Księga Liczb 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj potwierdza się, że rodzina Aarona pełni urząd kapłański (Księga Liczb 3:10). Aaron i jego synowie zostali już wcześniej powołani i wyznaczeni do tej służby, a teraz powierzono im jej wykonywanie. Podobnego sformułowania używa apostoł: niech trwają w posługiwaniu (List do Rzymian 12:7). Służba wymaga stałej uwagi i ciężkiej pracy, bo obowiązki pojawiają się często, a sposobności do czynienia dobra szybko mijają.

Powtórzono wcześniejszy nakaz: obcy, który się zbliży, ma ponieść śmierć (Księga Liczb 1:51). Dzięki temu nikt inny nie mógł przejąć kapłańskiej służby, bo tylko Aaron i jego synowie mieli prawo się zbliżać i jej pełnić. Kapłani otrzymali też obowiązek strzeżenia domu Bożego. Musieli nie dopuszczać do niego osób nieuprawnionych, ponieważ zbliżenie się do rzeczy świętych w nieposłuszeństwie kalało je i ściągało śmierć od Boga, jak stało się w przypadku Uzzy. Żydzi opowiadali później, że nad wejściem do świątyni wisiał złoty miecz, być może nawiązujący do płonącego miecza przy wejściu do Edenu, a widniało na nim ostrzeżenie.

Następnie podano dokładniejszy opis rodziny Aarona, powtarzając to, co zostało już wcześniej powiedziane. Po pierwsze, wszyscy synowie Aarona zostali namaszczeni, aby służyć przed Panem (Księga Liczb 3:3). Było tak, choć Pan wiedział, że dwóch z nich okaże się mądrych, a dwóch — nierozsądnych. Po drugie, dwaj starsi synowie, Nadab i Abihu, zginęli przed Panem, gdy złożyli niedozwolony ogień (Księga Liczb 3:4). To ostrzeżenie umieszczono na początku przepisów dotyczących kapłaństwa, aby każdy późniejszy kapłan pamiętał, że Bóg zazdrośnie strzeże swojej świętości i nie pozwala z siebie drwić. Święty olej namaszczenia był oznaką szczególnego wyróżnienia dla posłusznych, ale nie chronił nieposłusznych. Wspomniano też, że Nadab i Abihu nie mieli dzieci. Bóg sprawił, że stało się to częścią ich kary, aby po zbezczeszczeniu Jego imienia żaden z ich potomków nie pozostał kapłanem i nie kontynuował ich rodu.

Po trzecie, młodsi synowie, Eleazar i Itamar, nadal pełnili służbę pod kierunkiem Aarona. Świadczy to o ich trosce o służbę: pozostawali pod okiem ojca i uczyli się od niego we wszystkim, co robili. Nadab i Abihu prawdopodobnie zawiedli, gdy działali poza tą opieką. Dobrze jest, gdy młodzi żyją i pracują pod kierunkiem starszych, bardziej doświadczonych osób. Aaronowi przynosiło też pociechę to, że po błędach dwóch starszych synów młodsi postępowali mądrze i poważnie. Dla rodziców wielką radością jest widzieć, że ich dzieci postępują zgodnie z prawdą (Trzeci List Jana 1:4).

Lewitów powierzono Aaronowi, aby pomagali mu w pracy (Księga Liczb 3:9). Aaron otrzymał nad pokoleniem Lewiego większą władzę, niż jakikolwiek inny przywódca nad swoim pokoleniem. Praca kapłańska była wymagająca, a wykonywały ją tylko trzy osoby: Aaron i jego dwaj synowie. Ponieważ najwyraźniej nie mieli dorosłych synów, którzy mogliby im pomagać, Bóg wyznaczył do tej służby lewitów. Tym, którym Bóg powierza zadanie, zapewnia też pomoc.

Lewici mieli służyć kapłanom w służbie dla Pana (Księga Liczb 3:6) i strzec tego, co powierzono Aaronowi (Księga Liczb 3:7). W porządku ewangelicznym przypominali diakonów służących pod kierunkiem biskupów: wykonywali prostsze zadania, a biskupi mogli poświęcać się swojej szczególnej posłudze. Lewici zabijali zwierzęta ofiarne, a kapłani skrapiali krwią i spalali tłuszcz. Lewici przygotowywali kadzidło, a kapłani je spalali. Mieli strzec nie tylko tego, co powierzono Aaronowi, lecz także tego, co powierzono całemu zgromadzeniu. Pokazuje to, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na osobach pełniących służbę: muszą być wierne zarówno Chrystusowi, jak i ludziom powierzonym ich opiece.

Taki porządek ustanowiono dlatego, że lewici zastąpili pierworodnych. Gdy Bóg oszczędził pierworodnych Izraela, a zgładził pierworodnych Egiptu, miał pełne prawo uznać wszystkich pierworodnych za swoją własność (Księga Liczb 3:13). „Wszyscy pierworodni należą do Mnie”. Samo to roszczenie było sprawiedliwe, nawet bez dalszego wyjaśnienia, bo Bóg jest źródłem i Panem wszelkiego życia i mocy. Jednak prawdziwe posłuszeństwo powinno wypływać z miłości i wdzięczności, dlatego najpierw okazano pierworodnym szczególną łaskę, a dopiero potem przeznaczono ich do szczególnej służby. Skoro Ten, który nas stworzył, także nas ocala, mamy jeszcze większy obowiązek służyć Mu i żyć dla Niego. Prawo Boga do nas wynikające z odkupienia umacnia Jego prawo do nas jako Stwórcy.

Ponieważ pierworodni byli zwykle szczególnie bliscy rodzinie, niektórzy mogli uznać, że służba najstarszych synów przy przybytku jest ciężarem. Dlatego Bóg wziął całe pokolenie Lewiego w miejsce pierworodnych (Księga Liczb 3:12). Przykazania Boga nie nakładają na ludzi niesprawiedliwych ciężarów ani nie odbierają im tego, co słusznie cenią i kochają. Wiedział, że Izraelici woleliby oddać lewitów niż swoich pierworodnych, więc łaskawie zarządził tę zamianę. A jednak dla nas nie oszczędził własnego Syna.