwu Chrystusa. Był to też wzór dla głosicieli Ewangelii, przywódców zgromadzenia, którzy również powinni kończyć publiczne nabożeństwo błogosławieństwem. Ci, przez których Bóg naucza swój lud i daje mu nakazy, są także Jego ustami, gdy go błogosławi. Ci, którzy przyjmują Prawo, powinni przyjmować również błogosławieństwo.

Żydowscy nauczyciele przestrzegali lud, by nie mówił: „Jakie dobro może przynieść błogosławieństwo tego ubogiego, prostego kapłana?”. Wyjaśniali bowiem, że błogosławieństwo nie zależy od kapłana, lecz od świętego i błogosławionego Boga. To prawda. Kapłan był tylko posłańcem, a błogosławieństwa udzielał Bóg.

Podano tu ustaloną formułę błogosławieństwa. Podczas innych czynności religijnych nie obowiązywały konkretne słowa, ale tę uroczystą formułę Bóg nakazał stosować, aby nie wyglądało na to, że błogosławieństwo pochodzi od samych kapłanów. Dlatego włożył im w usta dokładne słowa (Księga Liczb 6:24–26).

Zwróćmy najpierw uwagę, że błogosławieństwo jest wypowiadane nad każdym człowiekiem: „Niech Pan ci błogosławi”. Każdy miał przygotować się na jego przyjęcie i każdy mógł znaleźć w nim dość, by zaznać prawdziwego szczęścia. „Błogosławiony będziesz” (Księga Powtórzonego Prawa 28:3). Jeśli przyjmujemy, że Prawo jest skierowane do nas, możemy też przyjąć, że błogosławieństwo jest skierowane do nas, jak gdyby zapisano w nim nasze własne imię.

Zwróćmy też uwagę, że imię Jahwe, czyli Pan, pojawia się trzy razy. Hebrajscy uczeni zauważyli, że za każdym razem towarzyszył mu inny znak akcentowy. Sami Żydzi uważali, że kryje się w tym jakaś tajemnica. Wiemy, na czym ona polega, ponieważ wyjaśnia ją Nowy Testament. Oczekujemy błogosławieństwa płynącego z łaski naszego Pana Jezusa Chrystusa, miłości Ojca i wspólnoty Ducha Świętego. Każda z tych osób jest Jahwe, a jednak nie ma trzech Panów, lecz jeden Pan (Drugi List do Koryntian 13:14).

Błogosławieństwo koncentruje się na przychylności Boga, bo to ona jest źródłem wszelkiego dobra. „Niech Pan ci błogosławi” oznacza, że gdy błogosławimy Boga, po prostu mówimy o Nim dobrze, natomiast gdy On błogosławi nas, rzeczywiście czyni nam dobro. Ci, których błogosławi, są naprawdę błogosławieni.

Słowa „Niech Pan rozpromieni nad tobą swoje oblicze” przywodzą na myśl słońce oświetlające ziemię, przynoszące światło, pociechę i nowe życie. Znaczą: „Niech Pan cię kocha i pozwoli ci poznać, że cię kocha”. Gdy mamy miłość Boga, nie możemy nie zaznać szczęścia, a gdy wiemy, że ją mamy, nie możemy nie odczuwać spokoju.

Słowa „Niech Pan zwróci ku tobie swoje oblicze” znaczą to samo. Przywodzą na myśl uśmiech ojca do dziecka albo przyjaciela do kogoś, kto jest mu bliski. Wyraźne znaki szczególnej przychylności i akceptacji Boga napełniają serce radością (Księga Psalmów 4:7–8).

Owocami tej przychylności są ochrona, przebaczenie i pokój. „Niech Pan cię strzeże” oznacza ochronę przed złem (Księga Liczb 6:24). To On strzeże Izraela i nigdy nie zasypia ani nie drzemie (Księga Psalmów 121:4), a wszyscy wierzący są strzeżeni mocą Boga. „Niech Pan okaże ci łaskę” oznacza, że Pan zmiłuje się i przebaczy grzechy (Księga Liczb 6:25). „Niech Pan obdarzy cię pokojem” obejmuje wszelkie dobro, które daje człowiekowi pełnię szczęścia (Księga Liczb 6:26).

Bóg obiecuje też, że potwierdzi to błogosławieństwo. „W ten sposób będą wzywać mojego imienia nad synami Izraela” (Księga Liczb 6:27). Pozwala kapłanom używać swojego imienia, gdy błogosławią lud, i błogosławić go jako lud należący do Niego, noszący Jego imię. Obejmuje to wszystkie błogosławieństwa, które mogli wypowiedzieć, i oznacza, że Izrael jest szczególnym ludem Boga, wybranym w Jego miłości. Imię Boga, którym został naznaczony, było dla niego zaszczytem, pociechą, ochroną i podstawą ufności: „Nazywamy się Twoim imieniem, nie opuszczaj nas”.

Bóg dodaje: „Ja im będę błogosławił”. Boskiemu ustanowieniu towarzyszy Boże błogosławieństwo, które nadaje mu moc i skuteczność. To, co Chrystus mówi o pokoju, odnosi się również do tego błogosławieństwa: jeśli są tam synowie pokoju i dziedzice błogosławieństwa, spocznie ono na nich (Ewangelia Łukasza 10:5–6). W każdym miejscu, gdzie Bóg ustanawia swoje imię, spotyka się ze swoim ludem i mu błogosławi.