Księga Liczb 29:12 – znaczenie i zastosowanie

Niedługo po Dniu Pojednania, kiedy lud miał się ukorzyć, przypadało Święto Namiotów, podczas którego miał radować się przed Panem. Ci, którzy sieją ze łzami, wkrótce będą żąć z radością. Wcześniejsze przepisy dotyczące tego święta podano w Księdze Kapłańskiej 23:34 i kolejnych wersetach. Tutaj dodano wskazówki dotyczące ofiar całopalnych, które przez siedem dni święta należało składać Panu (Księga Kapłańska 23:36).

Warto zauważyć kilka rzeczy. Po pierwsze, dni radości były zarazem dniami składania ofiar. Radosne usposobienie nie wyrządza nam szkody. Radość, która pomaga nam służyć Bogu całym sercem, jest dobrym znakiem. Nie powinna odciągać nas od oddawania Bogu czci, lecz otwierać nasze serca i napełniać je zapałem.

Po drugie, podczas pobytu w szałasach mieli składać ofiary każdego dnia. Dopóki żyjemy w tym doczesnym, pełnym niepewności świecie, naszym obowiązkiem i dobrem jest trwać w bliskiej więzi z Bogiem. Niestabilność naszego życia nie zwalnia nas z oddawania Mu czci.

Po trzecie, szczegółowo opisano ofiary na każdy z siedmiu dni, choć różniły się one tylko liczbą byków. To powtórzenie nie było zbędne. Bóg uczył lud dokładnie przestrzegać Jego przykazań i wiernie trzymać się ustanowionego przez Niego porządku w codziennym oddawaniu Mu czci. Pokazuje to również, że powtarzające się nabożeństwo, jeśli płynie ze szczerego serca i jest wyrazem wytrwałego oddania, nie nuży Boga. Dlatego i my nie powinniśmy się nim znużyć ani traktować go jak ciężaru.

Po czwarte, liczba byków, które stanowiły najkosztowniejszą część ofiary, malała z każdym dniem. Pierwszego dnia należało złożyć trzynaście, potem dwanaście, następnie jedenaście i tak dalej, aż do siódmego dnia, kiedy składano siedem. Ostatniego dnia, choć był to najważniejszy dzień święta i odbywało się święte zgromadzenie, składano tylko jednego byka. Podobnie było z pozostałymi zwierzętami: tego dnia składano mniej baranów i jagniąt. Taka była wola Boga i to wystarczy, by uzasadnić ten przepis.

Niektórzy uważają, że Bóg uwzględniał też ludzką słabość, bo ludzie często niechętnie ponoszą koszty związane z religią. Obciążenie malało więc z każdym dniem, by lud nie skarżył się, że Bóg każe mu służyć Mu, składając ofiary (Księga Izajasza 43:23). Inni sądzą, że wskazywało to na starzenie się i przemijanie starego przymierza, czyli systemu prawnego Mojżesza. Liczne ofiary miała zakończyć jedna wielka ofiara, znacznie większa niż wszystkie pozostałe. To właśnie ostatniego dnia święta, po ustanowieniu wszystkich tych ofiar, nasz Pan Jezus stanął i zawołał do wszystkich, którzy wciąż pragnęli sprawiedliwości. Mogli bowiem dostrzec, że te ofiary nie są w stanie pojednać ich z Bogiem. Jezus wezwał ich, by przyszli do Niego i pili (Ewangelia Jana 7:37).

Po piąte, wraz ze wszystkimi ofiarami należało składać ofiary z pokarmów i ofiary płynne, w odpowiedniej liczbie i kolejności. Bez względu na ilość mięsa uczta nie byłaby pełna bez chleba i napoju. Dlatego nie wolno było pomijać tych darów na ołtarzu Boga, który był Jego stołem. Nie powinniśmy sądzić, że robienie wielu rzeczy związanych z religią podoba się Bogu, jeśli robimy je niedbale albo niezgodnie z tym, co ustanowił.

Po szóste, każdego dnia należało składać również ofiarę za grzech, jak to już było widać przy innych świętach. Nasze ofiary całopalne uwielbienia nie mogą zostać przyjęte, jeśli nie mamy udziału w wielkiej ofierze przebłagalnej, dzięki której zostajemy pojednani z Bogiem. Złożył ją Chrystus, gdy stał się za nas ofiarą za grzech.

Po siódme, mimo wszystkich tych ofiar należało nadal składać regularną ofiarę całopalną rano i wieczorem. Dodatkowe nabożeństwa nie miały wypierać codziennego oddawania Bogu czci. Szczególne obowiązki nie powinny przesłaniać wyznaczonych pór na oddawanie Mu czci.

Po ósme, choć wszystkie te ofiary składało całe zgromadzenie ze wspólnych środków, każda osoba nadal mogła oddać cześć Bogu, składając śluby i dobrowolne dary (Księga Liczb 29:39). Bóg, wymagając tego, pozostawiał zarazem miejsce na hojność w oddaniu. Ludzie nie mieli wymyślać nowych form oddawania Mu czci, lecz gorliwie i hojnie uczestniczyć w tym, co ustanowił (Druga Księga Kronik 30:23–24).

W Księdze Kapłańskiej podano już szczegółowe przepisy dotyczące ofiar, które poszczególne osoby mogły składać stosownie do tego, jak Bóg się z nimi obchodził i jakiej łaski im udzielił. Każdy Izraelita uczestniczył więc we wspólnych ofiarach, ale nie powinien uważać, że zastępowały one jego własne śluby i dobrowolne dary. Podobnie to, że duszpasterze modlą się z nami i za nas, nie zwalnia nas z modlitwy we własnej intencji.