Księga Liczb 30:2 – znaczenie i zastosowanie

To prawo zostało przekazane naczelnikom plemion, aby mogli nauczać go powierzonych im ludzi. Mieli je wyjaśniać, w razie potrzeby ostrzegać i pociągać do odpowiedzialności tych, którzy złamali swoje śluby. Być może w nagłej sprawie naczelnicy plemion zwrócili się do Mojżesza z podobnym przypadkiem i poprosili, by poznał wolę Boga. Teraz otrzymują odpowiedź: „Oto, co Pan nakazał w sprawie ślubów”, a to przykazanie nadal obowiązuje.

1. Rozważana sytuacja dotyczy osoby, która składa ślub Panu, włączając Boga w swoje zobowiązanie i pragnąc przez nie oddać Mu cześć. Zakłada się, że ślub dotyczy czegoś zgodnego z prawem, bo nikt nie może obiecać, że zrobi coś, czego Bóg już zabronił. Zakłada się też, że chodzi o coś, czego nie wymagano już wcześniej w takiej właśnie formie. Ktoś mógł ślubować, że będzie składać określone ofiary w wyznaczonych terminach, przeznaczać na ubogich konkretną sumę lub część majątku, powstrzymywać się od niektórych pokarmów lub napojów dozwolonych przez Prawo albo pościć i uniżać się w inne dni niż Dzień Pojednania.

Ludzie mogli składać takie śluby w chwili wielkiego zapału, z żalu za grzech, by chronić się przed grzechem, prosić o miłosierdzie albo dziękować Bogu za otrzymane dobro. Takie śluby mogą być bardzo pożyteczne, jeśli składa się je szczerze i z rozwagą. Żydowscy nauczyciele mówili, że śluby są ogrodzeniem, które pomaga chronić pobożność. O osobie składającej ślub mówi się, że związuje swoją duszę zobowiązaniem. Ponieważ ślub jest składany Bogu, który jest Duchem, to dusza wraz ze wszystkimi swoimi władzami zostaje Mu związana.

Obietnica złożona drugiej osobie wiąże majątek, ale obietnica złożona Bogu wiąże duszę. Nasze ślubowania składane podczas Wieczerzy Pańskiej, przez które zobowiązujemy się jedynie do tego, czego i tak wymaga od nas obowiązek, a których ani ojciec, ani mąż nie mogą unieważnić, są zobowiązaniami duszy. Powinniśmy uznawać, że przez nie jesteśmy zobowiązani do odwrócenia się od wszelkiego grzechu i wypełniania całej woli Boga. Również nasze okazjonalne śluby dotyczące spraw, które wcześniej pozostawały w naszej swobodnej decyzji (Dzieje Apostolskie 5:4), stają się po złożeniu zobowiązaniami duszy.

2. Przykazanie nakazuje starannie dotrzymywać takich ślubów. Nie wolno łamać danego słowa, nawet jeśli później zmieni się zdanie; trzeba zrobić to, co się obiecało. Uwaga na marginesie mówi: „Nie może splamić swojego słowa”. Składanie ślubów jest ustanowione przez Boga, a fałszywy ślub znieważa to ustanowienie. Pismo mówi jasno: „Lepiej nie składać ślubu, niż złożyć go i nie wypełnić” (Księga Koheleta 5:5). „Nie łudźcie się: Bóg nie pozwala z siebie szydzić”. Jego obietnice dla nas są „tak” i „amen”, dlatego nasze zobowiązania wobec Niego również powinny brzmieć „tak”, a nie „tak i nie”.