Księga Liczb 36:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu pokorną prośbę przywódców plemienia Manassesa, skierowaną do Mojżesza i książąt po niedawnym ustanowieniu prawa dotyczącego córek Selofchada. Ta rodzina należała do połowy plemienia Manassesa, która wciąż czekała na przydział ziemi po wschodniej stronie Jordanu, a nie do tej połowy, która już się tam osiedliła. Mimo to przywódcy z przekonaniem mówili o „ziemi, która przypadła nam w dziedzictwie” i o „dziedzictwie naszych ojców”, ufając Bożej obietnicy.

W swojej prośbie najpierw rzetelnie przypomnieli wcześniejsze prawo i nie domagali się jego unieważnienia: „Bóg nakazał, aby dziedzictwo Selofchada przypadło jego córkom” (Księga Liczb 36:2), a oni się z tym zgadzali. Wiedzieli, że takie prawo może kiedyś pomóc także ich rodzinom, jeśli znajdą się w podobnej sytuacji i będą miały córki. Nie skarżyli się więc na Boże rozporządzenie, lecz je przyjmowali.

Następnie zwrócili uwagę na możliwy problem: córki Selofchada mogłyby poślubić mężczyzn z innych plemion (Księga Liczb 36:3). Zapewne nie była to tylko przypuszczenie. Być może młodzi mężczyźni z innych plemion już starali się o ich rękę, licząc na to, że dzięki małżeństwu zdobędą ziemię. Często tak się zdarza, że o małżeństwie decyduje bardziej majątek niż wzajemne dopasowanie. „Mądrość w połączeniu z dziedzictwem jest dobra”, lecz bogactwo bez mądrości nie stanowi prawdziwego błogosławieństwa.

Możliwe jednak, że córki te ceniono także za ich charakter, a nie tylko za dziedzictwo. Przywódcy dostrzegli zagrożenie i zwrócili się z tą sprawą do Mojżesza, aby mógł szukać Bożego prowadzenia. Bóg mógł wcześniej uchronić ich przed tym problemem, pozwolił jednak, by się pojawił, tak aby mogli wykazać się zarówno roztropnością, jak i wiarą. W naszych sprawach również powinniśmy ufać Bożej opatrzności, a zarazem postępować mądrze.

Choć ci mężczyźni byli głowami swoich rodzin i mogli narzucić córkom własne zdanie, zamiast tego postanowili przedstawić sprawę Mojżeszowi. Było to mądre. Nie powinniśmy chętnie rozstrzygać spraw, w których sami jesteśmy stroną, bo trudno wtedy zachować bezstronność. W wielu sytuacjach łatwiej przyjąć dobrą radę, niż jej udzielić, a poddanie się mądremu prowadzeniu przynosi pokój.

Mieli dwa główne powody do niepokoju. Po pierwsze, chcieli chronić Boże rozporządzenie dotyczące dziedziczenia. Ziemię przydzielono plemionom przez losowanie i obawiali się, że jeśli córki poślubią mężczyzn spoza plemienia Manassesa, znaczna część jego udziału przypadnie innemu plemieniu. Dzieci należałyby bowiem do plemienia ojca, a nie matki. Nie odbierałoby to niczego samym córkom, osłabiałoby jednak plemię jako całość. Czuli się zobowiązani strzec jego honoru, zwłaszcza że połowa plemienia Manassesa osiedliła się już po drugiej stronie Jordanu.

Po drugie, chcieli zapobiec przyszłym sporom i rodzinnym waśniom. Gdyby ziemia przeszła przez małżeństwo do innego plemienia, mogłoby to później prowadzić do nieporozumień i konfliktów. Ktoś mógłby zakwestionować prawo własności, a drobne trudności mogłyby przerodzić się w poważne kłopoty. Właściciele ziemi powinni rozsądnie zarządzać swoim majątkiem, aby wśród ich potomków nie powstawały spory.