Księga Liczb 36:5 – znaczenie i zastosowanie

Sprawę rozstrzyga bezpośredni nakaz Boga dotyczący córek Selofchada i pozostałych członków plemienia Manassesa. Ich prośba zostaje przyjęta, a problemu, którego się obawiały, udaje się uniknąć. Plemię potomków Józefa, czyli Manasses i Efraim, „słusznie mówi” (Księga Liczb 36:5). Kiedy więc ludzie zwracają się do Słowa Bożego, by dowiedzieć się, jak zapewnić sobie dziedzictwo w niebie, Bóg nie tylko wskazuje im, co mają robić, lecz także życzliwie pochwala ich pytania. Otrzymują pochwałę zarówno za dobre postępowanie, jak i za słuszne słowa, niczym wierny sługa.

Ustalono, że te dziedziczki mają poślubić mężczyzn z plemienia Manassesa, a nawet z własnego rodu Chefera, do którego należały. Nie musiały jednak poślubiać żadnego konkretnego mężczyzny. Wśród krewnych ze strony ojca miały wystarczający wybór, by poślubić tego, kogo uznają za najlepszego. Dzieci powinny szanować rodziców i nie zawierać małżeństwa wbrew ich woli, ale rodzice powinni też liczyć się z uczuciami dzieci i nie zmuszać ich do małżeństwa z osobą, której nie potrafią pokochać. Małżeństwa zawarte pod przymusem raczej nie przynoszą błogosławieństwa.

Jednocześnie ograniczono ich wybór do krewnych, by ich dziedzictwo nie przeszło w ręce innego rodu. Bóg chciał, by zrozumiały, że ziemię podzielono przez losowanie, a przydział pochodził od Niego. Nie mogły poprawić Bożej decyzji, więc nie powinny jej zmieniać. Dziedzictwo nie miało przechodzić z plemienia na plemię (Księga Liczb 36:7), ponieważ prowadziłoby to do zamieszania, pomieszania rodów i zatarcia genealogii. Bóg nie chciał, by jedno plemię bogaciło się kosztem zubożenia innego, bo wszyscy byli w równym stopniu potomkami Abrahama, przyjaciela Boga.

Prawo to ustanowiono także na przyszłość, aby obowiązywało za każdym razem, gdy pojawi się podobna sytuacja (Księga Liczb 36:8). Kobiety, które nie dziedziczyły, mogły poślubić kogoś z dowolnego plemienia, choć w zwykłych okolicznościach zapewne pozostawały w obrębie własnego. Dziedziczki musiały natomiast albo zrezygnować z prawa do dziedzictwa, albo poślubić kogoś z własnego rodu. Dzięki temu każde plemię zachowywało swoją ziemię i żadne nie zajmowało części należącej do innego. Przez wszystkie pokolenia dawne granice miały pozostać niezmienione nie dlatego, że wyznaczyli je ich ojcowie, lecz dlatego, że ustanowił je Bóg ich ojców.

Córki Selofchada chętnie podporządkowały się temu rozstrzygnięciu. Jak mogłyby postąpić inaczej i nadal być zadowolone, skoro to sam Bóg nimi pokierował? Poślubiły synów braci swojego ojca, jak czytamy w Księdze Liczb 36:10–12. Pokazuje to po pierwsze, że małżeństwo między kuzynostwem nie jest samo w sobie grzechem, bo w przeciwnym razie Bóg nie zaaprobowałby go w tym przypadku. Po drugie, pokazuje, że takie małżeństwa zwykle nie są najlepszym wyborem. Gdyby nie szczególny powód, którym w tym przypadku było dziedziczenie ziemi, nie zawarłyby małżeństw z tak bliskimi krewnymi. Dziś taki powód już nie istnieje, ponieważ dziedzictwo nie jest przydzielane przez Boga w ten sposób. Świat jest rozległy, a osoba, która chce żyć właściwie, powinna kierować się mądrością i troszczyć się o bezpieczeństwo.

Księga kończy się przypomnieniem o tych prawach i o wszystkim, co je poprzedza: były to prawa, które Pan nakazał na równinach Moabu (Księga Liczb 36:13). Obejmują one prawa przekazane od 26. rozdziału Księgi Liczb, z których większość dotyczyła życia Izraela w czasie przygotowań do wejścia do Kanaanu. Gdy Boża opatrzność stawia nas w nowej sytuacji, powinniśmy prosić Boga, by nauczył nas, co mamy robić, i dał nam siłę, by to wypełnić. Wtedy możemy wykonywać każdego dnia pracę właściwą dla tego dnia, a w każdym miejscu — pracę właściwą dla tego miejsca.