Księga Liczb 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Lewici zostali przydzieleni Aaronowi, aby pomagali mu w służbie, a teraz przekazano mu ich według liczby ustalonej podczas spisu. Dzięki temu wiedział, ilu ma pomocników i jak najlepiej ich wykorzystać.

I. Sposób, w jaki ich policzono. Spisano każdego mężczyznę od pierwszego miesiąca życia (Księga Liczb 3:15). W pozostałych plemionach liczono tylko mężczyzn od dwudziestego roku życia, zdolnych do wyruszenia na wojnę. Lewici byli jednak zwolnieni ze służby wojskowej, więc nie musieli być dorośli ani na tyle silni, by walczyć. Choć później tylko nieco ponad jedna trzecia Lewitów nadawała się do służby przy Namiocie Spotkania — około 8 000 spośród 22 000 (Księga Liczb 4:47–48) — Bóg i tak policzył ich wszystkich jako członków swojej rodziny. Nikt nie powinien sądzić, że Bóg go odrzucił tylko dlatego, że nie może pełnić takiej samej służby jak inni. Lewita, który miał zaledwie miesiąc, nie mógł jeszcze czcić Boga ani służyć przy Namiocie Spotkania tak jak ktoś starszy, a jednak Bóg uznawał go za swoją własność.

Nie należy powstrzymywać małych dzieci przed zaliczaniem ich do uczniów Chrystusa, bo tak było z plemieniem Lewiego. Królestwo niebieskie składa się z takich dzieci — to królestwo kapłanów. Cenę wykupu pierworodnych ustalano, licząc ich od pierwszego miesiąca życia (Księga Liczb 18:15–16), dlatego Lewitów również liczono od tego wieku. Zaliczano ich do rodu ojca, a nie matki, ponieważ syn Lewitki, która wyszła za mąż za mężczyznę z innego plemienia, nie byłby Lewitą. Tymoteusz, wierny sługa Boga, odziedziczył jednak szczerą wiarę, która żyła w jego matce i babce (Drugi List do Tymoteusza 1:5).

II. Podział na trzy grupy według synów Lewiego: Gerszona, Kehata i Merariego, a następnie na ich rodziny (Księga Liczb 3:17–20). O każdej grupie podano cztery informacje.

Po pierwsze, jej liczebność. Gerszonitów było 7 500, Kehatytów 8 600, a Merarytów 6 200. W pozostałych plemionach nie spisywano w ten sposób mniejszych grup rodzinnych, ale Bóg obdarzył tym zaszczytem plemię, które było Jego szczególną własnością.

Po drugie, miejsce obozowania wokół Namiotu Spotkania. Gerszonici obozowali za Namiotem, po jego zachodniej stronie (Księga Liczb 3:23). Kehatyci zajmowali stronę południową, czyli prawą (Księga Liczb 3:29), a Meraryci — północną, czyli lewą (Księga Liczb 3:35). Czwarty bok obozu zamykali Mojżesz i Aaron wraz z kapłanami, którzy obozowali z przodu, po stronie wschodniej (Księga Liczb 3:38). W ten sposób Namiot Spotkania był otoczony przez jego stróżów. Podobnie anioł Pana rozbija obóz wokół tych, którzy się Go boją — wokół żywych świątyń (Księga Psalmów 34:7). Każdy znał swoje miejsce i miał w nim pozostać z Bogiem.

Po trzecie, ich przywódcy. Każda grupa miała własnego zwierzchnika. Gerszonitami kierował Eliasaf (Księga Liczb 3:24), a Kehatytami Elizafan (Księga Liczb 3:30), który należał do tych, którzy zanieśli Nadaba i Abihu na miejsce pochówku (Księga Kapłańska 10:4). Zwierzchnikiem Merarytów był Suriel (Księga Liczb 3:35).

Po czwarte, zadania każdej grupy podczas wędrówki obozu. Każda miała własną pracę, co było konieczne, bo to, co należy do wszystkich, często ostatecznie nie należy do nikogo. Gerszonici odpowiadali za zasłony, kotary i nakrycia Namiotu Spotkania oraz dziedzińca (Księga Liczb 3:25–26). Kehatyci mieli pieczę nad świętymi przedmiotami Namiotu, takimi jak Arka, ołtarz i stół (Księga Liczb 3:31–32). Meraryci dźwigali cięższe elementy: deski, poprzeczki, słupy i podobne części (Księga Liczb 3:36–37).

Warto też zauważyć, że Kehatyci, choć byli drugim rodem, otrzymali miejsce przed starszym rodem Gerszonitów. Oprócz tego, że z tego rodu pochodzili Aaron i kapłani, Kehatyci byli liczniejsi, a ich miejsce i obowiązki cieszyły się większym szacunkiem. Być może w ten sposób oddano także cześć Mojżeszowi, który pochodził z tego rodu. Jego potomkom nie przyznano jednak żadnej szczególnej rangi ani przywileju. Zajmowali takie samo miejsce jak pozostali Lewici, aby było jasne, że Mojżesz nie szukał korzyści dla własnej rodziny ani nie próbował zapewnić jej szczególnych zaszczytów w życiu wspólnotowym czy publicznym. Sam miał dość zaszczytów i nie potrzebował pożyczonej chwały swoich synów. To Lewici mieli raczej czerpać zaszczyt z jego imienia. Nie należy lekceważyć Lewitów tylko dlatego, że zajmowali miejsce niższe od kapłanów — sam Mojżesz uważał, że bycie Lewitami to dostateczny zaszczyt dla jego synów. Być może dlatego w tytule rozdziału poświęconego temu plemieniu (Księga Liczb 3:1) Aaron jest wymieniony przed Mojżeszem.

III. Łączna liczba członków tego plemienia. Było ich razem 22 000 (Księga Liczb 3:39). Suma liczebności poszczególnych rodów jest o 300 większa. Gdyby dodano tych 300 do ogólnej liczby, Lewitów byłoby nie o 273 mniej niż pierworodnych (Księga Liczb 3:43), lecz o 27 więcej, a wynik byłby odwrotny. Najprawdopodobniej pominięci w spisie byli pierworodnymi wśród samych Lewitów, urodzonymi po wyjściu z Egiptu. Nie można było uwzględnić ich w wymianie, ponieważ już wcześniej zostali poświęceni Bogu.

Najbardziej rzuca się tu w oczy, że plemię Lewiego było zdecydowanie najmniejsze. To, co należy do Boga na tym świecie, często stanowi najmniejszą część. Jego wybrany lud jest w porównaniu z innymi zaledwie małą trzódką.