Księga Liczb 29:1 – znaczenie i zastosowanie

W siódmym miesiącu przypadało więcej świętych świąt niż w jakimkolwiek innym miesiącu roku. Działo się tak częściowo dlatego, że niegdyś był to pierwszy miesiąc, zanim Izraelici zostali wyprowadzeni z Egiptu. Gdy Izrael wyszedł z Egiptu w miesiącu Abib, Bóg ustanowił ten miesiąc początkiem kalendarza świąt. Nadal był on jednak pierwszym miesiącem w sprawach cywilnych, między innymi przy wyznaczaniu lat jubileuszowych i lat uwolnienia. Był też powód praktyczny: był to czas między żniwami a siewem, kiedy ludzie mieli najwięcej wolnego czasu, by przychodzić do świątyni.

Przypomina nam to, że choć Bóg pozwala odłożyć składanie ofiar, gdy trzeba spełnić obowiązki związane z koniecznością lub miłosierdziem, powinniśmy dobrze wykorzystywać wolny czas. Im mniej obciążają nas codzienne obowiązki, tym więcej czasu powinniśmy poświęcać bezpośredniej służbie Bogu.

W tym miejscu prawo określa ofiary na pierwszy dzień miesiąca, czyli dzień, w którym rozlegał się dźwięk trąb. Miał on przygotować lud na dwa wielkie święte dni: Dzień Pojednania i Święto Namiotów. Jedna forma oddawania czci Bogu powinna przygotowywać nas do kolejnej, a wszystkie razem — do nieba. Dźwięk trąb został już wcześniej ustanowiony (Księga Kapłańska 23:24). Teraz zaś lud otrzymuje wskazówki, jakie ofiary ma składać tego dnia, bo wcześniej o tym nie wspomniano.

To dobre przypomnienie, że każdy, kto chce zrozumieć zamysł Boga objawiony w Piśmie Świętym, powinien porównywać ze sobą różne jego części. Późniejsze fragmenty często wyjaśniają to, co wcześniejsze pozostawiły niejasne, i uzupełniają to, czego w nich brakowało. W ten sposób sługa Boga może zostać w pełni przygotowany.

Ofiary na ten dzień zostały tu szczegółowo opisane (Księga Liczb 29:2-6). Zadbano też o to, by było jasne, że nie zastępowały one codziennej ofiary całopalnej ani ofiary składanej w czasie nowiu. Nie powinniśmy szukać sposobów, by osłabić naszą gorliwość w służbie Bogu, ani cieszyć się z wymówek pozwalających zaniedbać dobry obowiązek. Przeciwnie, powinniśmy z radością korzystać z okazji, by robić dla Boga więcej niż zwykle.

Jeśli więc modlimy się wspólnie jako rodzina, nie powinniśmy uważać, że zwalnia nas to z osobistej modlitwy. Jeśli zaś chodzimy do kościoła, nie powinniśmy sądzić, że nie musimy już oddawać czci Bogu samodzielnie ani wspólnie z rodziną. Zawsze powinniśmy trwać w służbie Panu.

W Dniu Pojednania, oprócz wszystkich form oddawania czci ustanowionych na ten dzień w Księdze Kapłańskiej 16, należało także złożyć ofiary całopalne (Księga Liczb 29:8-10). Wiara i pokuta, dwa wielkie dary łaski ewangelii ukazane w obrzędach tego dnia, powinny również mieć na względzie chwałę Boga. Tego właśnie uczyły ofiary całopalne.

Oprócz wielkiej ofiary za grzech składanej w Dniu Pojednania należało złożyć także kozła jako ofiarę za grzech (Księga Liczb 29:11). Pokazuje to, że nawet nasza pokuta jest niedoskonała. W naszym nawracaniu się jest tak wiele uchybień i braków, że nadal potrzebujemy ofiary, która zakryje winę nawet za nasze święte uczynki. Nie powinniśmy żałować, że okazaliśmy skruchę, lecz żałować, że nie okazaliśmy jej pełniej.

Pokazywało to również słabość ofiar składanych na mocy prawa i ich niezdolność do całkowitego usunięcia grzechu. Nawet w tym samym dniu, w którym składano wielką ofiarę za grzech w Dniu Pojednania, potrzebna była jeszcze jedna ofiara za grzech. Lecz to, czego prawo nie mogło dokonać z powodu swojej słabości, dokonał Chrystus.